Hoera verruiming, hallo valkuil!

De voorstellingsreeks van ‘Familie’ door Theatergroep Zierik moest na twee voorstellingen worden stop gezet door de coronacrisis (foto Peter Kouijzer). 

Wat een emotionele veranderingen kun je toch doormaken in tien weken tijd en dan doel ik natuurlijk op de coronatijd. Eerst was er – wat mij betreft – het ongeloof. Moest dat nou echt? De theaters, bioscopen en musea dicht? En direct daarop zelfs ook alle horeca en de scholen? Was het echt zo ernstig? In 2018 had de griep toch ook heel wat slachtoffers geëist, maar was de maatschappij toch ook niet stil gelegd?

Verbijstering maakte al snel plaats tot beter besef en berusting. Ja, er was wel degelijk iets meer aan de hand dan twee jaar geleden. De cijfers van besmettingen, ziekenhuisopnamen en patiënten op de IC-afdelingen logen er niet om. Vervolgens greep de angst me bij  de strot bij het zien van die vrachtwagens met lijkkisten in Italië. De noodzaak van een lock down begreep ik volkomen. Persoonlijk prees ik me gelukkig dat in Nederland voor de ‘intelligente’ variant was gekozen. In feite kon ik zonder toestemmingsbewijs nog gewoon het huis uitgaan om boodschappen te doen, lekker buiten te zijn of zelfs met twee gelijkgestemden op gepaste afstand alvast te repeteren voor een toneelstuk ter opvoering in betere tijden.

Onder de angst voor de toekomst van de wereld borrelde toch langzaam ook het verlangen op naar die ‘betere tijden’ of in elk geval naar enige verruiming van de maatregelen. Wat zou ik toch graag weer eens een film gaan zien in fiZi in Zierikzee. Wat zou het fijn zijn om Cultuurhuis ZierikC volledig ‘in bedrijf’ te zien met dansende, spelende, muziek en kunst makende mensen. Wat zou het heerlijk zijn om de voorstellingen van Theatergroep Zierik alvast in mijn agenda te kunnen schrijven. Wat zou het gezellig zijn om met vrienden weer eens te kunnen bijpraten op een terras of in een restaurant.

In filmtheater fiZi gaan op 1 juni de lichten weer aan.

Het verlangen werd vervolgens overstemd door verdriet over alles wat het coronavirus aanricht. In de eerste plaats de dodelijke slachtoffers, maar ook de mensen die nog heel lang moeten worstelen om de gevolgen van deze ziekte ooit te boven te komen. En daarnaast is er het verdriet over de instorting van de maatschappij, over de financiële worsteling die velen moeten doormaken wegens faillissementen, ontslagen, stopzetting van contracten en ook door het simpelweg verdwijnen van banen. Binnen de kunst- en cultuursector wacht een enorme kaalslag. Theaters vallen om als kaartenhuisjes, want met de 1,5 m samenleving in het ‘nieuwe normaal’ is deze sector niet meer rendabel te maken.

De Titanic zinkt, maar het orkest speelt door.

Dus… wil de emotie ‘blij’ over de aanstaande verruiming van de coronamaatregelen maar niet echt doorzetten. Blij dat ik weer even naar de kapper kon, dat wel. Blij dat in Filmtheater fiZi op 1 juni de lichten weer aangaan, dat ook wel, maar bij alles denk ik ook: ,,Maar voor hoe lang nog?’’, want rendabel zal het niet worden. En de steunmaatregelen van het Rijk zullen opdrogen met als argument dat de nood toch wat minder wordt juist omdat er nu ‘verruiming’ is toegestaan. Dus als ondernemer en organisatie investeer je je arm in veiligheidsmaatregelen om op armetierige wijze nog een beetje te kunnen gaan draaien. Met als gevolg dat je geen verantwoorde exploitatie bereikt, maar ook geen meer steun zult krijgen. Kort samengevat: ‘Hoera verruiming, hallo valkuil’.

Maar eerst zullen we nog wel met z’n allen breeduit Hemelvaartsweekend en Pinksteren gaan vieren. Dat doet me denken aan de ‘Titanic’: Het schip zinkt, maar het orkest speelt nog en we dansen gewoon even door.

Open Huis Cultuurhuis ZierikC

(Compilatie: Nadine van der Hulle)

ZIERIKZEE – Cultuurhuis ZierikC in het voormalige schoolgebouw aan het Jannewekken 19 in Zierikzee houdt zaterdag 21 september 2019 van 12.00 tot 15.00 uur open huis. Alle belangstellenden kunnen dan een kijkje komen nemen om een indruk te krijgen van de ontwikkeling van dit gebouw tot een ruimte met passie voor cultuur, kunst en educatie.

Het bestuur van ZierikC wil de bezoekers graag ontvangen voor een rondgang door het pand omlijst met een drankje en een hapje. Het Cultuurhuis is nog in wording. Zo is de verbouwing voor Balletschool Elly Geelhoed bijvoorbeeld nog in volle gang en worden er nog gesprekken gevoerd met meerdere toekomstige gebruikers.

De huidige vaste huurders zijn Theatergroep Zierik, Yogastudio Yogamundo en Balletschool Elly Geelhoed. Zij zullen tijdens dit Open Huis op zaterdag 21 september korte presentaties geven om een indruk te bieden wat er reeds nu en straks in de toekomst gebeurt aan het Jannewekken 19 in Zierikzee. Het Cultuurhuis is te bereiken via het Lange Pad, tegenover het parkeerterrein van AH.

Hoe zien ‘schreeuwers’ er uit?

Het woord ‘schreeuwers’ blijft maar in m’n hoofd rond tollen sinds ik de column van Wim Dorst las in Wereldregio van vrijdag 26 april 2019. Dorst noemt de initiatiefnemers van het Cultuurhuis ZierikC in het oude schoolgebouw aan het Jannewekken 19 in Zierikzee ‘schreeuwers’. Even verderop in zijn column suggereert hij ook dat deze initiatiefnemers met veel ophef negatief commentaar hebben geleverd toen het erop leek dat de gemeente niet wilde meewerken aan de aankoop van het betreffende pand.

En nou vraag ik me steeds maar af: ‘Waarom noemt Dorst ons ‘schreeuwers’? Ik gebruik het woord ‘ons’, want ik behoor – met overtuiging en trots – tot het groepje initiatiefnemers van Cultuurhuis ZierikC. Ik zou best van Dorst willen horen waarom hij vindt dat we ‘schreeuwers’ zijn en op welke wijze wij ‘negatief commentaar’ hebben geleverd.

Wim Dorst, columnist Wereldregio

Opkomen voor belangen die je aan het hart gebakken liggen, moet Dorst toch niet vreemd zijn. Hij heeft zelf in het verleden talloze malen bewezen daar meester in te zijn. Je hebt de keus op welke manier je daarbij te werk gaat. In reactie op de column van Dorst moet het me van het hart dat het bestuur van de Stichting Cultuurhuis ZierikC juist NIET voor de weg van schreeuwend op de barricade heeft gekozen. Immers: Elke stap werd gezet volgens de mogelijkheden die het traject bood:

-Een voorstel tot koop van het pand aan Zeeuwland

-Verzoek om toelichting op de afwijzing van Zeeuwland

-Kennisneming van het feit dat Zeeuwland volgens het voorkeursrecht het pand eerst nog ter verkoop aan de gemeente diende aan te bieden.

-Gebruikmaking van de democratische mogelijkheid via een brief aan de politieke partijen te bepleiten van dat voorkeursrecht gebruik te maken en het pand aan onze stichting door te verkopen.

-Gebruikmaking van de mogelijkheden tot inspraak in diverse commissievergaderingen.

-Nadere mondelinge toelichting op vragen in een overleg met de raadsfracties.

-Verstrekken van door de fracties verzochte schriftelijke toelichting en garantiestellingen.

Binnen dat traject is nergens ‘geschreeuwd’. De initiatiefnemers hebben voortdurend binnen de democratische mogelijkheden de belangen van een Cultuurhuis bepleit en er verder het zwijgen toe gedaan. Gezwegen,  ook toen we op een wijze waar ze zelf niet voor hadden gekozen, als ‘een concurrent’ tegenover Psychologenpraktijk Basic Trust/Progressio werden geplaatst. Gezwegen ook toen een tegenstander van het Cultuurhuis een petitie startte en daarvoor bij oudere bewoners van ‘Het Nieuwe Vrije’ op basis van oneigenlijke argumenten handtekeningen ging werven.

Waarom wringt de column van Dorst mij persoonlijk toch zo? Omdat ik juist van hem dat verwijt van ‘Schreeuwers’ niet had verwacht. Een uithaal van iemand die je respecteert doet immers altijd extra zeer. Volgens mij kunnen in  een samenleving met grote kloven tussen religie en cultuur met respect en begrip voor elkaars levensovertuiging en standpunten af en toe ook bruggen worden geslagen. Ik hoop dat daar in het Cultuurhuis ZierikC in de nabije toekomst zelfs concrete voorbeelden van worden gegeven.