Toneel, maar dan toch net iets anders


Gezien: Vrijdag 21 februari, restaurant The Ballroom, Vlissingen; ‘Schot in de roos’, De Zeeuwse Komedie; tekst: Billy St. John, bewerking: Aris Bremer; regie: Rianne van der Feen-Kooiman; spel: Tom Roovers, Jolanda Kasse, Marike Kerklaan, Angelique Boonman, Anneke van Jaarsveld, Annet Minderhout, Bryan Plant, Jos Broeke, Addie van de Walle, Sjef van Wijnen, Tabita Goovaarts.

Via een Cold Case, Bloody Mary, Smashed Crime en Mixed Feelings word je door het verhaal van de moord op Rutger de Roos geleid om uiteindelijk uit te komen bij de dader. ‘Schot in de roos’ is in feite een gewoon toneelstuk in het thrillergenre, maar de Zeeuwse Komedie heeft er nog net iets anders van gemaakt in de vorm van een theater- en amuse avond. Dat levert een paar uurtjes ‘beleving’ op. De toeschouwers schuiven met elkaar aan enkele grote tafels aan en krijgen voor hun neus allerlei spelscènes op wisselende locaties voorgeschoteld. Naast de zeer smakelijke amuse-gerechtjes bovendien.
Politie-inspecteur Pareis leidt ons door de ‘moordzaak Rutger de Roos’. Een complexe zaak, want die rijke Rutger was geen lieverdje en alle zeven personen in zijn directe omgeving hadden een motief om hem om zeep te brengen. Maar…..waar is het moordwapen en waar zijn de bewijzen? In één op één gesprekken met deze mensen probeert Pareis dichter bij de waarheid te komen. Als toeschouwer ga je met haar mee op deze zoektocht en begin je je allerlei dingen af te vragen. Hoe het zat met het huwelijk van Rutger met Evelien? Hoe broeierig was zijn verhouding was met zuster Acacia die allemaal occulte kunstjes beheerst? Of er ooit erotiek bestond tussen Rutger en zijn advocate Emma Boogaard? Of zijn stiefkinderen Krijn en Laura Warnaar niet heel veel dingen verborgen houden en of de tuinman Felix Maas en zijn vrouw Minie wel zo toegewijd zijn als ze doen voorkomen?
De formule blijkt te werken. Het publiek toont grote betrokkenheid en lijkt zich werkelijk het hoofd te breken over de vraag: ‘Wie heeft het gedaan?’. Wat ook werkt zijn de vaak onverwachte opkomsten van de personages die soms hevig geëmotioneerd zijn of heel mysterieus doen. Hier en daar zijn er zelfs argwanende blikken van toeschouwers die wellicht niet zo vertrouwd zijn met toneel. In de zin van ‘wat hangt me nou weer boven het hoofd’? Het spel wordt vaak dicht op de huid van de bezoekers gespeeld. Dat geeft een extra dimensie.
De meetlat van wat De Zeeuwse Komedie ooit met toneel ambieerde moet je er niet naast leggen. De tijden veranderen, maar beetje melancholie blijft. De cast bestaat uit een mengeling van nog beginnende spelers en mensen met jaren ervaring. Een wisselend niveau dus, maar met elkaar weten ze er een spannende en lollige belevenis van te maken. Vooral voor iedereen die van thrillers houdt.
‘Schot in de roos’ is nog te zien op vrijdag 6 en vrijdag 13 maart. Zie: http://www.zeeuwsekomedie.nl

De kroeg: broodnodige uitlaatklep

Peter Boot en Wilma Selen als het echtpaar in joggingpak.

GEZIEN: zaterdag 27 oktober: ‘TWEE’ van Jim Cartwright door De Zeeuwse Komedie; Theater Spoetnik, Vlissingen; bewerking en regie: Peter Adriaanse; spel: Peter Boot, Anneke Goedhart, Ruben Goedhart, Tabitha Govaarts, Jurgen Hoogstrate, Anneke van Jaarsveld, Ine Kuipers, Tom Roovers, Wilma Seelen, Gerda Verhoeff, Marleen Vermeer, Dick Vermeulen, Peter Adriaanse.

Het voelt als een warm bad vol nostalgie voor wie de jaren 60/70 bewust heeft meegemaakt en voor alle anderen die er ongetwijfeld wel iets van mee gekregen hebben al was het ‘alleen maar’ door de talrijke hits die toen zijn voortgebracht. De komedie ‘TWEE’ brengt het allemaal weer in de herinnering, maar dan wel door de ogen van de bewoners in een volksbuurt. Die mensen komen dagelijks in hun stamkroeg. Ze komen zoals ze zijn met al hun sores en dagelijkse zorgen. Sommigen trachten hun persoonlijke ballast fraai te verbergen onder overdadige outfit: tijgerprintjes, netkousen, glitterjurkjes, fel gekleurde kostuums, broeken met wijde pijpen. Anderen hebben die poging al lang opgegeven, accepteren hun overgewicht en hullen zich in joggingpak.

Muziek is een essentieel onderdeel van deze voorstelling die zich afspeelt rond de toog en aan de tafeltjes middenin de kroeg met het publiek dat zelf in feite ook meespeelt. Met muziek maakt de cast een overrompelende entree onder aanvoering van de kastelein en zijn vrouw. In anderhalf uur tijd maken de toeschouwers kennis met alle stamgasten en wat incidentele kroegbezoekers. Dat gebeurt met monologen, dialogen en met mimiek en handelingen op de achtergrond. Eén van de vaste gasten is de oude buurtbewoonster die de hele dag haar handen vol heeft aan het verzorgen van haar oude, zieke man en als troost ’s avonds een paar pilsjes komt pakken. Ook een trouwe klant is die eenzame poëtische jongen die vooral in deze kroeg de geest van zijn overleden moeder nog zo dichtbij voelt. Een andere jongeman houdt het liever bij werkelijk aanwezig vlees en bloed en manifesteert zich als sneue vrouwenversierder. Vaste ‘barflies’, die af en toe een dansje wagen, zijn ook twee kleurrijk uitgedoste echtelieden die elkaar dagelijks naar het leven staan.

Anneke Goedhart, een van de barflies, vertelt dat ze van ‘grote mannen’ houdt. 

Voor de meesten is de kroeg een broodnodige uitlaadklep om lucht te geven aan een persoonlijke zorgen en verlangens. In sommige scènes gebeurt dat te nadrukkelijk, te veel met een ‘toneelsausje’ overgoten. De hele ambiance – in het bestaande decor van Café Spoetnik – en het gegeven van de volkskroeg vergt  spel waarbij de tekst als het ware spontaan ‘uit de bek’ komt vallen. Minder geacteerd en meer terloops. Daar zou het stuk nog aanzienlijk mee kunnen winnen. Een mooi voorbeeld biedt het echtpaar in joggingpak. Wilma Selen en Peter Boot weten in hun knotsgekke outfit compleet met dikmaak-pak onder alle hilariteit iets van de pijn van hun personages te laten voelen.  Ook Tom Roovers en Anneke van Jaarsveld weten als het kribbige kasteleinsechtpaar een mooie balans te vinden tussen uitvergroot spelen en geloofwaardige emoties. Vooral de kroegbaas overtuigt uiteindelijk in zijn poging uit te leggen waarom hij zo geworden is als hij is.

Enkele stamgasten aan de toog.

Na elk blokje tekst is er muziek, steeds weer stroomt een lekkere gouwe oude de kroeg binnen. Dat biedt afwisseling, maar al snel ontstaat er ook een structuur die aan de verwachting voldoet. Af en toe die structuur doorbreken, zou een overweging kunnen zijn. Extra pluim op de hoed verdient regisseur Peter Adriaanse, die op de première wegens het uitvallen van één van de spelers ook nog maar snel een spelscène op zich nam.

‘TWEE’ biedt een fijne toneelbeleving in een verrassende vormgeving met veel humor als verpakking voor de pijn van menselijk getob en (vaak herkenbaar) leed. Een avondje in de volkskroeg waarin je net iets meer ‘echte mensen’ in plaats van ‘spelers’ zou willen ontmoeten. Deze voorstelling is nog te zien in Theater Spoetnik, Oude Markt 41, Vlissingen op 2, 3, 10, 11 (matinee), 17, 18 (matinee), 23 en 24 november, 7 en 9 (matinee) december. Aanvang avondvoorstellingen 20.00 uur; matinees 14.30 uur. Reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

 

Zeeuwse Komedie zet in op ‘Twee’

Vormgeving flyer: Bram van Belzen

VLISSINGEN – Het is een jubileumvoorstelling van de 50-jarige Zeeuwse Komedie in Vlissingen en dus is er een bijzonder stuk gezocht en gevonden, te weten ‘Twee’ van Jim Cartwright in een vertaling van Jules Deelder en in een bewerking en regie van Peter Adriaanse. Deze productie gaat zaterdagavond  27 oktober in première. Daar de Zeeuwse Komedie al enige jaren dakloos is, in elk geval geen eigen Vestzaktheater meer heeft, gebeurt dat dit keer in Theater Spoetnik aan de Oude Markt 41 in Vlissingen.

Het verhaal in ‘Twee’ speelt zich af middenin de kroeg. Het publiek krijgt verschillende tragikomische monologen en dialogen voorgeschoteld door twaalf acteurs en actrices in wisselende samenstelling.  Het is aan de toeschouwers om te lachen, mee te leven, af te keuren en in te leven.

In ‘Twee’ runnen de kastelein en zijn vrouw een goedlopende kroeg. Deze avond is het druk. Er komen stamgasten en vreemdelingen binnen met hun eigen verhaal . Allemaal hebben ze iets te vertellen. Iedereen is welkom. Tussen alle verhalen door krijgt het publiek ook te horen hoe de kroegbaas en zijn vrouw door het leven zijn gegaan. Recht uit het hart en recht voor zijn raap. Jim Cartwright schrijft verhalen over echte mensen van vlees en bloed. Scherpzinnige, krachtige, grappige en ontroerende verhalen in een fraaie vertaling van Jules Deelder.

De spelers zijn: Peter Boot, Anneke Goedhart, Ruben Goedhart, Tabitha Govaarts, Jurgen Hoogstrate, Anneke van Jaarsveld, Ine Kuipers, Tom Roovers, Wilma Selen, Herbert Veira, Gerda Verhoeff, Marleen Vermeer, Dick Vermeulen. ‘Twee’ wordt na de première op zaterdag 27 oktober nog 10 keer opgevoerd tot en met 9 december. Zie voor speellijst en reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl ; tel. 06-19921153.

De Blessure, een wintervertelling

Scène uit ‘De Blessure, een wintervertelling’. 

VLISSINGEN – De Zeeuwse Komedie in Vlissingen moet het sinds de sluiting van Theater Vestzak 99 al twee jaar zonder een eigen stek doen, maar dat wil niet zeggen dat er binnen deze vereniging geen toneel meer wordt gemaakt. Als alternatief kiest de Zeeuwse Komedie voor producties op locatie. Zo wordt op zaterdag 16, zondag 17 en zondag 24 december de productie ‘De Blessure, een wintervertelling’ opgevoerd in de bovenzaal van Café de Concurrent aan het Bellamypark in Vlissingen. De tekst en regie zijn van Rens Schot.

‘De Blessure’ is een verhaal met opvallend weinig humor, maar met spanning, sensatie en overmatig drankgebruik.  Veel jeugdherinneringen worden wat vager of verdwijnen zelfs naarmate mensen ouder worden. Maar er zijn gebeurtenissen die langer dan gewenst, een onuitwisbare indruk achterlaten. De moord op de oudste dochter van het gezin Lambooij bijvoorbeeld. En de oplossing van dat gruwelijke gebeuren, niet door de politie, maar door die merkwaardige jongeman van Glacisstraat 22. Of was het misschien zijn moeder die het spoor naar de dader deed vinden?  Enerverende momenten in elk geval uit het leven van vier kinderen Lambooij, die nu nog elk jaar verzamelen in Café De Concurrent om de dood van hun zus Leuntje te herdenken. En misschien denken ze dan toch ook een beetje terug aan die vreemde jongen uit de Glacisstraat, die én held is, én het onderspit delft.

Het verhaal wordt verteld door Jos Broeke als Sjaak, Eva Weststrate als Johanna , Bram van Belzen als Loet, Tabitha Govaarts als Magda en Jeffrey Limburg als de duistere man. De opvoeringen zijn op zat 16 dec. om 14.00 en 16.00 uur; op de zondagen 17 en 24 december om 14.00 , 16.00 uur en 20.00 uur.

Liesbeth Peters en Anneke van Jaarsveld als de gemene zussen in ‘Assepoes’.

Intussen voert De Zeeuwse Komedie ook nog tot en met 30 december het avondvullende muzikale sprookje ‘Assepoes’ onder regie van Nelleke Tamerus op. Dat gebeurt in De Piek in de Hellebardierstraat 13 in Vlissingen. De tekstschrijfster van ‘Assepoes’ is Heleen Verburg. Zij heeft laten weten deze maand bij een van de voorstellingen zelf te komen kijken. ‘Assepoes’ is nog in De Piek te zien op za. 9 dec. (14.30 u), zon. 10 dec. (14.30 u), vr 22 dec., do. 28 dec., vr. 29 dec. en za. 30 dec. steeds om 20.00 uur. Voor reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

Betje en Sophie bij Zeeuwse Komedie

Annet Minderhout speelt de korte monoloog ‘De Schelp’.

VLISSINGEN – Bij de Zeeuwse Komedie in Vlissingen manifesteren zich deze week twee sterke vrouwen, te weten: Betje en Sophie. Het betreffen een korte solo voorstelling van Annet Minderhout op donderdagavond 28 september in boekhandel ’t Spui aan de Oude Markt in Vlissingen (20.00 uur) en twee reprisevoorstellingen van de succesvolle productie ‘Sophie’ op zaterdag 30 september (19.30 uur) en zondag 1 oktober (14.30 uur) in De Piek in Vlissingen.

In de monoloog van Annet Minderhout draait het om de bekende schrijfster Betje Wolff (1738-1804) Dat meisje had op 17-jarige leeftijd een affaire met een jonge soldaat. Haar naam was toen overigens nog Elizabeth Bekker. Zowel haar ouders als de Vlissingse gemeenschap reageerden ongelooflijk wreed op haar korte samenzijn met deze Waalse vaandrig: een fysiek en mentaal huisarrest. Een huwelijk met predikant Wolff is dan ook zeer waarschijnlijk  afgedwongen, zowel door haar vader in persoon, als door de situatie. Er moest toch een keer getrouwd worden en blijkbaar meldden zich weinig geschikte kandidaten bij deze ‘gevallen’ vrouw.  Elizabeth Bekker keert pas terug in Vlissingen als ze hoort dat daar een nieuw schrijftalent ontdekt is: Coosje Busken, de dochter van de apotheker.  Deze ontmoeting verloopt turbulent, extravagant. En weer wordt ze op het matje geroepen, maar nu laat Betje zich niet meer muilkorven. Speelster Annet Minderhout van de Zeeuwse Komedie brengt haar tot leven in ‘De Schelp’, een korte voorstelling van 12 minuten over genade en onbarmhartigheid. Dit optreden donderdagavond in boekhandel ’t Spui is gratis toegankelijk, maar belangstellenden worden wel verzocht een Bijbel  mee te brengen en zich vooraf aan te melden bij: www.zeeuwsekomedie.nl

Scène uit ‘Sophie’ met Anneke van Jaarsveld (l) en Liesbeth Peters.

Via die website kunnen ook kaarten (à 10 euro) worden besteld voor de reprise voorstellingen zaterdagavond en zondagmiddag van het toneelstuk ‘Sophie’ van Roos Ouwehand onder regie van Marieke van Dijk. Speelster Anneke van Jaarsveld speelt als Sophie twaalf scènes uit haar leven die het foto-album nooit hebben gehaald. Sophie is een bijzondere en gewone vrouw, die ademt, voelt, lijdt, strijd, liefheeft en verandert. Op het schildersdoek deelt zij haar meest geheime, treurige, hoopvolle, angstige, boze en gelukkige momenten. Dat levert een herkenbaar portret in 12 scènes op. De cast bestaat verder uit: Jeffrey Limburg, Liesbeth Peters, Tom Roovers, Herbert Veira, Bob van Schuylenburch, Ron der Schelde en Lotte van der Schelde.

 

Verdriet én slappe lach in leven van Sophie

01_pk_2712

Onderschrift: repetitiescène uit ‘Sophie‘.

RECENSIE.

Gezien: ‘Sophie’van Roos Ouwehand door De Zeeuwse Komedie; zaterdag 21 januari in De Piek, Vlissingen; regie: Marieke van Dijk; spelers: Anneke van Jaarsveld, Jeffrey Limburg, Liesbeth Peters, Tom Roovers, Herbert Veira, Bob van Schuylenburch, Ron van der Schelde, Lotte van der Schelde.

In twaalf scènes krijgt het publiek over een lengte van tachtig jaar inkijkjes in het leven van Sophie. Er is geen sprake van een realistische tijdsontwikkeling, alle leeftijdsfasen van Sophie spelen in het hier en nu. Dat biedt herkenning voor een breed publiek in het hier en nu. Dochter, puber, echtgenote, moeder, vriendin, oma……. Met één of meerderen is wel verwantschap te voelen. Toch is Sophie niet specifiek een ‘vrouwenstuk’, want – hoewel in korte scènes – ook de sores  en een beetje geluk van de man komen aan bod.  We volgen Sophie van 7 tot 87 jaar en zijn getuigen van de scharnierpunten in haar leven. Die zijn vaak omhuld met verdriet of melancholie, of zoals de flyer vermeldt: ‘het zijn 12 momenten die het foto-album nooit hebben gehaald’. In het stuk worden sprongen gemaakt van soms een paar en soms wel tien jaar. Aan het publiek te taak te beseffen dat Sophie in de tussen liggende jaren natuurlijk volop heeft geleefd, ook heeft gehuild, maar zeker ook heeft gelachen, heeft liefgehad en dat er zeker ook van haar is gehouden. De momenten waar de toeschouwer deelgenoot van wordt gemaakt, zijn niet de makkelijkste in het leven van Sophie. Ze spelen zich allemaal af in haar slaapkamer van het ouderlijk huis. Ze heeft aardig wat te verstouwen in haar leventje, maar in feite zijn het wel de ‘normale gebeurtenissen’ als mijlpalen in veel levens en dus: Leve de herkenbaarheid. En hoewel Sophie het in de getoonde twaalf momenten soms best moeilijk heeft, breekt vaak ook de slappe lach door ter verlichting.

Anneke van Jaarsveld levert als Sophie een prestatie van formaat. Zij zet in elke leeftijd een geloofwaardig personage neer en weet voor het overgrote deel te overtuigen in haar emoties en groeiende levenservaring. Sublieme momenten levert de voorstelling op in de scènes tussen Sophie en haar moeder (Liesbeth Peters). Daar word je als toeschouwer soms even flink bij de strot gegrepen. Ook de scènes met buurjongen Daniël (Jeffrey Limburg) levert fijn spel op. Twaalf wisselende scènes betekent ook veel changementen. Daar is goed over nagedacht. Ze worden op zo’n manier uitgevoerd dat de aandacht van het publiek wordt vastgehouden en je als vanzelf het volgende spelmoment in glijdt. Helemaal niks te zeuren dus? Nou een beetje: sommige scènes zijn iets minder geloofwaardig. Herbert Veira lijkt zich als Sam nog niet helemaal thuis te voelen op het podium. Tom Roovers zou van de vader nog iets meer een man van vlees en bloed kunnen maken en in de scène waarin de 17-jarige Sophie zich als dwarse tiener manifesteert is de mise-en-scène  met veel heen-en-weer loopjes wat eenzijdig.

Maar….. daar staat tegenover dat De Zeeuwse Komedie deze productie met veel doorzettingsvermogen heeft bevochten: rolwisselingen en een verhuizing van Theater Spoetnik naar popzaal de Piek. Dat laatste hield ook in dat de hele oorspronkelijke setting moest worden aangepast. Ga er maar aanstaan voorbij de helft van het repetitieproces. En toch….  de pijn om het verlies van Theater Vestzak’99 zal blijven, maar De Zeeuwse Komedie gaat dapper door en toont haar vechtlust. Regisseuse Marieke van Dijk deed aan het begin van de voorstelling een oproep: ,,Als de voorstelling u bevalt, zegt het voort. We zouden graag nog wat meer reserveringen krijgen voor de verdere voorstellingen.’’ Een verzoek waar ik graag aan voldoe: Ga Kijken!!! ‘Sophie’ is nog te zien vanmiddag en op 26 januari, 4, 5 (matinee), 9, 11 en 12 (matinee) februari. De avondvoorstellingen beginnen om 19.30 uur, de matinees om 14.30 uur; reserveringen@zeeuwsekomedie.nl

04_pk_2712

Repetitiescène uit ‘Sophie’.