Te gretige Ilse doet best zeer

Still uit de tv-serie ‘Nieuw Zeer’ met Ilse Warringa

Jammer, jammer, jammer, dat die nieuwe sketchserie ‘Nieuw Zeer’ van Ilse Warringa zondagavond op NPO3 zo tegenvalt. Zij lijkt veel te gretig haar grote succes met ‘De Luizenmoeder’ snel voort te zetten met iets nieuws. Maar ‘iets nieuws’ kun je misschien wel even uit je mouw schudden, maar ‘iets goeds’ vereist wat meer tijd.  Een creatief productieteam dat met een kritische blik naar zichzelf kijkt, lijkt daarbij ook van belang. Maar daar ontbreekt het aan bij ‘Nieuw Zeer’.

Echt jammer, want Warringa had me zo verrast met in elk geval de eerste serie van ‘De Luizenmoeder’ dat ik haar graag beter had gegund. De tweede serie was over het geheel genomen ook nog best leuk, maar vertoonde toen toch al wat barstjes. Te veel van hetzelfde bijvoorbeeld. Heel goed dat Diederik Ebbinge besloot dat er zeker geen derde serie moest volgen.

Maar goed, ik keek dus vol verwachting uit naar ‘Nieuw Zeer’. Heel nieuwsgierig was ik naar wat Warringa nu uit de hoge hoed ging toveren. Dat viel bij de eerste aflevering een beetje tegen. Maar misschien moest de boel nog op gang komen. Misschien moest mede-bedenker Niek Barendsen de juiste toon nog weten te vinden voor stevige sketchjes over hedendaags onbegrip en onvermogen, over nepnieuws en over de multiculturele samenleving.  Dus toch ook maar een tweede keer en zelfs een derde keer gekeken. Maar nu is het ook wel klaar. ‘Nieuw Zeer’ is een aaneenschakeling van flauwigheden, die je niet eens mislukte grappen kunt noemen. En dan die dodelijke herhaling van zetten: de werkster één keer Marokkaanse noemen terwijl ze van Turkse afkomst is, mag misschien nog een beetje leuk beschamend zijn, maar als je dat twee keer gaat herhalen, wordt het vervelend. Te meer daar die scènes geen enkele point hebben. Dat geldt ook voor de babbelzieke oma met kleinkind in de wachtkamer van de dokter. Wat willen de makers hier mee zeggen? Dat het niet fraai is om hardop vooroordelen over een andere patiënt te gaan zitten opsommen? En wat valt er te lachen om die irritante ‘verbindingsactie’ van Ilse als die bevoogdende Els? Of om die platte quiz-scènes of om die verstoorde uitvaartspeeches?

Ik weet het niet. Misschien ligt het wel aan mezelf en heb ik simpelweg geen gevoel voor humor. Of is dat plots aangetast door de huidige op hok plicht als gevolg van het coronavirus. Hoewel om de poep-, pis- en kotshumor in de serie Toren C heb ik ook nooit kunnen lachen. En dat was al lang voordat er een intelligente lock down werd afgekondigd. Wellicht ben ik gewoon een chagrijn. Maar toch hoop ik ooit weer eens te kunnen lachen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s