Old School leert verder kijken dan je neus lang is

,,Ik heb door dit project verder leren kijken dan m’n neus lang is’’, zegt de 15 jarige Binck Raats, VWO-4 leerling bij Pontes Pieter Zeeman in Zierikzee over de ervaringen bij ‘Old School’.  Bij dit project brengen Zeeuwse jongeren levensverhalen van Zeeuwse ouderen in beeld. Bedenker is de van oorsprong Zeeuwse theatermaker Jerry Rijstenbil, directeur van Fablefactory, een productiebedrijf uit Amsterdam dat theater inzet voor maatschappelijke projecten.

Pontes Pieter Zeeman is de eerste school in Zeeland die aan het inmiddels twee jaar lopende ‘Old School’ meedoet. De eerste 24 VWO-4 leerlingen hebben het eerste deel van hun opdracht gereed. Het resultaat is een gevarieerde verzameling columns met illustraties waarmee zij de levensverhalen van ouderen trachten samen te vatten. De jongeren voerden daarvoor gesprekken met oudere mensen en deden aanvullend veldonderzoek naar aanleiding van wat zij in die interviews te horen kregen. ‘De Zee’ gold als centraal thema bij deze gesprekken. Een van de doelstellingen van ‘Old School’ is leerlingen te laten ervaren dat er vaak veel te leren valt van de ervaring van ouderen en er dikwijls onverwachte kennis kan worden aangeboord door met hen in gesprek te gaan.

Onder de 24 columns met illustraties schuilen diverse pareltjes aan creativiteit. Gezien het thema ‘De Zee’ is het voor de hand liggend dat veel verhalen gaan over zeilen, surfen, wandelen, het strand, de duinen en de natuur. Een fraai voorbeeld van hoe je zo’n thema niet als keurslijf hoeft te beschouwen, maar er een geheel eigen draai aan kunt geven, levert de 15 jarige Juliëtte van de Giessen. Zij laat weten te zijn uitgegaan van ‘de Zee van het onbekende’. Zij baseerde zich op het levensverhaal van de 83-jarige Coby van de Velde, die  is al 15-jaar weduwe is en als moeder uiteindelijk ook haar geestelijk gehandicapte zoon verloor. Juliëtte schrijft Coby van de Velde te hebben leren kennen als een vrolijke, gezellige, sterke vrouw van wie je op het eerste oog niet beseft hoeveel verdriet en eenzaamheid in een leven schuil kunnen gaan.  Zij trekt dit bewustzijn door naar haar eigen jonge leven in de huidige lastige COVID-19 tijd. Juliëtte wist haar column ook in een verrassend beeld te vangen: een kompas, dat de richting van leven niet kan aangeven, een polshorloge met gebroken wijzerplaat als symbool van alles wat voorbij en een achtergrond met fragmenten van een gedicht over een moeder en een zoon.

Als tweede deel van dit project wordt onder begeleiding van Fablefactory een eindproductie gemaakt waarin de verhalen op bijzondere wijze gepresenteerd worden. ,,Eerst krijgen de leerlingen daarvoor een presentatie-workshop. Ze zijn vrij in hoe ze dit artistiek gaan vormgeven en bepalen zelf welke rol ze aannemen. Eventueel met kostuum aan. De presentaties worden gefilmd en getoond aan de verhalenvertellers’’, laat Jerry Rijstenbil weten. Op welke wijze die presentatie gaat gebeuren, hangt af van de dan geldende corona-maatregelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s