Marian van Puyvelde laat mooie sporen na

Beeldend kunstenares Maria Antoinetta (Marian) van Puyvelde-Burg uit Nieuw-Haamstede is op 97-jarige leeftijd overleden. Zij is op 23 februari dit jaar in eigen huis heen gegaan met enkele naaste verwanten om zich heen. Pas deze week bereikte mij dit bericht. Het afscheid had in kleine kring plaats gevonden.

Het overlijden van deze krachtige, eigenzinnige, talentvolle vrouw op zo hoge leeftijd wekt berusting en enige melancholie op. Uiteindelijk heeft de tand des tijds de laatste jaren toch ook op deze onverwoestbaar lijkende vrouw grip gekregen. En wat heeft ze lang stand weten te houden en haar leven op de door haar zelf gekozen wijze geleefd. Dat hield in: ruimte bieden aan je creativiteit, kunst maken en daar voorwaarden voor scheppen, zonder toeters en bellen. Voor Marian betekende dat vooral ook: samenwerking,  andere kunstenaars stimuleren en open staan voor nieuwe impulsen.

Zo was zij vanaf het begin van de Kunstschouw Westerschouwen in 1993 lid van de werkgroep die immer op zoek was naar jong talent. Haar eigen ruime tuin aan de Torenweg in Nieuw-Haamstede bood tijdens de jaarlijkse Kunstschouw  naast haar eigen beelden, altijd plaats aan werk van diverse andere kunstenaars. Het was elk jaar ook weer een van de drukst bezochte locaties.  Ook stond Marian samen met Anita Dekker en Etienne Vindevogel destijds aan de wieg van een gezamenlijk kunstenaarsatelier in Middelburg. Dat was eerst gevestigd aan de Balans en nu al twintig jaar in een pand op het industrieterrein Arnestein. Later nam Berita Valk het aandeel als mede-eigenaar over van Etienne Vindevogel.  Dit Beeldhouders Collectief Arnestein (BCA) is nog steeds een plek om te kneden, hakken, gieten, collectief gebruik van specifieke apparatuur en om de leden te stimuleren zich verder te scholen en af en toe naar buiten te treden. Precies zoals Marian van Puyvelde altijd heeft bepleit.

Zelf is zij pas op latere leeftijd begonnen met het maken van beelden. Eerst schilderde zij lange tijd met een grote voorkeur voor iconen. Daarvoor nam zij les bij onder meer uitgeweken Russische kunstenaars. Doordat zij moeite begon te krijgen met haar ogen, kon zij dit nauwkeurige werk niet meer doen. Daarop besloot ze beelden te gaan maken en volgde daarvoor een vijfjarige opleiding boetseren en brons gieten aan de Vrije Academie in Rotterdam. Zij laat met haar werk een veelheid aan ‘mooie sporen’ na. Mensen en dieren waren voor haar een belangrijke inspiratiebron.  Zij maakte veelal figuratief werk, maar verraste af en toe ook met meer abstract werk.  Zo maakte zij voor de groepsexpositie ‘Balans’ in De Keukenhof in 2013 een installatie met platte schijven met daarop dansende figuren.

Marian beschikte over een bewonderenswaardige levenslust en vitaliteit. Zij exposeerde haar werk tot op zeer hoge leeftijd in een tiental galeries in Nederland en België. Ik herinner me nog goed een gesprek met haar te midden van heel veel poezen als haar trouwe vrienden. Zij was toen 91 en zei: ,,In de praktijk krijg ik veel te maken met betutteling hoor. De samenleving is er duidelijk op gericht mensen die wat ouder worden niet meer zo serieus te nemen en te gaan afschuiven. Maar ik werk door zo lang het kan. Wat zou ik anders moeten doen?’’