Broeinest vol egoïsten

Scène uit ‘Familie'(Foto: Peter Kouijzer) 

GEZIEN: Zaterdag 7 maart 2020, Theater De Verdieping Zierikzee: ‘Familie’, tragikomedie van Maria Goos; Theatergroep Zierik; regie: Cees Möhlmann; Spel: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Carina Bartels, Jeffrey Limburg, Tamara van As, Mels Hoogenboom.

Dat die zes leden van de familie Tegenkamp tot elkaar behoren, is in feite te wijten aan ‘toeval’, tenminste als je huwelijken en geboorten zo wilt noemen. Het is hen min of meer overkomen, ze hebben er in elk geval niet zelf voor gekozen. Maar het feit ligt er nou eenmaal: vader en moeder Jan en Els Tegenkamp zijn getrouwd en hebben ooit twee kinderen op de wereld gezet: zoon Nico en dochter Bibi. Die zoon en dochter zijn op hun beurt ook weer getrouwd, met Sandra en Von. Bij elkaar zijn het zes zeer egoïstische individuen die het in de eerste plaats moeilijk hebben met zichzelf. Zoon Nico zwelgt in zijn woede en verongelijktheid dat hij nooit een liefhebbende moeder heeft ervaren in Els. Dochter Bibi manifesteert zich als drammerige zweefteef die alles naar haar hand wil zetten. Schoondochter Sandra voelt zich behoorlijk verheven boven haar aangetrouwde familieleden en wil vooral tonen dat zij WEL een moeder is die zich om haar kinderen bekommert. Schoonzoon Von moet vroeger ooit ambities hebben gehad, maar nu hij die niet heeft kunnen waarmaken is hij een alcoholische cynicus geworden. Vader Jan is minder warmhartig dan hij zich voordoet. Hij blikt met enige gretigheid vooruit op het aanstaande overlijden van zijn vrouw. Dat moet allemaal netjes worden afgewikkeld, maar daarna kan hij eindelijk aan zijn nieuwe, gedroomde leven beginnen. En tenslotte moeder Els: Zij had ooit een andere toekomst voor zichzelf in gedachten dan dat ze heeft waargemaakt. Dat neemt ze vooral haar man en kinderen kwalijk.

Scène uit ‘Familie'( foto: Peter Kouijzer)

Zet die zes personages bij elkaar in een chalet in Zwitserland en je krijgt een broeinest vol egoïsten. Theatergroep Zierik geeft met ‘Familie’ dankzij gedegen regie en spel een boeiende impressie van wat er dan ontstaat. Schrijfster Maria Goos heeft haar talent bij dit stuk vooral ingezet op rijk taalgebruik met tal van vlijmscherpe dialogen. Die zijn vaak bijtend, maar ook doorspekt met humor waar de spelers over het algemeen goed raad mee weten dankzij prima timing en tekstbehandeling. Een stuk als ‘Familie’ vergt wel wat spelervaring om geloofwaardige personages te kunnen neerzetten. Joos de Oude heeft nog wat meer ‘vlieguren’ nodig om van vader Jan een man van vlees en bloed te maken. Hij getuigt van inzet die te gaan maken. Mels Hoogenboom is met zijn rijke spelervaring zeer wel in staat een geëmotioneerde Nico neer te zetten. Dat hij dat vooral boos en als miskende jongen doet, is wellicht een regiekeuze. Mels kan ook prima uit de voeten met heftigheid, maar heeft wel een spelregister tot zijn beschikking dat nog veel breder aangeboord zou kunnen worden. Carina Bartels trekt de rol van de zweverige Bibi aan als een jas en die zit haar als gegoten. Bovendien weet zij ook de venijnige trekkers van Bibi prima te benutten. Tamara van As kan in haar rol van Sandra laten zien dat ze veel meer kan dan een mooie, lieve vrouw spelen. Met leuk aangezette stress en vileine houding maakt zij van Sandra een hooghartig loeder, dat het in feite goed bedoelt.

Scène uit ‘Familie’ (foto Peter Kouijzer) 

Jeffrey Limburg weet alleen al met zijn fraaie mimiek een mooie Von leven in te blazen. Zijn tekstbehandeling en timing dragen er toe bij dat deze loser de aandacht steeds naar zich toe weet te trekken. Met als hoogtepunt de bijtende confrontatie met schoonmoeder Els. Het is knap hoe Hildegard van Popering de moederfiguur inkleurt. Els is niet in eerste instantie een aardige vrouw, maar daar windt zij zelf ook geen doekjes om. Els doet geen krampachtige pogingen om zich als ideale moeder te manifesteren. Zij noemt de dingen bij de naam. Het is wat het is voor haar en zij toont wel haar goede bedoeling om er nog het beste van te maken. Als publiek zou je haar die kans op den duur ook gunnen.
‘Familie’ door Theatergroep Zierik in Theater De Verdieping in Zierikzee is nog te zien op: do 12, vrij 13, za 14 , do 19, vrij 20 en za 21 maart. Zie voor tijden en kaartverkoop: http://www.theatergroepzierik.nl

Lekker lang nakauwen op ‘Een Zwarte Pool’

Spelscène met Izaäk Wondergem (Seiffert) en Wilma Selen (Lilly)

GEZIEN: Vrijdag 24 mei 2019, Minitheater Middelburg:  ‘Een Zwarte Pool’; De Zeeuwse Komedie; tekst: Karst Woudstra; regie: Marieke van Dijk; Spel: Wilma Selen, Izaäk Wondergem, Jeffrey Limburg, Mels Hoogenboom, Jolanda Kasse.

Het is zo’n stuk waar je lekker lang op kunt nakauwen en dat deden we dan ook in klein comité gisteravond direct na de première en op de terugweg naar huis. Duidelijk dus dat ‘Een Zwarte Pool’ in elk geval iets bij ons teweeg heeft gebracht. Op sommige punten blijken de meningen verdeeld. Eens zijn we het wel over de vraag of dit stuk dat in 1992 is geschreven anno 2019 nog gespeeld kan worden. Ja, waarom niet? Marieke van Dijk heeft vaardig het communisme van toen ontweken en die summiere verwijzingen naar Lech Wales, glasnost en perestrojka kan het publiek best aan. Met wat driftig gehanteerde mobieltjes erbij kan het stuk gewoon ook over mensen van nu gaan. Want daar draait het natuurlijk ook om: menselijke relaties, het mislukken daarin, onvervulde levensverwachtingen, teleurstellingen en leegheid, heel veel leegheid.

Zo zijn daar twee stellen: Lilly en Seiffert en Daan en Marguérite. Elk van hen gaat anders om hun lege leven en hun teleurstellingen. Lilly is hard, koud en gevoelloos ten opzichte van haar man Seiffert. Haar persoonlijke motor lijkt alleen nog te draaien op de lustgevoelens die zij koestert voor Daan en waar ze heel ver in gaat. Maar voor Daan hoeft het allang niet meer, hij heeft haar gedumpt. Ook de vriendschap met Seiffert lijkt hij zat te zijn. Daans enthousiasme vlamt vrijwel uitsluitend nog op als hij het over zijn kinderen en hun belevingswereld heeft. Met Lilly en Daan voel je als toeschouwer dan ook weinig verbinding. Het zijn lege, verbitterde personages die niks meer te bevechten hebben en daardoor vrij één-dimensionaal blijven. De regisseur volgt hierin ongetwijfeld ook de bedoeling van de auteur, want zo’n positieve kijk heeft Woudstra niet op de mensheid.

Seiffert manifesteert zich als zielige stumper, maar weet uiteindelijk toch ook wat mededogen op te wekken. Hij maakt als personage wel enige ontwikkeling door en als toeschouwer gun je hem de kans op ontsnapping uit zijn sombere bestaantje. Dat gaat Marguérite niet lukken. Achter al haar uitgesponnen meningen over gezond eten en leven, de angst voor de toekomst en het omgaan met elkaar schuilt een enorme onzekerheid over hoe ze als mens nou echt in het leven moet staan. De rol van Marguérite wordt vrij bombastisch neergezet, wellicht ook een keuze van de regie om de eenzaamheid en onzekerheid van deze vrouw nog wat extra te benadrukken.

Jeffrey Limburg in zijn rol van de Poolse student Zygmynt.

Een prachtig contrast met die vier uitgebluste personages biedt de Zwarte Pool, een frisse, ongecompliceerde jonge vent nog bruisend van levensvreugde. Een dankbare rol ook, omdat hij veel tegenwicht kan bieden en vol zit met spelmogelijkheden. Jeffrey Limburg wist dat alles met gretigheid en veel talent goed uit te buiten. Hij bekijkt die merkwaardige mensen om hem heen met oprechte verwondering, zonder direct een oordeel over hen te vellen, maar het lachje om zijn mond verraadt heel subtiel dat hij wel iets van ze vindt.

Het stuk zal in de loop van de opvoeringsreeks ongetwijfeld nog wat groeien in de onderlinge scherpte tussen de spelers. Vooral na de pauze in de scène met de  ‘crosstalk’ met twee dialogen door elkaar zou de snelheid nog flink omhoog moeten. Dat er nu te veel op elkaar werd gewacht, zal te wijten zijn aan premièrespanning.

De voorstelling dwingt respect af voor de keuze, de aanpak en de spelprestaties. Het stuk biedt geen happy end. Als publiek zul je tevreden moeten zijn dat er in elk geval ‘een knip’ komt in een onhoudbare situatie. En dat je op ‘Een Zwarte Pool’ dus lekker lang kunt nakauwen.

Nog te zien op: zo 26 mei (14.30), vr, 31 mei (20.00), zo 2 juni (14.30), vr. 7 juni (20.00), vr. 21 juni (20.00) en za. 22 juni (20.00). Minitheater, Middelburg. www.zeeuwsekomedie.nl

 

Feestje vol metaforen

De volledige cast van ‘De Revisor’ (foto: Peter Kouwijzer)

GEZIEN: Donderdag 1 november ‘De Revisor’ Theatergroep Zierik, Theater De Verdieping Zierikzee; tekst: Nikolaj Gogol; bewerking/regie: Yolanda Smits; spelers: Tamara van As, Gabri de Groot, Kalijn de Groot, Mels Hoogenboom, Jessica Heeren, Cora Hoogstrate, Renée van der Hulle, Inge Kooijmans, Jeffrey Limburg, Joost de Oude, Maryse van de Plasse, Hildegard van Popering, Yolanda Smits, Anton de Vlieger.

‘De Revisor’ in de versie van Theatergroep Zierik verleidt de toeschouwers tot een avondje uitbundig of besmuikt lachen om zichzelf. Maar voor wie de herkenning niet wil erkennen, is er een vluchtroute. Alle malle personages in kleurrijke, gekke uitdossing brengen het verhaal over de gebeurtenissen lekker vet. Zo over de top, dat je als publiek dankbaar gebruik kunt maken van de geboden afstand en kunt doen alsof dit allemaal niks met onszelf te maken heeft. Maar dat heeft het natuurlijk wel degelijk. ‘De Revisor’ gaat in feite over alle kwalijke kanten die een mens nou eenmaal heeft: hebzucht, jaloezie, ijdelheid, machtswellust, geldingsdrang en nog veel meer. De vette knipoog getuigt dan weer wel van compassie met al die drukdoende mensjes die achter hun lusten aan rennen en die doodsbang zijn dat hun kwalijke kantjes worden bloot gelegd. Daarmee wordt het publiek ook verleid frank en vrij in de voorgehouden lachspiegel te kijken in het besef dat er op ieder van ons wel een vlekje zit.

Regisseur Yolanda Smits heeft talrijke creatieve registers open getrokken om de hilariteit van de onbeschaamde mensheid te benadrukken. Zo wordt deze voorstelling tot een feestje vol metaforen. Het zou een spoiler zijn om ze hier volledig te omschrijven, maar wel moet gezegd dat er veel te lachen valt en dat die inventieve vondsten respect afdwingen. Het verhaal speelt zich af in het dorpje Dendermalsen. Gemeentebestuur en enkele zakenlieden schrikken zich rot als bekend wordt dat er een undercover controleur – een zogeheten revisor – naar het dorp zal komen om te onderzoeken of hier alles wel volgens de regels toegaat.  Nee dus, er wordt hier immers nogal wat ‘olie in de machines’ gedaan om de boel goed gesmeerd te laten verlopen. Er wordt zo hier en daar ook nogal wat onder het tapijt geveegd. Echt een dolle boel wordt het als de verkeerde persoon voor die revisor wordt aangezien. In werkelijkheid blijkt deze man een geflopte theatermaker. Hij ziet zijn kans schoon hier een stevig slaatje uit te slaan en hij is bovendien gemeen genoeg en passant wat dwepende vrouwen aardig voor de gek te houden.

Hildegard van Popering (l) als Pien Dobbelman en Tamara van As als Fleur Tellegen (foto: Peter Kouwijzer)

Om dit kleurrijke feestje te laten draaien, wordt er door de spelers keihard gewerkt. De kracht van deze voorstelling zit vooral in het ensemblespel. Met name de burgemeester en de drie wethouders blinken hier in uit met onder meer prima uitgevoerde staccato-bewegingen. Ook het zakenduo Fien en Pien Dobbelman is een lust voor het oog. Burgemeestersdochter Maria verrast als dom en lelijk gansje met haar hilarische uithalen en prima timing bij het flauwvallen. Mooie rustmomenten tussen alle hilariteit bieden de geïsoleerde scènes waarin de andere burgemeestersdochter Miesje de vluchteling Osman helpt bij zijn inburgeringscursus. Ook ICT-er Jannes van Dongen geeft een prettige tegenkleur. Hij lijkt een geheel eigen plekje veroverd te hebben tussen al die drukdoende bestuurders en managers.

Mels Hoogenboom als burgemeester Toon Breed in ’t Veld (foto: Peter Kouwijzer)

Na de pauze begint het stuk iets aan kracht te verliezen. De verhaallijn is over het hoogtepunt heen, de kennismaking met alle personages is voltooid en er ontstaat wat gewenning. Bovendien begint de burgemeester zichzelf wat te overschreeuwen en zou de vermeende revisor zijn spelmotor juist af en toe iets meer power mogen geven. Met de talkshow van Eva Jinek krijgt de voorstelling toch weer even een nieuwe impuls. Bijna tot slot klinkt ‘Alle Menschen werden Brüder’, maar even wachten met applaus, want de korte uitleiding van Miesje en Osman is de moeite waard om te horen.

‘De Revisor’ in Theater De Verdieping, (ingang Lange Pad) in Zierikzee is nog te zien op 2, 3, 8, 9, 10, 15, 16 en 17 november, steeds aanvang 20.00 uur en op zaterdag 10 november ook om 14.00 uur. Reserveren: www.theatergroepzierik.nl

De Blessure, een wintervertelling

Scène uit ‘De Blessure, een wintervertelling’. 

VLISSINGEN – De Zeeuwse Komedie in Vlissingen moet het sinds de sluiting van Theater Vestzak 99 al twee jaar zonder een eigen stek doen, maar dat wil niet zeggen dat er binnen deze vereniging geen toneel meer wordt gemaakt. Als alternatief kiest de Zeeuwse Komedie voor producties op locatie. Zo wordt op zaterdag 16, zondag 17 en zondag 24 december de productie ‘De Blessure, een wintervertelling’ opgevoerd in de bovenzaal van Café de Concurrent aan het Bellamypark in Vlissingen. De tekst en regie zijn van Rens Schot.

‘De Blessure’ is een verhaal met opvallend weinig humor, maar met spanning, sensatie en overmatig drankgebruik.  Veel jeugdherinneringen worden wat vager of verdwijnen zelfs naarmate mensen ouder worden. Maar er zijn gebeurtenissen die langer dan gewenst, een onuitwisbare indruk achterlaten. De moord op de oudste dochter van het gezin Lambooij bijvoorbeeld. En de oplossing van dat gruwelijke gebeuren, niet door de politie, maar door die merkwaardige jongeman van Glacisstraat 22. Of was het misschien zijn moeder die het spoor naar de dader deed vinden?  Enerverende momenten in elk geval uit het leven van vier kinderen Lambooij, die nu nog elk jaar verzamelen in Café De Concurrent om de dood van hun zus Leuntje te herdenken. En misschien denken ze dan toch ook een beetje terug aan die vreemde jongen uit de Glacisstraat, die én held is, én het onderspit delft.

Het verhaal wordt verteld door Jos Broeke als Sjaak, Eva Weststrate als Johanna , Bram van Belzen als Loet, Tabitha Govaarts als Magda en Jeffrey Limburg als de duistere man. De opvoeringen zijn op zat 16 dec. om 14.00 en 16.00 uur; op de zondagen 17 en 24 december om 14.00 , 16.00 uur en 20.00 uur.

Liesbeth Peters en Anneke van Jaarsveld als de gemene zussen in ‘Assepoes’.

Intussen voert De Zeeuwse Komedie ook nog tot en met 30 december het avondvullende muzikale sprookje ‘Assepoes’ onder regie van Nelleke Tamerus op. Dat gebeurt in De Piek in de Hellebardierstraat 13 in Vlissingen. De tekstschrijfster van ‘Assepoes’ is Heleen Verburg. Zij heeft laten weten deze maand bij een van de voorstellingen zelf te komen kijken. ‘Assepoes’ is nog in De Piek te zien op za. 9 dec. (14.30 u), zon. 10 dec. (14.30 u), vr 22 dec., do. 28 dec., vr. 29 dec. en za. 30 dec. steeds om 20.00 uur. Voor reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

Kracht van Assepoes zit in details, muziek en zussen

Assepoes is gereed om naar het bal te gaan. Op de achtergrond: stiefmoeder en haar twee dochters. (foto: Rob Vercauteren).

GEZIEN: ‘Assepoes’ – tekst: Heleen Verburg; door Zeeuwse Komedie; vrijdag 17 november 2017, De Piek Vlissingen; regie: Nelleke Tamerus; spel/zang: Anneke van Jaarsveld, Gerda Verhoeff, Herbert Veira, Jeffrey Limburg, Kris Reijnierse, Liesbeth Peters, Myrthe Ligtenberg, Wilma Seelen, Dick Vermeulen; muziek: Izaak Wondergem (gitaar), Ron van der Schelde (dwarsfluit) en Mark Molenaar (toetsen).

Een voorstelling die met veel toewijding en inventiviteit is gemaakt. Dat is de eerste conclusie die na het beleven van de eerste voorstelling in de reeks van ‘Assepoes’ komt bovendrijven. Ook moet gezegd dat er sprake was van behoorlijk wat première-spanning, waardoor wat tekst missers en wat aarzelingen. De voorstelling schreeuwt om wat meer bravoure en overtuiging, maar die zullen ongetwijfeld groeien in de loop van de opvoeringsreeks. Het gebrek aan durf binnen de cast deed zich vooral voelen tijdens de liedjes. Die zitten rijkelijk verspreid over de voorstelling. Enerzijds dringt de vraag zich op of je daarvoor moet kiezen als de spelers geen echte zangstemmen hebben, anderzijds moet gezegd dat de live-muziek, uitgevoerd door het fijne ensemble een belangrijke meerwaarde biedt. Wellicht helpt het als de spelers zich ook bij de liedjes met meer overtuiging manifesteren en de schroom over wel of niet goed kunnen zingen simpelweg naast zich neer leggen.

Jeffrey Limburg als de lakei. (foto: Rob Vercauteren)

De kracht van ‘Assepoes’ zit in elk geval in talrijke fijne details. Dat geldt voor mooie spel- en bewegingsfragmenten. Zo toont Gerda Verhoeff zich verrassend subtiel in meerdere kleine rollen met name met stil spel in de rol van de koetsier. Jeffrey Limburg zet een kostelijke, verliefde, nederige maar toch ook dappere lakei neer en Wilma Seelen weet de lachers op haar hand te krijgen als onbeschaamde stiefmoeder, voortdurend wiebelend op haar te hoge hakken. Met Anneke van Jaarsveld en Liesbeth Peters als de twee gemene stiefzussen kon regisseur Nelleke Tamerus geen betere invulling wensen. Zij zijn met lekker vet spel en mimiek en prima gevoel voor timing volledig aan elkaar gewaagd. Bovendien weten zij tussen al dat ‘over-the-top’-spel ook af en toe te laten voelen dat de stiefzusjes in feite ook heel sneu en eenzaam zijn.

Een  compliment verdient zeker ook de kostumering met onder meer de fraaie japonnen van Petemoei en Assepoes als ze naar het bal gaat. Verder leveren ook de toverstunts van Petemoei enkele verrassende momenten op. Zoals het een sprookje betaamt,  biedt het verhaal soms gruwelijke passages, waarin de hoofdpersoon het heel moeilijk heeft, maar komt uiteindelijk alles goed.  En voor wie wat slechter bedeeld achterblijft, is er altijd nog de mogelijkheid om te dromen over een beter bestaan. ‘Assepoes’ geldt als een familievoorstelling en wellicht daarom is er gekozen voor een pauze, maar voor de voortstuwing van het verhaal was het wellicht beter geweest aan één stuk door te spelen.

‘Assepoes’ door de Zeeuwse Komedie is t/m 30 december in De Piek in Vlissingen. Voor overzicht voorstellingsreeks en reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

Verdriet én slappe lach in leven van Sophie

01_pk_2712

Onderschrift: repetitiescène uit ‘Sophie‘.

RECENSIE.

Gezien: ‘Sophie’van Roos Ouwehand door De Zeeuwse Komedie; zaterdag 21 januari in De Piek, Vlissingen; regie: Marieke van Dijk; spelers: Anneke van Jaarsveld, Jeffrey Limburg, Liesbeth Peters, Tom Roovers, Herbert Veira, Bob van Schuylenburch, Ron van der Schelde, Lotte van der Schelde.

In twaalf scènes krijgt het publiek over een lengte van tachtig jaar inkijkjes in het leven van Sophie. Er is geen sprake van een realistische tijdsontwikkeling, alle leeftijdsfasen van Sophie spelen in het hier en nu. Dat biedt herkenning voor een breed publiek in het hier en nu. Dochter, puber, echtgenote, moeder, vriendin, oma……. Met één of meerderen is wel verwantschap te voelen. Toch is Sophie niet specifiek een ‘vrouwenstuk’, want – hoewel in korte scènes – ook de sores  en een beetje geluk van de man komen aan bod.  We volgen Sophie van 7 tot 87 jaar en zijn getuigen van de scharnierpunten in haar leven. Die zijn vaak omhuld met verdriet of melancholie, of zoals de flyer vermeldt: ‘het zijn 12 momenten die het foto-album nooit hebben gehaald’. In het stuk worden sprongen gemaakt van soms een paar en soms wel tien jaar. Aan het publiek te taak te beseffen dat Sophie in de tussen liggende jaren natuurlijk volop heeft geleefd, ook heeft gehuild, maar zeker ook heeft gelachen, heeft liefgehad en dat er zeker ook van haar is gehouden. De momenten waar de toeschouwer deelgenoot van wordt gemaakt, zijn niet de makkelijkste in het leven van Sophie. Ze spelen zich allemaal af in haar slaapkamer van het ouderlijk huis. Ze heeft aardig wat te verstouwen in haar leventje, maar in feite zijn het wel de ‘normale gebeurtenissen’ als mijlpalen in veel levens en dus: Leve de herkenbaarheid. En hoewel Sophie het in de getoonde twaalf momenten soms best moeilijk heeft, breekt vaak ook de slappe lach door ter verlichting.

Anneke van Jaarsveld levert als Sophie een prestatie van formaat. Zij zet in elke leeftijd een geloofwaardig personage neer en weet voor het overgrote deel te overtuigen in haar emoties en groeiende levenservaring. Sublieme momenten levert de voorstelling op in de scènes tussen Sophie en haar moeder (Liesbeth Peters). Daar word je als toeschouwer soms even flink bij de strot gegrepen. Ook de scènes met buurjongen Daniël (Jeffrey Limburg) levert fijn spel op. Twaalf wisselende scènes betekent ook veel changementen. Daar is goed over nagedacht. Ze worden op zo’n manier uitgevoerd dat de aandacht van het publiek wordt vastgehouden en je als vanzelf het volgende spelmoment in glijdt. Helemaal niks te zeuren dus? Nou een beetje: sommige scènes zijn iets minder geloofwaardig. Herbert Veira lijkt zich als Sam nog niet helemaal thuis te voelen op het podium. Tom Roovers zou van de vader nog iets meer een man van vlees en bloed kunnen maken en in de scène waarin de 17-jarige Sophie zich als dwarse tiener manifesteert is de mise-en-scène  met veel heen-en-weer loopjes wat eenzijdig.

Maar….. daar staat tegenover dat De Zeeuwse Komedie deze productie met veel doorzettingsvermogen heeft bevochten: rolwisselingen en een verhuizing van Theater Spoetnik naar popzaal de Piek. Dat laatste hield ook in dat de hele oorspronkelijke setting moest worden aangepast. Ga er maar aanstaan voorbij de helft van het repetitieproces. En toch….  de pijn om het verlies van Theater Vestzak’99 zal blijven, maar De Zeeuwse Komedie gaat dapper door en toont haar vechtlust. Regisseuse Marieke van Dijk deed aan het begin van de voorstelling een oproep: ,,Als de voorstelling u bevalt, zegt het voort. We zouden graag nog wat meer reserveringen krijgen voor de verdere voorstellingen.’’ Een verzoek waar ik graag aan voldoe: Ga Kijken!!! ‘Sophie’ is nog te zien vanmiddag en op 26 januari, 4, 5 (matinee), 9, 11 en 12 (matinee) februari. De avondvoorstellingen beginnen om 19.30 uur, de matinees om 14.30 uur; reserveringen@zeeuwsekomedie.nl

04_pk_2712

Repetitiescène uit ‘Sophie’.