Titanic stelt hoge eisen

Onderschrift: Ontwerper van de Titanci (Ivo Soeters). Hier nog zonder pruik. 

GEZIEN:  ‘Titanic, de musical’  in bewerking van  Don Stephenson en Liza Gennaro door  Muziektheater Zeeland; vrijdag 24 maart 2017; Theater De Mythe Goes; dirigent/muzikaal leider: Hans Laureyn; regisseur: Hugo Segers; choreograaf/regie-assistentie: Iris Veekens; orkest: Ensemble Brabelio.

Bevlogenheid en hechte samenwerking zijn begrippen die komen boven drijven nadat  De Titanic gezonken is. Muziektheater Zeeland getuigt daarvan op alle fronten met deze productie gebaseerd op de waar gebeurde tragedie in 1912 met de Titanic, de onzinkbaar geachte oceaanstomer die op haar eerste reis naar Amerika ten onder gaat en waarbij ruim 1500 mensen verdrinken. De kracht van deze voorstelling schuilt ook zeker in dat ‘waar gebeurd’. Alle spelers geven er blijk van te beseffen dat ze gestalte geven aan een personage dat werkelijk heeft bestaan. Dat maakt de voorstelling intenser en het slotbeeld zelfs aangrijpend.

Titanic stelt als grotendeels doorgecomponeerde musical echter wel zeer hoge eisen. Muziektheater Zeeland komt daar ver in, maar de eerlijkheid gebiedt ook te constateren dat de lat soms wat te hoog ligt. Dat komt vooral tot uiting in enkele duetten die niet al te best uit de verf komen en met name in het eerste deel in de koorzang, die af en toe niet helemaal zuiver is. Première-zenuwen zullen daar ook debet aan zijn geweest. Opmerkelijk genoeg echter is van die spanning in de openingsscène niks te merken. De trots van bouwer, eigenaar en bemanning van de Titanic spat van het podium en alle passagiers zijn  bij het inschepen zo vol verwachting en dromen over hun reis en hun nieuwe leven in Amerika dat je als publiek graag in dat enthousiasme wil meegaan en liever even vergeet wat er staat te gebeuren.  Na dat sprankelende begin, zakt de voorstelling ietsje in. Moeilijk wellicht ook om dat hoge niveau aan energie vast te houden, maar gelukkig komt het snel weer terug. Hoogtepunten met de collectieve bezetting leveren de diner- en de dansscènes. Daarnaast zijn er heerlijke fragmenten in kleinere bezetting, zoals de ontmoeting tussen stoker Frederick Barrett (Will van Waas) en telegrafist Harold Bride (Rini de Koster). Zij beschikken over prima zangtalenten en dat geldt ook voor Marc Linssen (hofmeester), Ivo Soeters (onder meer in de rol van ontwerper van het schip), Kees den Herder (kapitein) , Rini Schilders (1e stuurman William Murdoch) en Jonathan van der Fliert (eigenaar van de rederij White Star).

Dictie en tekstbehandeling in de overwegend korte spelscènes zouden wel wat meer aandacht mogen krijgen. Dat zou zeker ook de verstaanbaarheid ten goede komen. De invulling van de personages is over de gehele linie heel geloofwaardig. Passagiers en bemanning zijn over het algemeen mensen van vlees en bloed met ruimte voor wat individuele eigenaardigheden, die wat welkome luchtigheid brengen.

De vormgeving getuigt van een tomeloze inzet en creativiteit: decor, kleding, grime en rekwisieten bieden een lust voor het oog met als heerlijk detail een zelf rijdend serveertafeltje . Alleen de pruiken die Ivo Soeters  (als scheepsontwerper)  en Rini de Koster (als bandleider)  op het hoofd krijgen gezet, zijn te potsierlijk. Daar zijn vast tussentijds nog betere exemplaren voor te vinden.

De slotscène is mooi, ontroerend, blijft kleven aan je netvlies en zet je aan het denken. Mooi als een voorstelling dat te weeg brengt.

Scène uit Titanic, de musical.

Een gedachte over “Titanic stelt hoge eisen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s