Toneel, maar dan toch net iets anders


Gezien: Vrijdag 21 februari, restaurant The Ballroom, Vlissingen; ‘Schot in de roos’, De Zeeuwse Komedie; tekst: Billy St. John, bewerking: Aris Bremer; regie: Rianne van der Feen-Kooiman; spel: Tom Roovers, Jolanda Kasse, Marike Kerklaan, Angelique Boonman, Anneke van Jaarsveld, Annet Minderhout, Bryan Plant, Jos Broeke, Addie van de Walle, Sjef van Wijnen, Tabita Goovaarts.

Via een Cold Case, Bloody Mary, Smashed Crime en Mixed Feelings word je door het verhaal van de moord op Rutger de Roos geleid om uiteindelijk uit te komen bij de dader. ‘Schot in de roos’ is in feite een gewoon toneelstuk in het thrillergenre, maar de Zeeuwse Komedie heeft er nog net iets anders van gemaakt in de vorm van een theater- en amuse avond. Dat levert een paar uurtjes ‘beleving’ op. De toeschouwers schuiven met elkaar aan enkele grote tafels aan en krijgen voor hun neus allerlei spelscènes op wisselende locaties voorgeschoteld. Naast de zeer smakelijke amuse-gerechtjes bovendien.
Politie-inspecteur Pareis leidt ons door de ‘moordzaak Rutger de Roos’. Een complexe zaak, want die rijke Rutger was geen lieverdje en alle zeven personen in zijn directe omgeving hadden een motief om hem om zeep te brengen. Maar…..waar is het moordwapen en waar zijn de bewijzen? In één op één gesprekken met deze mensen probeert Pareis dichter bij de waarheid te komen. Als toeschouwer ga je met haar mee op deze zoektocht en begin je je allerlei dingen af te vragen. Hoe het zat met het huwelijk van Rutger met Evelien? Hoe broeierig was zijn verhouding was met zuster Acacia die allemaal occulte kunstjes beheerst? Of er ooit erotiek bestond tussen Rutger en zijn advocate Emma Boogaard? Of zijn stiefkinderen Krijn en Laura Warnaar niet heel veel dingen verborgen houden en of de tuinman Felix Maas en zijn vrouw Minie wel zo toegewijd zijn als ze doen voorkomen?
De formule blijkt te werken. Het publiek toont grote betrokkenheid en lijkt zich werkelijk het hoofd te breken over de vraag: ‘Wie heeft het gedaan?’. Wat ook werkt zijn de vaak onverwachte opkomsten van de personages die soms hevig geëmotioneerd zijn of heel mysterieus doen. Hier en daar zijn er zelfs argwanende blikken van toeschouwers die wellicht niet zo vertrouwd zijn met toneel. In de zin van ‘wat hangt me nou weer boven het hoofd’? Het spel wordt vaak dicht op de huid van de bezoekers gespeeld. Dat geeft een extra dimensie.
De meetlat van wat De Zeeuwse Komedie ooit met toneel ambieerde moet je er niet naast leggen. De tijden veranderen, maar beetje melancholie blijft. De cast bestaat uit een mengeling van nog beginnende spelers en mensen met jaren ervaring. Een wisselend niveau dus, maar met elkaar weten ze er een spannende en lollige belevenis van te maken. Vooral voor iedereen die van thrillers houdt.
‘Schot in de roos’ is nog te zien op vrijdag 6 en vrijdag 13 maart. Zie: http://www.zeeuwsekomedie.nl

Solide aanpak, verrassende invalshoeken

Het toneelstuk ‘na de Aanslag’ bestaat uit vier scènes met indringende dialogen.

GEZIEN: Vrijdag 7 februari 2020, Heer Hendrikhuis, ’s Heer-Hendrikskinderen: ‘na de Aanslag’, Toneelvereniging Heer Hendrik; tekst: Robbert Jan Proos; regie: Jeannette Tierie; spel: Riet van der Weijden, Addie van de Walle, Eddie de Dreu, Everdien Vermeulen, Angelique Boonman, Maryse van de Plasse, Daniël Obbink, Rieke Goedegebuur, Danny Nieuwdorp, Jurgen Hoogstrate.

Bij de entree direct een blijk van de warmte binnen TV Heer Hendrik: Een In memoriam aan de op 6 december overleden voorzitter Ada de Feiter. Zij was 40 lid van deze vereniging en zette zich daarvoor in als speler, regisseur en vooral als voorzitter. De club zal haar missen en draagt de productie ‘na de Aanslag’ aan haar op.

Verbondenheid binnen Heer Hendrik komt ook uit tot uiting met de keuze van het stuk. Het is geschreven door Robbert Jan Proos, inmiddels professioneel theatermaker, die als jochie zijn eerste fascinatie voor toneel opdeed bij TV Heer Hendrik. Proos bewees al vaak zijn talent als cabaretier zowel in tekst als performance, maar verrast met dit stuk ook als schrijver van serieuze dialogen met een wat diepere laag. Het stuk bestaat uit vier scènes die zich afspelen nadat er in Nederland een grootscheepse terroristische aanslag met 17 dodelijke slachtoffers en vele gewonden heeft plaats gevonden. De dader, een jonge vent van 21 jaar met een Iraakse vader en Nederlandse moeder, is zelf ook omgekomen. De autoriteiten verkeren in de veronderstelling dat er binnen korte tijd meerdere aanslagen zullen volgen. De tijd dringt en er dient zo snel mogelijk antwoord te komen op talloze vragen.

Drie scènes spelen zich af voor een onderzoekscommissie waarbij steeds alleen de ondervrager en de ondervraagde op het podium in beeld zijn. Het publiek in de zaal vormt als het ware ‘de commissie’. Zo begint het ook al snel te voelen. Door het solide spel en de verrassende invalshoeken word je als toeschouwer het verhaal ingezogen, ga je jezelf ook dingen afvragen en conclusies trekken. Is de minister van Binnenlandse Zaken over de schreef gegaan met haar emotionele uitspraak over hoe extremisten gestraft moeten worden? Kun je die Nederlandse moeder verwijten dat ze in eerste instantie verschrikkelijk veel verdriet had over de dood van de dader, die nou eenmaal wel haar zoon is? Kun je begrijpen dat de ‘First responder’ ofwel de eerste hulpverlener ter plekke de rauwste herinneringen liever wegdringt en dat ze heeft gehandeld zoals ze heeft gehandeld? Is er zelfs een sprankje begrip op te brengen voor de frustraties en verbittering van de geradicaliseerde vader van de dader?

Het is knap dat spelers en regisseur die betrokkenheid bij een zeer aandachtig publiek te weeg kunnen brengen. Hulde voor de strakke aanpak in mise-en-scène en vormgeving, zodat de aandacht vooral geconcentreerd wordt op tekst en spel. Hulde voor de solide tekstkennis – altijd een eerste vereiste, maar toch vooral prettig om te ervaren dat daar volledig aan wordt voldaan- en hulde ook voor de vondst met de twee gretige journalisten vanuit de zaal terwijl op het podium snel een changement wordt uitgevoerd.

Kanttekeningen: In de eerste scène zou de ondervraagster wat meer hiërarchie mogen uitstralen. Bijvoorbeeld door minder heen en weer te lopen en minder poses aan te nemen. De vierde scène zou gebaat zijn met het rode potlood hier en daar. De tekst begint zich wat te herhalen en dat gaat ten koste van de concentratie bij de toeschouwer.

TV Heer Hendrik brengt met ‘na de Aanslag’ een stuk waar je na afloop nog wat langer over na kunt denken en nog even stevig op kunt blijven kauwen. Nog te zien: vanavond (za 8 feb) , vrij 14 en zat 15 feb, Heer Hendrikhuis, 20.00 uur.

Alles voor het (eigen) kind

02_pk_0711

Scène uit ‘Juf Mulder moet weg’. 

Ze lijken het volkomen eens, die vijf ouders bijeen in het klaslokaal om juf Mulder van groep 8 eens flink de waarheid te zeggen: Zij voldoet niet meer, zij gaat niet goed met hun kroost om,  de cijfers van kinderen buitelen naar beneden, straks missen ze de boot voor het VWO en dat kan nooit aan die kinderen zelf liggen, maar aan Juf Mulder, dus….. die moet weg.

Dat is zeer kort samengevat waar het om draait in de nieuwe productie bij Toneelvereniging Heer Hendrik, die vrijdagavond in première ging in ’s Heer Hendrikskinderen. ,,Juf Mulder moet weg’’ van de Duitse auteur Lutz Hübner werd nooit eerder in Nederland gespeeld en dat is best opmerkelijk, want het betreft een zeer toegankelijk stuk met heel veel herkenning voor mensen in het onderwijs en voor alle ouders die het beste met hun kind voor hebben. Regisseur Willem Ploum, met co-regie van Marianne Blankenburgh, geeft een herkenbare eigen signatuur af met deze voorstelling. Hij heeft er bewust voor gekozen vooral de tekst het werk te laten doen. Met tekstkennis, intonatie, articulatie en over het algemeen ook de timing is het dan ook prima in orde. De cast bestaat uit zes zeer toegewijde spelers: Addie van de Walle, Justin Troost, Maryse van de Plasse, Rieke Goedegebuur, Angelique Boonman en Daniël Obbink. Zij blijken prima op elkaar te zijn ingespeeld en de dialogen flitsen dan ook pittig heen en weer. Soms echter zo pittig en op zo’n stevig, maar langdurig hetzelfde niveau, dat je als publiek ook wel eens wat meer nuance zou willen. Overigens kan dat ook met première-spanning te maken hebben.

Hoe eensgezind en vastbesloten de vijf ouders ook lijken, onder de oppervlakte trillen voortdurend het eigen belang en de betrokkenheid met het eigen kind. In die eensgezindheid verschijnen dan ook al snel barstjes. Specifiek Rieke Goedegebuur weet zich daarin met subtiel spel te onderscheiden. Alle personages worden met iets aangezette contouren neergezet. Angelique Boonman mag daarin als verzenuwde moeder het verst gaan en dat levert enkele humoristische fragmenten op. Zij krijgt prettig tegenspel van Daniël Obbink, die in zijn rol van haar echtgenoot in dit stuk een persoonlijk groei als speler laat zien. Dat geldt ook voor Justin Troost die overigens nog wel een breder register beschikbaar lijkt te hebben om te schakelen in emoties.  Maryse van de Plasse geeft haar personage als ambitieuze én relativerende rijksambtenaar een lekkere vileine invulling en bijpassende mimiek. Addie van de Walle overtuigt volkomen als aanvankelijk gekwetste docente, die zichzelf vervolgens weet te herpakken. Uiteindelijk blijkt Juf Mulder immers net zo onbeschaamd te kunnen manipuleren als de betrokken ouders. Kanttekeningen zouden gemaakt kunnen worden bij de geloofwaardigheid van ‘een cijferlijstje in een handtas’ en bij de snelle omslag van de stemming bij enkele ouders,  maar die doen niks af aan weer een fijne toneelavond bij Heer Hendrik.

De voorstelling is vanavond (zaterdag 19 november) nogmaals te zien in het Heer Hendrikhuis in ’s Heerhendrikskinderen en daar ook op vrijdag 25 en zaterdag 26 november en verder op vrijdag 2 december in dorpshuis De Wemel in Wemeldinge, steeds om 20.30 uur.

09_pk_0711