TV Pauze speelt ‘Het Diner’: Wat spannend!

Daar zie ik oprecht met veel belangstelling naar uit: de voorstelling ‘Het Diner’ door Toneelvereniging Pauze op vrijdag 18, zaterdag 19 en zondag 20 januari 2019 in het Minitheater in Middelburg. Ik las het boek van Herman Koch, ik zag de film, maar de toneelversie is tot nu toe aan mijn neus voorbij gegaan. Nu krijg ik dus eindelijk de kans. Het boek heb ik vrijwel in één ruk uitgelezen. Het wekte tal van emoties bij me op: ik was in eerste instantie benieuwd naar de afloop, dus bleef ik maar lezen. Ik werd boos over die verwende rotjongens die een dakloze doodschoppen, ik vroeg me af wat ik als ouder zou doen als mijn kind een wandaad zou begaan. Kortom: een verhaal dat me raakte, waarmee ik overigens niet direct ook juichend ben over de schrijfstijl van Herman Koch. Dat is een ander verhaal.

Maar goed, de film heb ik zo mogelijk met nog meer betrokkenheid bekeken, vanwege de heerlijke acteerprestaties en een wijze van vertellen die toch weer een ander licht werpt op de zaak. Dat is immers  ook het mooie van verschillende kunstuitingen. En nu dus de toneelversie door Toneelvereniging Pauze onder regie van Rein Borcheld. Het is een gedurfde keuze. Van het boek zijn in Europa inmiddels meer dan een miljoen exemplaren verkocht en het is in drie verschillende versies verfilmd. De toneelbewerking is van de hand van Kees Prins. De setting van het verhaal is een restaurant waar twee echtparen elkaar treffen: de broers Paul en Serge en hun vrouwen Claire en Babette. In de flyer blijft TV Pauze op de vlakte wat betreft de verdere feiten, maar vrijwel iedereen weet inmiddels wel waar het om draait in dit verhaal. De twee zonen van de beide echtparen hebben samen een vreselijke misdaad op hun geweten. Wat is nu de juiste manier van handelen voor de twee ouderparen?

Naast het thriller-element in dit verhaal spelen veel andere zaken ook een rol, zoals onuitgesproken verlangens, ingedutte relaties, oud zeer, schone schijn en pretenties. TV Pauze heeft gekozen voor een ‘culinaire aanpak’ en omschrijft in de flyer ook de personages op die wijze. Paul: ‘rauw wild met Amerikaanse pepers. Een smaakexplosie met gepeperde boventonen en een bittere nasmaak’. Claire; ‘In bier gegaard stoofpotje van zacht rundvlees waarvan de saus verrassend voor extra’s zorgt; zoet, scherp en ietwat zuur’. Serge: ‘Een stugge steak om je tanden goed in te zetten, met een presentatie om U tegen te zeggen. Klassiek en verfijnd’. Babette: ‘Boterzachte zalm die op de tong zal smelten. Smeuïg met hier en daar een stiekem verfrissend zuurtje’. Gerant: ‘In zeewater gekookte kreeft. Voor de verfijnde gast een echte smaakervaring. Ziltige zaligheid die een glimlach op je gezicht brengt’.  De rollen worden vertolkt door: Johnny de Jonge, Inez van Schie, Jos de Jonge, Finie Groenewoud en Johanna Smit.

‘Het Diner’, Toneelvereniging Pauze, vrij. 18 januari, 20.00 uur; za. 19 januari, 20.00 uur; zo. 20 januari, 14.30 uur; Minitheater, Verwerijstraat 53, Middelburg; Reserveren: mail: info@toneelverenigingpauze.nl of telefonisch:  06-31572257.

Advertenties

Geen tijd voor onzin

Laatste Paar Dagen, toneelstuk van Esther Scheldwacht en Kees Hulst
Foto © Martijn Beekman

Het is een verhaal over een liefde die heel plotseling toeslaat en het wordt tot  leven gewekt in de toneelvoorstelling ‘Laatste paar dagen’, gespeeld door Kees Hulst en Esther Scheldwacht, die bovendien deze dialoog zelf heeft geschreven.  Zij doen zaterdag 12 en zondag 13 januari 2019 Zeeland aan. De voorstelling is zaterdagavond te zien in De Verwachting in Ritthem (20.15 uur) en zondagmiddag 13 januari in Filmtheater fiZi in Zierikzee (15.00 uur).

Vorig jaar maakten Kees Hulst en Esther Scheldwacht in fiZi diepe indruk met hun voorstelling ‘Hoe mooi alles’, het onweerstaanbare liefdesverhaal over bioloog/dichter Leo Vroman en zijn latere vrouw Tineke. Wat vooral zo treffend was in het spel toen was de vonk van liefde die als het ware van de speelvloer afspatte. Dat bleek achteraf geen spel: Kees Hulst en Esther Scheldwacht zijn tijdens die productie werkelijk verliefd geworden op elkaar. De liefde sloeg toen als het ware ook plotseling toe met alle gevolgen in hun privé levens van dien. Beiden vertelden daar openhartig over in een interview in de Volkskrant. Zij hebben inmiddels bewust voor elkaar gekozen en delen samen hun levens. Maar ook hun beroep, want ze blijven natuurlijk theatermakers. En vandaar dus ook deze tweede productie.

In ‘Laatste paar dagen’ draait het dus in de eerste plaats om de liefde, die inderdaad op de gekste momenten en volkomen onverwacht kan toeslaan. Hulst speelt de rol van Rein Tas, een man op leeftijd die op de intensive care wordt binnen gebracht. Hij blijkt een zonderling die niet lang meer te leven heeft en die zijn laatste dagen in het ziekenhuis zal doorbrengen.  Hij wordt verzorgd door een verpleegkundige met de opmerkelijke naam Engeltje Donderdag. Zij is getrouwd en moeder van drie kinderen. Engeltje ontfermt zich steeds meer over Rein en wijkt op het laatst niet meer van zijn zijde. ‘Laatste Paar Dagen’ speelt met het besef van tijd en intensiteit. Met dit stuk gaat Scheldwacht op zoek naar een bewustzijn waar we in ons dagelijks leven geneigd zijn om aan voorbij te gaan. Door de samengebalde tijd komen de hoofdpersonages razendsnel tot een kern en tot elkaar. Immers, de tijd voor onzin is er niet.

Reserveringen voor de voorstellingen in De Verwachting in Ritthem en in fiZi in Zierikzee: www.theatersaanzee.com

De man van Maria in fiZi

Acteur Paul van Soest en flamencogitarist Alessio Rooders van Theater Rotterdamse Helden.

‘De man van Maria’ is de titel van een muzikale theatervoorstelling die op donderdagavond 10 januari wordt gebracht in filmtheater fiZi in Zierikzee door acteur Paul van Soest en flamencogitarist Alessio Rooders. Zij treden samen op onder de koepel van Theater Rotterdamse Helden.

Dit betreft een stuk met geschiedenis, niet alleen in tijd, maar ook wat betreft thema. Toneelauteur Daphne de Bruin schreef de oorspronkelijke tekst in 1997 met als titel ‘Madonna’s Man’. Acteur Paul van Soest bewerkte die toneeltekst op zijn beurt in 2012 tot de muzikale voorstelling ‘De man van Maria’.

,,Misschien vragen sommigen zich af wat je nog  moet met een voorstelling die gaat over God, Jozef en Maria?’’, zegt Van Soest. ,,Misschien denken sommigen dat het oude koek is, dat we dat oude verhaal toch wel kennen. Maar niets blijkt minder waar’’, benadrukt de acteur. In deze versie draait het om een gewone man (Jozef) en een gewone vrouw (Maria) die gewoon samen huisje, boompje, beestje en kinderen willen. Totdat daar God om de hoek komt kijken. En de rest is geschiedenis.  Hoe heeft dat ruim 2000 jaar geleden zo kunnen lopen? Deze voorstelling brengt een ontrafeling tot op het bot: pijnlijk maar bovenal vol humor. Paul van Soest belooft de toeschouwers een brok in de keel én een schaterlach.

‘De man van Maria’ op donderdag 10 januari in fizi begint om 20.15 uur. Kaarten à € 12,– kunnen gereserveerd worden via: http://www.fizi.nl

 

Champagne? Nee, doe maar een mondkapje

De kwellingen op oudejaarsdag zijn dit keer toch anders dan alle voorgaande jaren. Normaliter worstel ik met de keus tussen Cava of Champagne? Champagne is natuurlijk wel heel feestelijk, maar wel een beetje duur en een goede Cava smaakt soms net zo lekker. Het volgende dilemma geldt dan de afweging brut of demi-sec. Brut combineert natuurlijk beter met de talrijke hapjes en zelfs met een verlate oliebol of appelbeignet die na de jaarwisseling nog genuttigd zouden worden. Maar – eerlijk gezegd – gaat mijn persoonlijke voorkeur op zo’n avond toch veel meer uit naar demi-sec. Met dat lichte zoete sprankeltje dus, dat glijdt zo lekker naar binnen.

Maar al die afwegingen heb ik dus niet op deze laatste dag van 2018. Zelfs de quasi melancholie over weer een jaar dat voorbij is en waarin ik niet al mijn gestelde doelen heb bereikt, blijft achterwege dit keer. Want….mijn lief is ziek en zal de jaarwisseling niet bij me zijn. Zijn hart klopt nog wel – en hopelijk ook nog een beetje voor mij – maar heeft het toch best moeilijk gehad de afgelopen dagen. Dankzij deskundige cardiologen en adequaat ingrijpen is er alle vertrouwen dat het wel goed gaat komen. Maar het herstel vergt wel enig geduld. Antibiotica doet zijn werk, maar heeft ook tijd nodig en houdt geen rekening met jaarwisseling.

En dan kan het ook zomaar gebeuren dat er op de betreffende afdeling het zogeheten Norovirus wordt geconstateerd. Dat gebeurt met regelmaat in ziekenhuizen en dus ook hier en nu. Je beseft pas goed wat dit allemaal inhoudt als je er zelf mee wordt geconfronteerd. Dus meldt mijn lief zich met het verzoek om een mondkapje op te zetten als ik op bezoek kom en  Glorixdoekjes mee te brengen, zodat hij zelf de hygiëne van toilet, kranen en deurknoppen bij de ziekenkamer ter hand kan nemen.

Niet dat hij het personeel daar niet vertrouwt, maar op dit punt houdt hij ook graag zelf de regie. Ik ken hem wat dat betreft wel en dus…snel ik op deze specifieke oudejaarsdag nog naar AH voor Glorixdoekjes en naar de apotheek voor mondkapjes. In alle eerlijkheid: Bubbels waren we me liever geweest en dan had ik absoluut geen punt gemaakt van Champagne of Cava of van brut of demi-sec. Ik beloof bij deze: als het ons gegund is, zal ik daar bij een volgende jaarwisseling absoluut niet meer moeilijk over doen.

Voor alle volgers: een fijne jaarwisseling en een gezond en fijn 2019 toegewenst.

 

 

De Sneeuwkoningin: Liedjes en plaatjes zijn de parels

Een heerlijk trio in ‘De Sneeuwkoningin’: Willem van der Ent ( Raphaël), Larissa de Keijzer (Anayla) en Peter Boot (Surgat). (foto: Bas Vermeulen)

Gezien: ‘De Sneeuwkoningin’, naar sprookje van Hans Christian Andersen;  bewerking en regie Peter Adriaanse; cast: spelers uit het Zeeuws amateurcircuit; zo 23 december 2018, Schouwburg Middelburg.

Wat een heerlijk begin van zo’n muzikale familievoorstelling op een grijze, regenachtige zondag aan de vooravond van Kerstmis. In een sfeervolle schouwburg Middelburg gaat het doek open en de engel Raphaël in de persoon van Willem van der Ent treedt ons op het podium tegemoet en trekt ons als publiek direct het verhaal van ‘De Sneeuwkoningin’ in.  Hij blijkt de onmisbare gids om ons steeds weer door het vrij gecompliceerde sprookje van Hans Chris Christian Andersen heen te loodsen. Aan het einde van de voorstelling, tweeënhalf uur later moet ik constateren dat ik vooral aan de scènes met Raphaël samen met de engel Anayla (Larissa de Keijzer) en engel Surgat (Peter Boot) het meeste plezier heb beleefd. Dat heeft veel met mezelf te maken, omdat ik het meeste geniet van speltalent  en dat hebben deze drie acteurs overduidelijk in huis. De eerlijkheid gebiedt te constateren dat zij ook het beste spelmateriaal toebedeeld hebben gekregen, dus lekker bekkende teksten, die ze alle drie uitstekend weten te benutten. Bovendien beschikken Willem van der Ent en Peter Boot ook nog eens over prima zangkwaliteiten. Dat maakt een nummer als ‘Geloof niet meer in mij’ met ook nog eens een fraaie ‘engelenchoreografie’ tot een waar hoogtepunt van de voorstelling.  Dat geldt overigens ook voor het lied ‘Ken je mij’, waarin ook Simone Adriaanse (De Sneeuwkoningin) en Rein Borcheld (Kay) hun zangkwaliteiten kunnen bewijzen.

De trollen in ‘De Sneeuwkoningin'(foto: Bas Vermeulen)

Vooral voor de pauze valt er veel te genieten, specifiek van mooie liedjes en fraaie plaatjes. Dit blijkt een voorstelling die met heel veel liefde, inzet en toewijding is gemaakt met veel oog voor details bovendien. Daarnaast is er echter ook sprake van ‘veel van hetzelfde’, ofwel; groepsscènes, waarin stadsbewoners in vroeger tijden als bekende stereotypes worden uitgebeeld en obligate teksten uitspreken. Kortom: dit hebben we vaker gezien. Dat is geen probleem, want herkenbaarheid heeft ook z’n charme, maar verrassend is het niet. Dat geldt dan weer wel voor de korte, frisse scène met de ijsprinses en de elfen, van wie er één opvallend goed kan buitelen. Ook de scène met de trollen en de kamelenboer biedt mooie plaatjes dankzij de leuke pruiken en kostuums.  Wat tekst en spel betreft, begint de voorstelling hier echter wat te gaan slepen door de vele herhalingen. Dat euvel kenmerkt ook af en toe het deel na de pauze.

Het verhaal in ‘De Sneeuwkoningin’ is zoals gezegd vrij gecompliceerd en vooral voor de jongste toeschouwertjes blijkt het moeilijk geconcentreerd te blijven. De opkomst van de pinquïns  dwingt dan gelukkig weer aandacht af en de grappige choreografie heeft aanvankelijk het gewenste effect. Maar ook hierbij geldt dat te veel van hetzelfde het resultaat weer wat afroomt.

Inmiddels is Gerda (mooie rol voor Nanou Warman)  doorgedrongen tot het paleis van de IJskoningin en weet ze met haar tranen het ijskoude hart van haar broer Kay te ontdooien. Eind goed, al goed: in Kopenhagen kan collectief een fijn kerstfeest worden gevierd en de voltallige cast kan de voorstelling afsluiten met een spetterend lied over ‘De Dromentrein’.

‘De Sneeuwkoningin’, nog te zien in de Schouwburg Middelburg op: wo 26 dec 15.00 uur, do 27 dec 20.00 uur en zo 30 dec 15.00 uur; kaartverkoop: www.zeelandtheaters.nl

Kleintjes lijken Spijtebijt te begrijpen

PR foto: Astrid de Buck als Aagje en René de Jonge als Pluk. (foto: William Wagenaar).

GEZIEN: Familievoorstelling ‘Pluk redt de dieren’, Middelburgs Theater, Minitheater, Verwerijstraat, Middelburg, zaterdag 22 dec. ; teksten: Bruun Kuijt en Wil van der Meer; liedteksten: Marianne Sinke; regie: Derek Meijer; spel: René de Jonge, Astrid de Buck, Marjan de Bel, Roelie van de Velde, Kees Baijens Jeanet Manusama.

Kleine kinderen hebben geen geloofwaardig verhaal nodig om mee te kunnen gaan in de emoties van de personages, als zij zichzelf maar herkennen in de gevoelens. En dat doen ze in ‘Pluk redt de dieren’, zo blijkt tijdens de première. Vooral Spijtebijt blijkt de  kleintjes te kunnen raken. Kinderen begrijpen immers dat het soms zo moeilijk is om altijd maar netjes te blijven, te doen wat grote mensen zeggen en zeker nooit andere mensen pijn te doen. Spijtebijt blijkt een komische variant op Mogli. In plaats van bij de wolven, is Spijtebijt als klein jochie opgevoed door twee beren in Canada en is dus best een beetje wild geworden. Als hij bang of boos wordt dan bijt hij in neuzen of oren met alle gevolgen van dien, want dan vloeit er bloed. Maar Spijtebijt is in wezen toch een jongetje dat nu bij Tante Pleeg in de Petteflet woont en dat moet leren zich als mensenkind te gedragen. Dat valt niet mee, ook al krijgt hij hulp van Pluk en Aagje die ook in diezelfde Pletteflet wonen.

Zes spelers van het Middelburgs Theater gooien zich met veel enthousiasme en overtuigingskracht in hun rollen. Zonder iemand te kort te doen, mag geconstateerd worden dat met name Marjan de Bel verrassend leuk gestalte geeft aan Spijtebijt. Maar gezegd moet ook dat het spelplezier van de hele cast afspat. Zonder greintje gêne weten de spelers het kind in zichzelf naar boven te halen, ongetwijfeld gesteund door de herinnering aan de tijd dat ze zelf hebben genoten van de boeken van Annie M. G. Schmidt. De hand van de regisseur die van hilarische dingen houdt, is er ook duidelijk in te herkennen. Voeg daarbij de creatieve vormgeving met een levensgroot boek  waarvan de bladzijden en dus de verschillende locaties worden omgeslagen en alle ingrediënten voor een geslaagde voorstelling zijn voorhanden. Dat de changementen net wat meer licht zouden mogen krijgen en het spel af en toe nog net wat meer vaart behoeft, zijn dan slechts kanttekeningen.

Scène met Marjan de Bel, Kees Baijens en Jeanet Manusama. 

Of de achterliggende klimaatboodschap nou echt overkomt bij de allerkleinsten is zeer de vraag. Zij wapperen in elk geval wel fanatiek met hun tekeningen als ze die moeten inleveren ten behoeve van de reddingsactie van Pluk. Hij moet er immers voor zorgen dat het weer heet wordt in de tropen en ijskoud in de poolstreken. Fraaie vondst hoe de tekeningen naar de plek van hun bestemming worden getransporteerd. Hoera! Het klimaat is gered, maar de kinderen bekommeren zich meer om het lot van Spijtebijt. Hoe groot het medeleven bij de kleintjes is, blijkt voor mij uit een tussentijdse uitroep van zo’n spruit voor me: ,,Ja!! Beloofd is beloofd. Dat is ook maar een woord. Je moet het natuurlijk wel doen!!!’’

‘Pluk redt de dieren’ in het Minitheater is nog te zien vanmiddag zon 23 dec (14.30 u), ma 24 dec (14.30 u), wo 26 dec (14.30 u), do 27 dec (14.30 en 19.00 u) vrij 28 dec (14.30 u), zat 29 dec (14.30 en 19.00 uur), zon 30 dec (14.30 u).  Kaartverkoop zie: www.middelburgsminitheater.nl

 

Happy Kavijaar in fiZi

Ensemble Kaviaar (foto: Pieter van der Laan)

Onder de titel ‘Happy Kavijaar’ verzorgt muziekensemble Kaviaar samen met een aantal gastartiesten donderdagavond 27 december in filmtheater fiZi in Zierikzee een gevarieerd optreden. Het betreft een speciaal voor deze avond samengesteld programma met een mix aan muziek, beeld, zang en taal. Het optreden begint om 20.15 uur.

Kaviaar maakt voornamelijk eigen composities. Vaak gebeurt dat in combinatie met filmbeelden. Volgens Jaap Verseput van dit ensemble biedt het Zierikzeese filmtheater dan ook een prima locatie voor een dergelijk optreden. Het behoort inmiddels tot de traditie dat Kaviaar elk jaar tussen kerst en de jaarwisseling specifiek in fiZi een eenmalig programma brengt. Dit keer worden er onder meer enkele korte films getoond, die Verseput maakte met een drone-camera boven het landschap van Schouwen-Duiveland. Kaviaar speelt er boeiende muziek bij. Ook is er een filmische impressie te zien van de groep technische vrijwilligers bij fiZi die druk bezig zijn met het werk achter de schermen. De compositie ‘Spassiba’ (betekent: ‘Dankjewel’) biedt een impressie van een eerder optreden dit jaar in de Nieuwe Kerk in Zierikzee. De live-zang hierbij wordt verzorgd door Anouk van de Sande. Tot de gasten behoort ook Suzanne Dahmen. Zij zal ter plekke tekeningen maken die meteen op verrassende wijze geprojecteerd worden. Verder zal Suzanne te Wilt (voormalig nieuwslezeres bij de Wereldomroep en Omroep Zeeland) een korte versie van het verhaal ‘Feest’ van Maarten ’t Hart voordragen met muzikale begeleiding van Kaviaar. Tenslotte zijn er twee koks aanwezig: Charly Pelissot en Eric Odinot.  Zij serveren tijdens de pauze hapjes met gebraden gans.

Ensemble Kaviaar wordt gevormd door: Jaap Verseput (sax en beeld), Willem van Maanen (piano), Brian Martens (drums en beatbox), Rudy Klippel (bas) en Stefan Fokker (gitaar en sopraan sax).  Voor reserveringen: www.fizi.nl