Slopershamer dreunt nog steeds na

Een slokje ontbijtthee schiet spontaan in het verkeerde keelgat als ik specifiek die ene zin in de krant lees: ‘In Middelburg  wordt een woonvoorziening gebouwd op het terrein van het voormalige Spiegeltheater aan de J. V. Sprengerlaan 6’ . Is dat een zin om je te verslikken? Misschien niet, maar voor mij wel.

Mooie herinnering: een volle zaal in ’t Spiegeltheater tijdens het Zeeuws Eenakterfestival.

Het is immers weer zo’n schrijnend voorbeeld hoe er van hogerhand voortdurend met mensen wordt gesold. De ene keer wordt gepredikt dat mensen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking maar het beste bijeen in grote woonzorglocaties kunnen vertoeven en enkele jaren later komen de beleidsmakers daar dan weer volledig van terug en vinden ze dat mensen met een beperking kleinschalig moeten wonen in huizen in reguliere stads- en dorpswijken. Dan worden de grootschalige zorglocaties simpelweg gesloopt om plaats te maken voor luxe woningen die voor stevige bedragen door particulieren gekocht zullen worden. Wordt dit soort zwalkend beleid ingegeven door menselijke of financiële overwegingen? De vraag stellen, is hem beantwoorden.

De  kogels van de slopershamer op de woningen voor de cliënten van Arduin en op het prachtige dagbestedingsproject ’t Spiegeltheater in Middelburg dreunen nog steeds na in m’n oren. In de zomer van 2017 gingen de laatste gebouwen tegen de vlakte. Wat een verdriet gaf dit verlies bij de cliënten die onder de bezielende leiding van initiator, inspirator, tekstschrijver, regisseur Peter Adriaansen zoveel mooie voorstellingen mochten maken in ’t Spiegeltheater. Voorstellingen die juist bij deze mensen zoveel kwaliteiten aanboorden en hen zoveel specifieke levensvreugde boden. Voorstellingen ook die bij de bezoekers vaak zoveel verrassing en ontroering te weeg brachten.

Het wonen en de dagbesteding binnen deze grootschalige woonzorgvoorziening ging teloor, omdat het allemaal anders moest en omdat Arduin het financieel en organisatorisch het niet kon bolwerken, nam een andere zorginstelling,  ’s Heeren Loo, het stokje over. En nu keert ’s Heeren Loo een kleine vier jaar later dus terug van de opvatting dat voor mensen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking  kleinschalig wonen in de wijken het beste zou zijn. Nu lanceert deze zorginstelling het plan om voor Zeeland drie centrale wooncomplexen te bouwen voor elk 75 tot 100 cliënten. Die complexen komen in Goes, Vlissingen en Middelburg en moeten in 2023 gereed zijn. In Middelburg komt die centrale woonvoorziening dus op het terrein van het voormalige Spiegeltheater. Misschien borrelen er daar uit de grond nog wel wat begraven creatieve ideeën op voor een mooi dagbestedingsproject. Een eigen theater bijvoorbeeld.  ‘Het kan verkeren’ zou dichter/toneelschrijver Gerbrand Ariaensz Bredero zeggen. Wellicht zouden de cliënten van ’s Heeren Loo dan weer een geweldige levenservaring kunnen hebben met de opvoering van Bredero’s blijspel ‘Spaanschen Brabander’.  Maar ja…. daar heb je dan wel beleidsmakers met een warm kloppend hart en weer bezielde initiatiefnemers voor nodig. En…..een overheid die beseft dat dit alles het geld waard zou zijn.

Ach, ik ben gewoon wat aan het dagdromen als tegenwicht in deze extra donkere coronatijden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s