Middelburgs Theater speelt ‘De Vader’

De tragikomedie ‘De Vader’ gaat over een groeiend maatschappelijk probleem: Dementie. Dus het gaat ook over het verdriet, de angst en de verwarring. Het stuk wordt gespeeld door Het Middelburgs Theater en gaat zaterdag 14 maart 2020 in première in het Minitheater in Middelburg.

Het verhaal gaat over André. Hij is een man op leeftijd die steeds meer wegglijdt in het doolhof van alledag. Het publiek wordt meegenomen in de gedachtewereld van André, waarin steeds meer gaten ontstaan. Net als zijn dochter probeert hij wanhopig grip te krijgen op zijn ziekte. Maar wat als je herinneringen je ontglippen, gezichten vervagen en wantrouwen groeit? Langzaam verandert de wereld en niet alleen die van André.

‘De Vader’ is geschreven door de Franse auteur Florian Zeller. Eerder trok deze productie volle zalen in onder meer Parijs, Londen en New York. Het stuk werd binnen het professionele circuit ook in Nederland opgevoerd, maar niet in Zeeland. Daarin werden de hoofdrollen vertolkt door Hans Croiset en Johanna te Steege. Bij het Middelburgs Theater is ‘De Vader’ ingestudeerd onder regie van Lynn Schutter. Zij is oorspronkelijk afkomstig uit Goes en ze is net afgestudeerd aan de Toneelacademie Maastricht. Met dit stuk maakt Lynn haar debuut. De cast wordt gevormd door: Kees Baijens, Barbara Kouwijzer, Derek Meijer, Bob van Schuylenburch, Wilma Selen en Marianne Sinke.

De première op zaterdag 14 maart in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53 in Middelburg begint om 20.00 uur. De verdere voorstellingen daar zijn op: vr 20, za 21, zondagmiddag 22, za 28 en zondagmiddag 29 maart, vr 3, za 11, za 18 en zondagmiddag 19 april. De avondvoorstellingen steeds om 20.00 uur en de matinees om 14.30 uur. Info kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

Strijd en emoties in fijn toneelfeest

Repetitiescène voor ’12 gezworenen’ (foto Escha Tanihatu)

Gezien:  Zaterdag 6 oktober 2018, Middelburgs Theater, Minitheater;  ’12 gezworenen’, Reginald Rose; regie: Willem Huijbreghs; spel: Ploneke Scholtsz, Jeanet Manusama, Koen Mijnheer, Ginny Tevel,  Barbara Kouwijzer, René de Jonge, Cees Baijens, Anke Tanihatu, Caroline Scheer, Larissa de Keijzer, Ellen Jongejan, Derek Meijer.

Twaalf juryleden moeten een oordeel vellen over het lot van een zestienjarige jongen. Zij hebben net dagenlang een proces bijgewoond waarin de jongen als verdachte terecht stond voor de moord op zijn vader.  Is hij schuldig of onschuldig? Op die vraag moet de twaalfkoppige jury een eensluidend antwoord geven. Luidt het antwoord ‘schuldig’ dan volgt de doodstraf, is het antwoord ‘onschuldig’ dan zal de jongen worden vrijgesproken. Twaalf mensen verenigd in een jury moeten het dus eens zien te worden, moeten een unaniem oordeel vellen over ‘leven’ of ‘dood’. Daar mogen we best even tijd aan besteden, vindt Nummer 8, het enige jurylid dat bij de eerste stemmingsronde ‘onschuldig’ zegt. Dit tot verbijstering van de andere elf juryleden, die allen overtuigd zijn van het feit dat de jongen de moord heeft gepleegd. Sommigen willen ook het liefst zo snel mogelijk het juryberaad afronden. De getuigenverklaringen zijn immers helder? Die jongen heeft het gedaan, wat valt er nog te twijfelen? Heel veel zo zal in de komende uren blijken. En als er reden is tot twijfel, mag je dan iemand de dood in sturen?

Het Middelburgs Theater maakt er een fijn toneelfeest van met verrassend goed ensemblespel, waarin enkele ervaren spelers je weer doen smullen van hun acteertalent, maar waarin vooral ook spelers met iets minder ‘vlieguren’ bewondering afdwingen met de vorderingen die ze hebben gemaakt. Zo weet jurylid Nummer 2 te imponeren met haar geloofwaardige invulling van een bescheiden, toegewijde vrouw die haar taak als jurylid serieus neemt. Jurylid 9 verrast met de subtiele invulling van haar rol als broze, maar ook moedige, oudere vrouw.  Ook jurylid Nummer 4 dwingt respect af voor het optimaal gebruik van de spelruimte die haar personage biedt. Auteur Reginald Rose heeft niet elk personage evenveel inhoud meegegeven. Zo lijkt bijvoorbeeld de enige drijfveer voor Jurylid 7 te zijn dat hij snel naar een honkbalwedstrijd wil. Ook Jurylid 12, een reclameman en Jurylid 6, een huisschilder kregen van de schrijver geen boeiend emotioneel pakket mee om spelmatig hun tanden in te zetten. Daar ligt een mooie uitdaging voor regie en spelers en die zijn ze met veel enthousiasme en succes aangegaan. Hier en daar wordt wel wat veel mimiek gebruikt, met name door juryleden 10 en 3, maar dat is slechts een kanttekening

De kracht van ’12 gezworenen’ zit vooral in het spetterende ensemblespel dat je als toeschouwer vaak op het puntje van je drijft. Ensemblespel waarin toch ook elk jurylid zich individueel weet te onderscheiden. Elk van hen weet de aandacht te trekken. Sommigen krijgen daar door de inhoud van hen rol meer mogelijkheden toe. Zo leveren de confrontaties tussen het eerst twijfelende jurylid Nummer 8 en de fanatiek overtuigde Nummer 3 heerlijke spelmomenten op.  De vormgeving is strak en functioneel met een fraaie ‘marmeren’ achterwand. Na een strijd waarin vooroordelen, persoonlijke frustraties, woede, discriminatie, medeleven over elkaar heen buitelen, komt het eindoordeel. Op de speelvloer rest de troep aan lege bekertjes als overblijfsels op een slagveld of na een woest feest.

’12 gezworenen’ is nog te zien in het Minitheater in Middelburg t/m zondag 18 november. Speellijst en reserveringen: www.middelburgsminitheater.nl

Over schuldvraag, twijfel en onderbuik

Scène uit ’12 Gezworenen’ (foto: Escha Tanihatu)

Het toneelstuk ’12 Gezworenen’ van de Amerikaanse schrijver Reginald Rose dateert uit 1954. De titel duidt op de 12 juryleden die een oordeel moeten vellen over de vraag of een 16-jarige jongen uit een achterbuurt in New York schuldig is aan de moord op zijn vader. Dit stuk gaat zaterdagavond 6 oktober 2018 onder regie van Willem Huijbreghs in première bij het Middelburgs Theater in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53.

Het lijkt niet bijster moeilijk voor die 12 juryleden om snel tot een eensluidend standpunt te komen en daarmee een oordeel te vellen over het leven van die terechtstaande puber. Het bewijs lijkt immers glashelder: schuldig. Maar bij de eerste stemming zet één jurylid vraagtekens. Dit jurylid twijfelt. Zij wordt weggehoond en bedreigd omdat zij er als enige een andere mening op na houdt. Zij geeft echter niet op en er ontspint zich een verhit debat over wie gelijk heeft, over waarheid of twijfel.

Waarom moet een klassieker uit 1954 in 2018 weer worden opgevoerd? Regisseur Willem Huijbreghs daarover: ,,In dit verhaal blijkt dat eigenlijk ieders oordeel wordt gevoed door vooroordelen, racisme en persoonlijke angsten. Dat maakt dit stuk zo actueel. Ook in 2018 regeert de onderbuik: op Twitter, Facebook en op blogs wordt bijna elk debat een scheldpartij en rechtspraak blijkt een tv-format geworden, waarbij de wetten van het amusement gelden.’’

In dit stuk zijn de 12 spelers gedurende de gehele speelduur allen op de vloer. De 12 karakters zoeken een uitweg om uiteindelijk een unaniem oordeel te vellen. Niemand heeft een naam in dit stuk, ook de getuigen en de verdachte niet. ,,De kijker moet zich niet laten afleiden door triviale zaken als namen. Zoals Vrouwe Justitia is geblinddoekt om vrij van vooroordelen een beslissing te nemen, zo krijgt ook de kijker als het ware een blinddoek om’’, aldus de regisseur.

De spelers in ’12 Gezworenen’ zijn: Kees Baijens, René de Jong, Ellen Jongejan, Larissa de Keijzer, Barbara Kouwijzer, Jeanet Manusama, Derek Meijer, Koen Mijnheer, Caroline Scheer, Ploneke Scholtsz, Anke Tanihatu en Ginny Tevel. Het stuk wordt na de première zaterdag 6 oktober nog in het Minitheater gespeeld tot en met zondag 18 november. Voor speellijst en kaartverkoop zie: www.middelburgsminitheater.nl