De Verdieping: ‘De Jossen’, ‘De Kus’ en Poëzie/Muziek

Het lijkt veilig en vertrouwd bij ‘De Jossen'(Peter Kouijzer)

ZIERIKZEE – In Theater De Verdieping, het thuishonk van Theatergroep Zierik valt de komende tijd veel te beleven. In de eerste plaats zijn er het komend weekend – vrijdagavond 15, zaterdagavond 16 en zondagmiddag 17 november – nog voorstellingen te zien van het toneelstuk ‘De Jossen’ van Theatergroep Zierik. Het stuk is geschreven door Tom Lanoye en bewerkt en geregisseerd door Nelleke Tamerus. Het verhaal in deze absurdistische komedie draait om de vraag hoe veilig voelen we ons binnen een groep? Delen we alle meningen die deze groep eensluidend verkondigt of denken we ook wel eens iets anders. Hoe fijn is het in een groep opgenomen te zijn?  Waarom zou je jezelf vrijwillig uit de bescherming van de groep plaatsen? Bovendien….kún je er eigenlijk nog wel uit.

De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinee om 14.30 uur. Kaarten via: www.theatergroepzierik.nl

 

Liesbeth Peters en Peter Adriaanse in ‘De Kus'(foto Escha Tanihatu)

Een toevallige ontmoeting

Op zondagmiddag 24 november kunnen toneelhebbers ook voor toneel in De Verdieping terecht, maar dan voor een toneelstuk met een heel ander gegeven. Dan voeren Liesbeth Peters en Peter Adriaanse het toneelstuk ‘De Kus’ van Ger Thijs op, onder regie van Anke Tanihatu.  Het verhaal is gebaseerd op een toevallige ontmoeting van een man en een vrouw bij een bankje in de duinen bij de Dishoek in Vlissingen. Hij is cabaretier, op zoek naar materiaal voor zijn nieuwe show. Zij is op weg naar het ziekenhuis in Vlissingen voor de uitslag van een scan. Een toevallige ontmoeting wordt een gezamenlijke wandeling met ontroerende, hartverscheurende, maar ook geestige ontwikkelingen tot gevolg. De Kus gaat over pijn en kracht, liefde en verlangen, over vallen en opstaan.

De voorstelling begint om 15.00 uur; reserveringen en info: theaterdekus@gmail.com

Anna de Bruyckere, stadsdichter van Middelburg.

Poëzie- en muziekmiddag

Op zondagmiddag 8 december zullen in Theater De Verdieping in een ongedwongen en gemoedelijke sfeer diverse dichters en muzikanten optreden.

De stadsdichters van Middelburg en Dordrecht, Anna de Bruyckere en Peter M. van der Linden, zullen er zijn. Bijzonder is dat Anna de Bruyckere zichzelf zal begeleiden met contrabas. Peter M. van der Linden, ook kunstenaar, zal een aantal schilderijen meenemen, waar hij gedichten bij heeft gemaakt. Verder zullen voordragen uit eigen werk de jonge dichter Kaj Lems uit Noordwelle en Ester van Meurs uit Zierikzee.

Voor de muzikale omlijsting zorgt het Nederlandstalig duo El Capsoñez (Jur Houtman en Mels Hoogenboom). Tamara van As zal een aantal liedjes ten gehore brengen van onder anderen Sjaan Duinhoven en Eva Crutzen, begeleid door multi-instrumentalist Frans Blanker. De band Cabin 6 geeft in een poëtische muziekschets hun interpretatie van de Griekse mythe Agamemnon. Tot slot zal Mels Hoogenboom een aantal gedichten spelen, die hij op muziek heeft gezet.

De Poëzie- en muziekmiddag begint om 14.30 uur, foyer open om 14.00 uur.

Kaarten via www.theatergroepzierik.nl

 

Buitenstaander biedt ruimte en troost

Scène uit ‘De Kus’ met Liesbeth Peters en Peter Adriaanse (foto: Escha Tanihatu)

GEZIEN: Vrijdag 18 oktober, Theater De Verwachting, Ritthem; ‘De Kus’- Ger Thijs; spel: Liesbeth Peters en Peter Adriaanse; bewerking en regie: Anke Tanihatu.

Soms is het niet zo eenvoudig je diepste angsten en zorgen te delen met degene die het dichtst naast je staat. Dan wil je de ander behoeden mee gesleurd te worden in jouw sores. Hoop je stilletjes op betere tijden, dat het allemaal wel mee zal vallen, zout je alles zelf op en bijt je in je eentje er dapper doorheen. Voor die optie kiezen die willekeurige man en die willekeurige vrouw, onbekenden van elkaar, die toevallig op dezelfde dag een fikse wandeling door de duinen bij Dishoek maken in een poging wat lichtheid in hun hoofd te creëren. Toevallig komen ze elkaar tegen. Hij had gepland even uit te rusten op een specifiek bankje daar in die duinen, maar daar blijkt zij al te zitten. De eerste irritatie over de verstoring van hun beider gekozen alleen zijn duurt maar kort. De mogelijkheid om ieder voor zich hun weg te vervolgen, ligt wijd open, maar blijkbaar drijft een wederzijds verlangen hen tot een gesprek.

Wat is er met die man? Waar worstelt die vrouw mee? Dat wil je als toeschouwer graag weten en dus luister je oplettend naar alle informatie die ze uitwisselen. Dat gaat mondjesmaat. Logisch, want tegenover een willekeurige vreemde leg je niet ineens je hele hebben en houwen bloot.  Dan is het toch eerst een kwestie van aftasten. Of……is er juist behoefte om met een aardige buitenstaander wel je intiemste angsten en frustraties te delen? Omdat zo’n buitenstaander, in tegenstelling tot die naaste die je wilt sparen, juist wel alle ruimte en troost kan bieden?  In ‘De Kus’ zien we die ontwikkeling zich op subtiele wijze voltrekken.  Dankzij geloofwaardig en solide toneelspel van Liesbeth Peters en Peter Adriaanse wordt het publiek de levens van deze twee mensen in getrokken. Hij is cabaretier, maar voelt zich een mislukkeling in zijn vak. Zij is op weg naar het ziekenhuis in Vlissingen voor de uitslag van een scan die moet uitwijzen of ze al of geen borstkanker heeft.

Scène uit ‘De Kus’ met Peter Adriaanse en Liesbeth Peters.

Ger Thijs schreef stuk en liet de ontmoeting afspelen in een Limburgse situatie. Regisseur Anke Tanihatu heeft er heel goed aan gedaan ‘De Kus’ zich in het Zeeuwse te laten afspelen. Dat draagt bij aan de herkenbaarheid. De toon van het gesprek is luchtig en tijdens de première vielen de meeste grappen prima op hun plek. Ook dat is vooral toe te schrijven aan beide spelers, die getuigen van een goed gevoel voor timing. Liesbeth blinkt – als vanouds – uit in haar mooie naturel en Peter zet daar een mooi contrast tegenover als de wat ijdele man die ook wel eens wat bot kan reageren. En toch, en toch? Waar blijft het kippenvel bij het kijken naar deze twee mensen? Waarom krijg ik niet echt een brok in m’n keel? Waarom moet ik  zelfs heel even een tandje bijzetten om de volledige concentratie vast te houden? Ik kan de vinger niet echt op de zere plek leggen. Misschien loopt de voorstelling te lang op eenzelfde tempo, zouden er iets meer onverwachte schakelingen in mogen zitten. Ook als de tekst die niet in eerste instantie ingeeft, zou je daar in de regie wat eigenzinniger mee kunnen omgaan, misschien?

Feit blijft dat ‘De Kus’ veel waardering verdient. Prima ook dat die man en vrouw geen ‘Hollywood happy end’ krijgen. De kracht zit gebundeld die ene kus en daarna moet de tocht op weg naar ziekenhuis en loopbaan worden voortgezet. Maar misschien met een iets lichtere tred.

‘De Kus’ is verder te zien: 22 nov (20.00 u) en 23 nov. (15.00 u) in Theater De Verdieping, Zierikzee; 21 feb. (20.00 u) en 23 feb. (14.30 u) Scheldehof, Vlissingen; 3 en 4 april (20.00 u) Heer Hendrikhuis, ’s Heer-Hendrikskinderen en 24 en 25 april (20.00 u) Minitheater, Middelburg. Reservering en info: theaterdekus@gmail.com

De Blessure, een wintervertelling

Scène uit ‘De Blessure, een wintervertelling’. 

VLISSINGEN – De Zeeuwse Komedie in Vlissingen moet het sinds de sluiting van Theater Vestzak 99 al twee jaar zonder een eigen stek doen, maar dat wil niet zeggen dat er binnen deze vereniging geen toneel meer wordt gemaakt. Als alternatief kiest de Zeeuwse Komedie voor producties op locatie. Zo wordt op zaterdag 16, zondag 17 en zondag 24 december de productie ‘De Blessure, een wintervertelling’ opgevoerd in de bovenzaal van Café de Concurrent aan het Bellamypark in Vlissingen. De tekst en regie zijn van Rens Schot.

‘De Blessure’ is een verhaal met opvallend weinig humor, maar met spanning, sensatie en overmatig drankgebruik.  Veel jeugdherinneringen worden wat vager of verdwijnen zelfs naarmate mensen ouder worden. Maar er zijn gebeurtenissen die langer dan gewenst, een onuitwisbare indruk achterlaten. De moord op de oudste dochter van het gezin Lambooij bijvoorbeeld. En de oplossing van dat gruwelijke gebeuren, niet door de politie, maar door die merkwaardige jongeman van Glacisstraat 22. Of was het misschien zijn moeder die het spoor naar de dader deed vinden?  Enerverende momenten in elk geval uit het leven van vier kinderen Lambooij, die nu nog elk jaar verzamelen in Café De Concurrent om de dood van hun zus Leuntje te herdenken. En misschien denken ze dan toch ook een beetje terug aan die vreemde jongen uit de Glacisstraat, die én held is, én het onderspit delft.

Het verhaal wordt verteld door Jos Broeke als Sjaak, Eva Weststrate als Johanna , Bram van Belzen als Loet, Tabitha Govaarts als Magda en Jeffrey Limburg als de duistere man. De opvoeringen zijn op zat 16 dec. om 14.00 en 16.00 uur; op de zondagen 17 en 24 december om 14.00 , 16.00 uur en 20.00 uur.

Liesbeth Peters en Anneke van Jaarsveld als de gemene zussen in ‘Assepoes’.

Intussen voert De Zeeuwse Komedie ook nog tot en met 30 december het avondvullende muzikale sprookje ‘Assepoes’ onder regie van Nelleke Tamerus op. Dat gebeurt in De Piek in de Hellebardierstraat 13 in Vlissingen. De tekstschrijfster van ‘Assepoes’ is Heleen Verburg. Zij heeft laten weten deze maand bij een van de voorstellingen zelf te komen kijken. ‘Assepoes’ is nog in De Piek te zien op za. 9 dec. (14.30 u), zon. 10 dec. (14.30 u), vr 22 dec., do. 28 dec., vr. 29 dec. en za. 30 dec. steeds om 20.00 uur. Voor reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

Verdriet én slappe lach in leven van Sophie

01_pk_2712

Onderschrift: repetitiescène uit ‘Sophie‘.

RECENSIE.

Gezien: ‘Sophie’van Roos Ouwehand door De Zeeuwse Komedie; zaterdag 21 januari in De Piek, Vlissingen; regie: Marieke van Dijk; spelers: Anneke van Jaarsveld, Jeffrey Limburg, Liesbeth Peters, Tom Roovers, Herbert Veira, Bob van Schuylenburch, Ron van der Schelde, Lotte van der Schelde.

In twaalf scènes krijgt het publiek over een lengte van tachtig jaar inkijkjes in het leven van Sophie. Er is geen sprake van een realistische tijdsontwikkeling, alle leeftijdsfasen van Sophie spelen in het hier en nu. Dat biedt herkenning voor een breed publiek in het hier en nu. Dochter, puber, echtgenote, moeder, vriendin, oma……. Met één of meerderen is wel verwantschap te voelen. Toch is Sophie niet specifiek een ‘vrouwenstuk’, want – hoewel in korte scènes – ook de sores  en een beetje geluk van de man komen aan bod.  We volgen Sophie van 7 tot 87 jaar en zijn getuigen van de scharnierpunten in haar leven. Die zijn vaak omhuld met verdriet of melancholie, of zoals de flyer vermeldt: ‘het zijn 12 momenten die het foto-album nooit hebben gehaald’. In het stuk worden sprongen gemaakt van soms een paar en soms wel tien jaar. Aan het publiek te taak te beseffen dat Sophie in de tussen liggende jaren natuurlijk volop heeft geleefd, ook heeft gehuild, maar zeker ook heeft gelachen, heeft liefgehad en dat er zeker ook van haar is gehouden. De momenten waar de toeschouwer deelgenoot van wordt gemaakt, zijn niet de makkelijkste in het leven van Sophie. Ze spelen zich allemaal af in haar slaapkamer van het ouderlijk huis. Ze heeft aardig wat te verstouwen in haar leventje, maar in feite zijn het wel de ‘normale gebeurtenissen’ als mijlpalen in veel levens en dus: Leve de herkenbaarheid. En hoewel Sophie het in de getoonde twaalf momenten soms best moeilijk heeft, breekt vaak ook de slappe lach door ter verlichting.

Anneke van Jaarsveld levert als Sophie een prestatie van formaat. Zij zet in elke leeftijd een geloofwaardig personage neer en weet voor het overgrote deel te overtuigen in haar emoties en groeiende levenservaring. Sublieme momenten levert de voorstelling op in de scènes tussen Sophie en haar moeder (Liesbeth Peters). Daar word je als toeschouwer soms even flink bij de strot gegrepen. Ook de scènes met buurjongen Daniël (Jeffrey Limburg) levert fijn spel op. Twaalf wisselende scènes betekent ook veel changementen. Daar is goed over nagedacht. Ze worden op zo’n manier uitgevoerd dat de aandacht van het publiek wordt vastgehouden en je als vanzelf het volgende spelmoment in glijdt. Helemaal niks te zeuren dus? Nou een beetje: sommige scènes zijn iets minder geloofwaardig. Herbert Veira lijkt zich als Sam nog niet helemaal thuis te voelen op het podium. Tom Roovers zou van de vader nog iets meer een man van vlees en bloed kunnen maken en in de scène waarin de 17-jarige Sophie zich als dwarse tiener manifesteert is de mise-en-scène  met veel heen-en-weer loopjes wat eenzijdig.

Maar….. daar staat tegenover dat De Zeeuwse Komedie deze productie met veel doorzettingsvermogen heeft bevochten: rolwisselingen en een verhuizing van Theater Spoetnik naar popzaal de Piek. Dat laatste hield ook in dat de hele oorspronkelijke setting moest worden aangepast. Ga er maar aanstaan voorbij de helft van het repetitieproces. En toch….  de pijn om het verlies van Theater Vestzak’99 zal blijven, maar De Zeeuwse Komedie gaat dapper door en toont haar vechtlust. Regisseuse Marieke van Dijk deed aan het begin van de voorstelling een oproep: ,,Als de voorstelling u bevalt, zegt het voort. We zouden graag nog wat meer reserveringen krijgen voor de verdere voorstellingen.’’ Een verzoek waar ik graag aan voldoe: Ga Kijken!!! ‘Sophie’ is nog te zien vanmiddag en op 26 januari, 4, 5 (matinee), 9, 11 en 12 (matinee) februari. De avondvoorstellingen beginnen om 19.30 uur, de matinees om 14.30 uur; reserveringen@zeeuwsekomedie.nl

04_pk_2712

Repetitiescène uit ‘Sophie’.