Middelburgs Theater speelt ‘De Vader’

De tragikomedie ‘De Vader’ gaat over een groeiend maatschappelijk probleem: Dementie. Dus het gaat ook over het verdriet, de angst en de verwarring. Het stuk wordt gespeeld door Het Middelburgs Theater en gaat zaterdag 14 maart 2020 in première in het Minitheater in Middelburg.

Het verhaal gaat over André. Hij is een man op leeftijd die steeds meer wegglijdt in het doolhof van alledag. Het publiek wordt meegenomen in de gedachtewereld van André, waarin steeds meer gaten ontstaan. Net als zijn dochter probeert hij wanhopig grip te krijgen op zijn ziekte. Maar wat als je herinneringen je ontglippen, gezichten vervagen en wantrouwen groeit? Langzaam verandert de wereld en niet alleen die van André.

‘De Vader’ is geschreven door de Franse auteur Florian Zeller. Eerder trok deze productie volle zalen in onder meer Parijs, Londen en New York. Het stuk werd binnen het professionele circuit ook in Nederland opgevoerd, maar niet in Zeeland. Daarin werden de hoofdrollen vertolkt door Hans Croiset en Johanna te Steege. Bij het Middelburgs Theater is ‘De Vader’ ingestudeerd onder regie van Lynn Schutter. Zij is oorspronkelijk afkomstig uit Goes en ze is net afgestudeerd aan de Toneelacademie Maastricht. Met dit stuk maakt Lynn haar debuut. De cast wordt gevormd door: Kees Baijens, Barbara Kouwijzer, Derek Meijer, Bob van Schuylenburch, Wilma Selen en Marianne Sinke.

De première op zaterdag 14 maart in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53 in Middelburg begint om 20.00 uur. De verdere voorstellingen daar zijn op: vr 20, za 21, zondagmiddag 22, za 28 en zondagmiddag 29 maart, vr 3, za 11, za 18 en zondagmiddag 19 april. De avondvoorstellingen steeds om 20.00 uur en de matinees om 14.30 uur. Info kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

Verdriet én slappe lach in leven van Sophie

01_pk_2712

Onderschrift: repetitiescène uit ‘Sophie‘.

RECENSIE.

Gezien: ‘Sophie’van Roos Ouwehand door De Zeeuwse Komedie; zaterdag 21 januari in De Piek, Vlissingen; regie: Marieke van Dijk; spelers: Anneke van Jaarsveld, Jeffrey Limburg, Liesbeth Peters, Tom Roovers, Herbert Veira, Bob van Schuylenburch, Ron van der Schelde, Lotte van der Schelde.

In twaalf scènes krijgt het publiek over een lengte van tachtig jaar inkijkjes in het leven van Sophie. Er is geen sprake van een realistische tijdsontwikkeling, alle leeftijdsfasen van Sophie spelen in het hier en nu. Dat biedt herkenning voor een breed publiek in het hier en nu. Dochter, puber, echtgenote, moeder, vriendin, oma……. Met één of meerderen is wel verwantschap te voelen. Toch is Sophie niet specifiek een ‘vrouwenstuk’, want – hoewel in korte scènes – ook de sores  en een beetje geluk van de man komen aan bod.  We volgen Sophie van 7 tot 87 jaar en zijn getuigen van de scharnierpunten in haar leven. Die zijn vaak omhuld met verdriet of melancholie, of zoals de flyer vermeldt: ‘het zijn 12 momenten die het foto-album nooit hebben gehaald’. In het stuk worden sprongen gemaakt van soms een paar en soms wel tien jaar. Aan het publiek te taak te beseffen dat Sophie in de tussen liggende jaren natuurlijk volop heeft geleefd, ook heeft gehuild, maar zeker ook heeft gelachen, heeft liefgehad en dat er zeker ook van haar is gehouden. De momenten waar de toeschouwer deelgenoot van wordt gemaakt, zijn niet de makkelijkste in het leven van Sophie. Ze spelen zich allemaal af in haar slaapkamer van het ouderlijk huis. Ze heeft aardig wat te verstouwen in haar leventje, maar in feite zijn het wel de ‘normale gebeurtenissen’ als mijlpalen in veel levens en dus: Leve de herkenbaarheid. En hoewel Sophie het in de getoonde twaalf momenten soms best moeilijk heeft, breekt vaak ook de slappe lach door ter verlichting.

Anneke van Jaarsveld levert als Sophie een prestatie van formaat. Zij zet in elke leeftijd een geloofwaardig personage neer en weet voor het overgrote deel te overtuigen in haar emoties en groeiende levenservaring. Sublieme momenten levert de voorstelling op in de scènes tussen Sophie en haar moeder (Liesbeth Peters). Daar word je als toeschouwer soms even flink bij de strot gegrepen. Ook de scènes met buurjongen Daniël (Jeffrey Limburg) levert fijn spel op. Twaalf wisselende scènes betekent ook veel changementen. Daar is goed over nagedacht. Ze worden op zo’n manier uitgevoerd dat de aandacht van het publiek wordt vastgehouden en je als vanzelf het volgende spelmoment in glijdt. Helemaal niks te zeuren dus? Nou een beetje: sommige scènes zijn iets minder geloofwaardig. Herbert Veira lijkt zich als Sam nog niet helemaal thuis te voelen op het podium. Tom Roovers zou van de vader nog iets meer een man van vlees en bloed kunnen maken en in de scène waarin de 17-jarige Sophie zich als dwarse tiener manifesteert is de mise-en-scène  met veel heen-en-weer loopjes wat eenzijdig.

Maar….. daar staat tegenover dat De Zeeuwse Komedie deze productie met veel doorzettingsvermogen heeft bevochten: rolwisselingen en een verhuizing van Theater Spoetnik naar popzaal de Piek. Dat laatste hield ook in dat de hele oorspronkelijke setting moest worden aangepast. Ga er maar aanstaan voorbij de helft van het repetitieproces. En toch….  de pijn om het verlies van Theater Vestzak’99 zal blijven, maar De Zeeuwse Komedie gaat dapper door en toont haar vechtlust. Regisseuse Marieke van Dijk deed aan het begin van de voorstelling een oproep: ,,Als de voorstelling u bevalt, zegt het voort. We zouden graag nog wat meer reserveringen krijgen voor de verdere voorstellingen.’’ Een verzoek waar ik graag aan voldoe: Ga Kijken!!! ‘Sophie’ is nog te zien vanmiddag en op 26 januari, 4, 5 (matinee), 9, 11 en 12 (matinee) februari. De avondvoorstellingen beginnen om 19.30 uur, de matinees om 14.30 uur; reserveringen@zeeuwsekomedie.nl

04_pk_2712

Repetitiescène uit ‘Sophie’.