TheateR TzT: voorstelling over troost, herinnering, verlies en vasthouden

Tamara van As speelt de rol van de dochter (foto: Peter Koujzer)

ZIERIKZEE – TheateR TzT uit Zierikzee speelt de voorstelling ‘Met mijn vader in bed (wegens omstandigheden)’ van Magne van den Berg.  Het is een voorstelling over troost, herinnering, verlies en vasthouden. Een vader en een dochter zijn ondanks hun hechte band niet in staat een grote kloof tussen hen te overbruggen. TheateR TzT toont hoe moeilijk deze twee het hebben om elkaar te troosten na het overlijden van hun vrouw en moeder. In 28 telefoongesprekken zoeken vader en dochter daarvoor de juiste toon. Hun pogingen zijn ontroerend, soms lachwekkend en altijd zeer herkenbaar.

De première betreft een buitenvoorstelling op zondagmiddag 2 augustus 2020 in de tuin van Cultuurhuis ZierikC aan het Lange Pad in Zierikzee, aanvang 15.00 uur.

Spel:  Dochter: Tamara van As

Vader:     Mels Hoogenboom

Regie: Ali Pankow

Sounddesign: Floris Hoogenboom

Fotografie: Peter Kouijzer

Met dank aan: Marian Pankow

Duur van de voorstelling: circa 55 minuten.

Kaartverkoop/reserveringen: theatergroeptzt@gmail.com /tel. 06-42066991

Verdere (buiten)opvoeringen op:

Zaterdag 15 augustus: Lange Weide 26, Kloetinge, 20.00 uur

Vrijdag 21 augustus: Mosselbank 21, Goes, 20.00 uur

Mels Hoogenboom speelt de rol van de vader (foto: Peter Kouijzer

Broeinest vol egoïsten

Scène uit ‘Familie'(Foto: Peter Kouijzer) 

GEZIEN: Zaterdag 7 maart 2020, Theater De Verdieping Zierikzee: ‘Familie’, tragikomedie van Maria Goos; Theatergroep Zierik; regie: Cees Möhlmann; Spel: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Carina Bartels, Jeffrey Limburg, Tamara van As, Mels Hoogenboom.

Dat die zes leden van de familie Tegenkamp tot elkaar behoren, is in feite te wijten aan ‘toeval’, tenminste als je huwelijken en geboorten zo wilt noemen. Het is hen min of meer overkomen, ze hebben er in elk geval niet zelf voor gekozen. Maar het feit ligt er nou eenmaal: vader en moeder Jan en Els Tegenkamp zijn getrouwd en hebben ooit twee kinderen op de wereld gezet: zoon Nico en dochter Bibi. Die zoon en dochter zijn op hun beurt ook weer getrouwd, met Sandra en Von. Bij elkaar zijn het zes zeer egoïstische individuen die het in de eerste plaats moeilijk hebben met zichzelf. Zoon Nico zwelgt in zijn woede en verongelijktheid dat hij nooit een liefhebbende moeder heeft ervaren in Els. Dochter Bibi manifesteert zich als drammerige zweefteef die alles naar haar hand wil zetten. Schoondochter Sandra voelt zich behoorlijk verheven boven haar aangetrouwde familieleden en wil vooral tonen dat zij WEL een moeder is die zich om haar kinderen bekommert. Schoonzoon Von moet vroeger ooit ambities hebben gehad, maar nu hij die niet heeft kunnen waarmaken is hij een alcoholische cynicus geworden. Vader Jan is minder warmhartig dan hij zich voordoet. Hij blikt met enige gretigheid vooruit op het aanstaande overlijden van zijn vrouw. Dat moet allemaal netjes worden afgewikkeld, maar daarna kan hij eindelijk aan zijn nieuwe, gedroomde leven beginnen. En tenslotte moeder Els: Zij had ooit een andere toekomst voor zichzelf in gedachten dan dat ze heeft waargemaakt. Dat neemt ze vooral haar man en kinderen kwalijk.

Scène uit ‘Familie'( foto: Peter Kouijzer)

Zet die zes personages bij elkaar in een chalet in Zwitserland en je krijgt een broeinest vol egoïsten. Theatergroep Zierik geeft met ‘Familie’ dankzij gedegen regie en spel een boeiende impressie van wat er dan ontstaat. Schrijfster Maria Goos heeft haar talent bij dit stuk vooral ingezet op rijk taalgebruik met tal van vlijmscherpe dialogen. Die zijn vaak bijtend, maar ook doorspekt met humor waar de spelers over het algemeen goed raad mee weten dankzij prima timing en tekstbehandeling. Een stuk als ‘Familie’ vergt wel wat spelervaring om geloofwaardige personages te kunnen neerzetten. Joos de Oude heeft nog wat meer ‘vlieguren’ nodig om van vader Jan een man van vlees en bloed te maken. Hij getuigt van inzet die te gaan maken. Mels Hoogenboom is met zijn rijke spelervaring zeer wel in staat een geëmotioneerde Nico neer te zetten. Dat hij dat vooral boos en als miskende jongen doet, is wellicht een regiekeuze. Mels kan ook prima uit de voeten met heftigheid, maar heeft wel een spelregister tot zijn beschikking dat nog veel breder aangeboord zou kunnen worden. Carina Bartels trekt de rol van de zweverige Bibi aan als een jas en die zit haar als gegoten. Bovendien weet zij ook de venijnige trekkers van Bibi prima te benutten. Tamara van As kan in haar rol van Sandra laten zien dat ze veel meer kan dan een mooie, lieve vrouw spelen. Met leuk aangezette stress en vileine houding maakt zij van Sandra een hooghartig loeder, dat het in feite goed bedoelt.

Scène uit ‘Familie’ (foto Peter Kouijzer) 

Jeffrey Limburg weet alleen al met zijn fraaie mimiek een mooie Von leven in te blazen. Zijn tekstbehandeling en timing dragen er toe bij dat deze loser de aandacht steeds naar zich toe weet te trekken. Met als hoogtepunt de bijtende confrontatie met schoonmoeder Els. Het is knap hoe Hildegard van Popering de moederfiguur inkleurt. Els is niet in eerste instantie een aardige vrouw, maar daar windt zij zelf ook geen doekjes om. Els doet geen krampachtige pogingen om zich als ideale moeder te manifesteren. Zij noemt de dingen bij de naam. Het is wat het is voor haar en zij toont wel haar goede bedoeling om er nog het beste van te maken. Als publiek zou je haar die kans op den duur ook gunnen.
‘Familie’ door Theatergroep Zierik in Theater De Verdieping in Zierikzee is nog te zien op: do 12, vrij 13, za 14 , do 19, vrij 20 en za 21 maart. Zie voor tijden en kaartverkoop: http://www.theatergroepzierik.nl

Theatergroep Zierik speelt ‘Familie’

Scène uit ‘Familie’ met Carina Bartels en Joost de Oude (foto Peter Kouijzer)

ZIERIKZEE – Ze horen bij elkaar, maar ze passen absoluut niet bij elkaar. Dat constateerde schrijfster Maria Goos zelf over de personages in haar eerste avondvullende toneelstuk ‘Familie’ dat zij schreef na haar succesvolle televisieseries ‘Pleidooi’ en ‘Oud Geld’.  Theatergroep Zierik speelt deze tragi-komedie onder regie van Cees Möhlmann vanaf  vrijdag 6 maart 2020 in Theater De Verdieping in Zierikzee.’

Het stuk vertelt over de familie Tegenkamp die voor een lang weekend bijeen komt in een Zwitsers chalet. De familie bestaat uit: moeder Els, vader Jan, zoon Nico en zijn vrouw Sandra, dochter Bibi en haar man Von. De aanleiding voor dit familie uitje is het feit dat moeder Els ongeneeslijk ziek en uitbehandeld is. Vader Jan wil dat de familie tijdens een korte skivakantie nog één keer bij elkaar is om op warme wijze afscheid te nemen van moeder Els. De Glühwein vloeit rijkelijk, maar dat maakt dit samenzijn nog niet gezellig. Het verleden wordt opgerakeld en er komen oude frustraties boven. Maria Goos toont zich in dit stuk een meester in het schrijven van vileine en vooral ook humoristische dialogen. Dat maakt dat er naast de rauwe, pijnlijke gebeurtenissen in dit stuk ook heel veel te lachen valt. Bovendien komt moeder Els uiteindelijk ook nog met een verrassing voor de familieleden. De rollen worden gespeeld door: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Mels Hoogenboom, Tamara van As, Carina Bartels, Jeffrey Limburg.

Een avondje meeleven met de Tegenkampjes in en buiten hun Zwitsers chalet belooft een fijne toneelavond te worden voor een breed publiek. De première is op vrijdag 6 maart, aanvang 20.00 uur,  in Theater De Verdieping in Zierikzee, Jannewekken 19A, ingang via het Lange Pad. De verdere avondvoorstellingen zijn: za 7, do 12, vr 13, za 14, do 19, vr 20 maart, om 20.00 uur en de matinees op za 14 en za 21 maart om 14.30 uur.

Voor info en kaartverkoop: www.theatergroepzierik.nl

 

De Verdieping: ‘De Jossen’, ‘De Kus’ en Poëzie/Muziek

Het lijkt veilig en vertrouwd bij ‘De Jossen'(Peter Kouijzer)

ZIERIKZEE – In Theater De Verdieping, het thuishonk van Theatergroep Zierik valt de komende tijd veel te beleven. In de eerste plaats zijn er het komend weekend – vrijdagavond 15, zaterdagavond 16 en zondagmiddag 17 november – nog voorstellingen te zien van het toneelstuk ‘De Jossen’ van Theatergroep Zierik. Het stuk is geschreven door Tom Lanoye en bewerkt en geregisseerd door Nelleke Tamerus. Het verhaal in deze absurdistische komedie draait om de vraag hoe veilig voelen we ons binnen een groep? Delen we alle meningen die deze groep eensluidend verkondigt of denken we ook wel eens iets anders. Hoe fijn is het in een groep opgenomen te zijn?  Waarom zou je jezelf vrijwillig uit de bescherming van de groep plaatsen? Bovendien….kún je er eigenlijk nog wel uit.

De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinee om 14.30 uur. Kaarten via: www.theatergroepzierik.nl

 

Liesbeth Peters en Peter Adriaanse in ‘De Kus'(foto Escha Tanihatu)

Een toevallige ontmoeting

Op zondagmiddag 24 november kunnen toneelhebbers ook voor toneel in De Verdieping terecht, maar dan voor een toneelstuk met een heel ander gegeven. Dan voeren Liesbeth Peters en Peter Adriaanse het toneelstuk ‘De Kus’ van Ger Thijs op, onder regie van Anke Tanihatu.  Het verhaal is gebaseerd op een toevallige ontmoeting van een man en een vrouw bij een bankje in de duinen bij de Dishoek in Vlissingen. Hij is cabaretier, op zoek naar materiaal voor zijn nieuwe show. Zij is op weg naar het ziekenhuis in Vlissingen voor de uitslag van een scan. Een toevallige ontmoeting wordt een gezamenlijke wandeling met ontroerende, hartverscheurende, maar ook geestige ontwikkelingen tot gevolg. De Kus gaat over pijn en kracht, liefde en verlangen, over vallen en opstaan.

De voorstelling begint om 15.00 uur; reserveringen en info: theaterdekus@gmail.com

Anna de Bruyckere, stadsdichter van Middelburg.

Poëzie- en muziekmiddag

Op zondagmiddag 8 december zullen in Theater De Verdieping in een ongedwongen en gemoedelijke sfeer diverse dichters en muzikanten optreden.

De stadsdichters van Middelburg en Dordrecht, Anna de Bruyckere en Peter M. van der Linden, zullen er zijn. Bijzonder is dat Anna de Bruyckere zichzelf zal begeleiden met contrabas. Peter M. van der Linden, ook kunstenaar, zal een aantal schilderijen meenemen, waar hij gedichten bij heeft gemaakt. Verder zullen voordragen uit eigen werk de jonge dichter Kaj Lems uit Noordwelle en Ester van Meurs uit Zierikzee.

Voor de muzikale omlijsting zorgt het Nederlandstalig duo El Capsoñez (Jur Houtman en Mels Hoogenboom). Tamara van As zal een aantal liedjes ten gehore brengen van onder anderen Sjaan Duinhoven en Eva Crutzen, begeleid door multi-instrumentalist Frans Blanker. De band Cabin 6 geeft in een poëtische muziekschets hun interpretatie van de Griekse mythe Agamemnon. Tot slot zal Mels Hoogenboom een aantal gedichten spelen, die hij op muziek heeft gezet.

De Poëzie- en muziekmiddag begint om 14.30 uur, foyer open om 14.00 uur.

Kaarten via www.theatergroepzierik.nl

 

Dwingende Jossen laten publiek veel vrijheid

Scène uit ‘De Jossen’ (foto: Peter Kouijzer)

GEZIEN: Vrijdag 1 november, Theater De Verdieping, Zierikzee: ‘De Jossen’ – Theatergroep Zierik; tekst: Tom Lanoye; regie: Nelleke Tamerus; spel: Yolanda Smits, Maryse van de Plasse, Tamara van As, Margaret van Velthoven, Inge Kooijmans, Nettie Jumelet, Mels Hoogenboom, Justin Troost; muziek: Frans Blanker.

Ze leven met z’n achten in ‘Het Josdom’ en ze heten allemaal Jos. Dat is praktisch, want onderscheid hoeft er niet te zijn. Ze vormen immers een hechte groep, waarin iedereen gelijk is en waarin ze allemaal dezelfde gevoelens en opvattingen hebben. Dat voelt als een warm bad, als een veilig nest. Het moet heerlijk zijn om in ‘Het Josdom’ te vertoeven.

Nou ja…totdat je voelt dat je toch niet altijd zo gelukkig bent binnen zo’n dwingende groep, dat je af en toe ook wel eens iets voor jezelf wilt doen, iets anders wilt vinden en denken dan die anderen binnen de groep. Dan….ga je ineens even buiten de kring staan, maar dat betekent dan meteen een enorme stap waar heel veel moed voor nodig is. Want je weet, dat de anderen niet blij zullen zijn, het niet kunnen of willen begrijpen, je zo snel mogelijk weer terug in de kring willen hebben. Dat ze er alles aan zullen doen om je te overtuigen dat je aan het dwalen bent. Dat ze op allerlei manieren zullen proberen om je volledig ‘terug te bekeren’.  Door ogenschijnlijk een beetje mee te bewegen met jouw twijfels, maar ook door je geen kans te geven te ontsnappen, door je letterlijk de pas af te snijden. En als dat allemaal niet werkt dan maar door je letterlijk dood te knuffelen.  Het vergt moed en doorzettingsvermogen om uit zo’n knuffeldood te herrijzen, maar als dat lukt, lonkt ook de vrijheid: schitterend én angstaanjagend, want je weet niet hoe die vrijheid eruit zal zien, of er daar ook muziek zal klinken en er een warm nest zal zijn. Maar wat je wel weet is, dat je er jezelf zult mogen zijn.

Scène uit ‘De Jossen’ (foto Peter Kouijzer)

In ‘De Jossen’ wordt dit thema op knappe wijze verbeeld en verteld.  Auteur Tom Lanoye gooide alle tekst van alle Jos-personages op een hoop en liet aan de regie over om de teksten per Jos te verdelen. Nelleke Tamerus is daarin zeer zorgvuldig te werk gegaan en heeft daarmee herkenbare mensen gecreëerd, die reageren zoals je vanuit hun persoon kunt verwachten. ‘De Jossen’ is een absurdistisch toneelstuk, dus geen zeer toegankelijk verhaal dat je als toeschouwer op een bordje geserveerd krijgt. Maar het publiek krijgt wel heerlijke metaforen opgediend om de tanden in te kunnen zetten en daarmee ook de vrijheid krijgt voor je eigen herkenning. Iedereen heeft immers wel een ervaring die op enigerlei wijze vergelijkbaar is met ‘De Jossen’: Het uiteen vallen van een vriendschap, je niet meer kunnen verenigen met de opvattingen van een ander, je eigen ambities en verlangens willen gaan volgen, maar ook het star vasthouden aan tradities en verbanden omdat ze ooit wél leuk waren.

Het klinkt misschien wat zwaar, maar dan moet snel gezegd worden dat de cast fijn, licht en humorvol spel brengt als evenwichtig presterend ensemble. Fijn om naar te kijken, al had de kleding misschien net wat meer aandacht mogen krijgen. De afstemming in kleuren en nuances doet het goed, maar iets meer uniformiteit had die acht Jossen wellicht gepast. De live-muziek door multi-instrumentalist Frans Blanker geeft de voorstelling een belangrijke meerwaarde, want voegt spanning, sfeer en extra groepsgevoel toe.

‘De Jossen’ is een opmerkelijk stuk, geen hapklare brok, maar weer een fijne productie in de rijk gevarieerde opvoeringsgeschiedenis van Theatergroep Zierik. Nog te zien op: 2, 8, 9, 10 (matinee) 15, 16 en 17 (matinee) november. De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, dat zondagmatinees om 14.30 uur. Kaarten à € 12,50 zijn te reserveren via: www.theatergroepzierik.nl

 

Je onderscheiden in groep vergt moed

Knusse scène in ‘Het Josdom’ (foto: Peter Kouijzer)

‘Val en revival der saamhorigheid’ is de ondertitel van het toneelstuk ‘De Jossen’ van de bekende Vlaamse schrijver Tom Lanoye. Het stuk gaat vrijdagavond 1 november 2019 in première bij Theatergroep Zierikzee in theater De Verdieping in Zierikzee, onder regie van Nelleke Tamerus.

Die ondertitel zegt veel over het thema van het verhaal: Het spanningsveld tussen eigen identiteit en groepsdruk. ,,Dit stuk stond allang op mijn lijstje om te regisseren. Om verschillende redenen’’, laat Nelleke weten. ,,In de eerste plaats om de prachtige teksten. Tom Lanoye gebruikt een mooi soort klassieke Vlaamse taal. Dat spreekt me aan. Verder heb je als regisseur heel veel ruimte en vrijheid voor eigen interpretatie, ook bij de vormgeving en tenslotte vind ik het thema ook heel boeiend.’’  Nelleke zegt die worsteling tussen het groepsgevoel en individu wel te herkennen. ,,Ik heb daar zelf ook best lang over gedaan. Binnen een groep  conformeerde ik me meestal aan de meningen daarbinnen. Het heeft wel even geduurd voor ik voor mezelf durfde te gaan spreken. Het voelt in feite ook veilig om binnen de saamhorigheid van een groep te blijven.’’ Nelleke denkt dat veel meer mensen die twijfel herkennen.  Binnen kerkgemeenschappen zullen, volgens haar, ook wel mensen zijn die het voor zichzelf niet altijd helemaal eens zijn met alle opvattingen en standpunten daarbinnen. Ook het uit de kast komen over seksuele geaardheid blijkt anno 2019 voor velen vaak nog een worsteling, meent Nelleke. In ‘De Jossen’ wil zij deze thematiek op absurdistische, humoristische en vooral ook herkenbare wijze tot uiting brengen.

Het verhaal speelt zich af in het zogeheten ‘Josdom’, een gemeenschap van bewoners die de toeschouwers graag laten meegenieten van hun warme cultuur, gebaseerd op saamhorigheid en pure liefde. Ze heten ze allemaal Jos. Dat is gemakkelijk: één keer roepen en ze reageren allemaal. En niet alleen hun naam is hetzelfde; ze zijn hetzelfde, ze horen bij elkaar, ze houden van elkaar. Er is geen ik, geen jij er is alleen maar wij. ,,Samen mij zijn, samen vrij zijn.’’ Dat klinkt prachtig, maar in de praktijk blijkt het toch wat anders uit te pakken. Er is namelijk een knelpunt: De principes van gelijkheid en vrijheid blijken met elkaar te botsen.

Scène uit ‘De Jossen’ (foto Peter Kouijzer)

Tom Lanoye schreef dus de tekst, maar laat het aan de regie over aan welke ‘Jos’ die teksten worden toebedeeld. ,,Dat was een hele puzzel, maar boeiend om te doen’’, laat Nelleke weten. ,,Het is wel een absurdistisch stuk, maar ik wilde wel personages van vlees en bloed neerzetten, zodat de toeschouwers verbinding kunnen krijgen met de mensen op de speelvloer en er herkenning ontstaat met de situatie waarin ze verkeren.’’

In ‘De Jossen’ spelen acht personages, waarbij geen onderscheid wordt gemaakt tussen man en vrouw. De spelers zijn: Yolanda Smits, Maryse van de Plasse, Tamara van As, Margaret van Velthoven, Inge Kooijmans, Nettie Jumelet, Mels Hoogenboom, Justin Troost. Een belangrijk aandeel in de voorstelling heeft ook multi-instrumentalist Frans Blanker. ,,Ik wilde zo graag live muziek in de voorstelling. Juist omdat muziek het gevoel van saamhorigheid extra kan versterken’’, zegt Nelleke.

‘De Jossen’ is na de première op vrijdag 1 november ook te zien op: za. 2, vr. 8, za. 9, zo. 10 (matinee), vr. 15, za. 16 en zon. 17 (matinee) november. De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinees om 14.30 uur. Theater De Verdieping, Jannewekken 19a, Zierikzee, ingang Lange Pad (parkeren Gasthuisboomgaard). Info en kaartverkoop: www.theatergroepzierik.nl

 

Lekker lang nakauwen op ‘Een Zwarte Pool’

Spelscène met Izaäk Wondergem (Seiffert) en Wilma Selen (Lilly)

GEZIEN: Vrijdag 24 mei 2019, Minitheater Middelburg:  ‘Een Zwarte Pool’; De Zeeuwse Komedie; tekst: Karst Woudstra; regie: Marieke van Dijk; Spel: Wilma Selen, Izaäk Wondergem, Jeffrey Limburg, Mels Hoogenboom, Jolanda Kasse.

Het is zo’n stuk waar je lekker lang op kunt nakauwen en dat deden we dan ook in klein comité gisteravond direct na de première en op de terugweg naar huis. Duidelijk dus dat ‘Een Zwarte Pool’ in elk geval iets bij ons teweeg heeft gebracht. Op sommige punten blijken de meningen verdeeld. Eens zijn we het wel over de vraag of dit stuk dat in 1992 is geschreven anno 2019 nog gespeeld kan worden. Ja, waarom niet? Marieke van Dijk heeft vaardig het communisme van toen ontweken en die summiere verwijzingen naar Lech Wales, glasnost en perestrojka kan het publiek best aan. Met wat driftig gehanteerde mobieltjes erbij kan het stuk gewoon ook over mensen van nu gaan. Want daar draait het natuurlijk ook om: menselijke relaties, het mislukken daarin, onvervulde levensverwachtingen, teleurstellingen en leegheid, heel veel leegheid.

Zo zijn daar twee stellen: Lilly en Seiffert en Daan en Marguérite. Elk van hen gaat anders om hun lege leven en hun teleurstellingen. Lilly is hard, koud en gevoelloos ten opzichte van haar man Seiffert. Haar persoonlijke motor lijkt alleen nog te draaien op de lustgevoelens die zij koestert voor Daan en waar ze heel ver in gaat. Maar voor Daan hoeft het allang niet meer, hij heeft haar gedumpt. Ook de vriendschap met Seiffert lijkt hij zat te zijn. Daans enthousiasme vlamt vrijwel uitsluitend nog op als hij het over zijn kinderen en hun belevingswereld heeft. Met Lilly en Daan voel je als toeschouwer dan ook weinig verbinding. Het zijn lege, verbitterde personages die niks meer te bevechten hebben en daardoor vrij één-dimensionaal blijven. De regisseur volgt hierin ongetwijfeld ook de bedoeling van de auteur, want zo’n positieve kijk heeft Woudstra niet op de mensheid.

Seiffert manifesteert zich als zielige stumper, maar weet uiteindelijk toch ook wat mededogen op te wekken. Hij maakt als personage wel enige ontwikkeling door en als toeschouwer gun je hem de kans op ontsnapping uit zijn sombere bestaantje. Dat gaat Marguérite niet lukken. Achter al haar uitgesponnen meningen over gezond eten en leven, de angst voor de toekomst en het omgaan met elkaar schuilt een enorme onzekerheid over hoe ze als mens nou echt in het leven moet staan. De rol van Marguérite wordt vrij bombastisch neergezet, wellicht ook een keuze van de regie om de eenzaamheid en onzekerheid van deze vrouw nog wat extra te benadrukken.

Jeffrey Limburg in zijn rol van de Poolse student Zygmynt.

Een prachtig contrast met die vier uitgebluste personages biedt de Zwarte Pool, een frisse, ongecompliceerde jonge vent nog bruisend van levensvreugde. Een dankbare rol ook, omdat hij veel tegenwicht kan bieden en vol zit met spelmogelijkheden. Jeffrey Limburg wist dat alles met gretigheid en veel talent goed uit te buiten. Hij bekijkt die merkwaardige mensen om hem heen met oprechte verwondering, zonder direct een oordeel over hen te vellen, maar het lachje om zijn mond verraadt heel subtiel dat hij wel iets van ze vindt.

Het stuk zal in de loop van de opvoeringsreeks ongetwijfeld nog wat groeien in de onderlinge scherpte tussen de spelers. Vooral na de pauze in de scène met de  ‘crosstalk’ met twee dialogen door elkaar zou de snelheid nog flink omhoog moeten. Dat er nu te veel op elkaar werd gewacht, zal te wijten zijn aan premièrespanning.

De voorstelling dwingt respect af voor de keuze, de aanpak en de spelprestaties. Het stuk biedt geen happy end. Als publiek zul je tevreden moeten zijn dat er in elk geval ‘een knip’ komt in een onhoudbare situatie. En dat je op ‘Een Zwarte Pool’ dus lekker lang kunt nakauwen.

Nog te zien op: zo 26 mei (14.30), vr, 31 mei (20.00), zo 2 juni (14.30), vr. 7 juni (20.00), vr. 21 juni (20.00) en za. 22 juni (20.00). Minitheater, Middelburg. www.zeeuwsekomedie.nl

 

‘I’m Alive’ in Theater De Verdieping

Robert Baarda (foto: Erik Franssen) 

ZIERIKZEE – Singer/songwriter Robert Baarda en zijn band The Modern Freak Show geven zondagmiddag 19 mei een try out voorstelling van hun programma ‘I’am Alive’ in  Theater De Verdieping in Zierikzee.  De voorstelling is opgebouwd met eigen songs en gaat over het fenomeen ‘leven’. De schoonheid, de worsteling, de wreedheid, de tijdgeest, het lot, de dromen, falen, vallen en opstaan, rouwen en het leven volop leen. Het komt allemaal voorbij.

Als kind al bedacht Robert Baarda (1974) melodielijntjes en sinds z’n 18e schrijft hij zijn eigen nummers. De teksten zijn veelal portretten van personages in bijzondere sociale en/of emotionele situaties.  Via voorzitter Mels Hoogenboom heeft Robert goede contacten met Theatergroep Zierik en heeft hij veel zin in de try out. ,,Superleuk om in het mooie theaterzaaltje van De Verdieping te mogen spelen. En te gek dat deze voorziening nu ook gewaarborgd is voor de toekomst. Juist in de kleine theaterzaaltjes gebeuren zoveel mooie dingen. Toegankelijk, intiem en vol van passie en overgave. Ik denk dat onzer voorstelling daar prima bij past’’, zegt Robert Baarda.

Naast singer/songwriter is hij ook werkzaam als theatermaker, dramadocent en acteur. ‘I’am Alive’ is zijn eerste muziekvoorstelling waarmee hij de theaters in gaat. Deze artistieke duizendpoot, geboren in Flevoland en nu woonachtig in Zutphen, voelt zich zeer verbonden met Zeeland. ,,Mijn moeder komt van Walcheren en ik kom al vanaf mijn 2e levensjaar op vakantie in Zeeland. Het voelt altijd als thuiskomen.’’

Kaarten à € 5,00 zijn te bestellen via website: www.theatergroepzierik.nl

Zondag 19 mei, zaal open 14.30 uur, aanvang 15.00 uur.

Teksten, zang, gitaar Robert Baarda, de bandleden: Linda Evenhuis (zang, gitaar, glockenspiel, harmonium); Hugo Hendrickx (cajon); Arjan van Egmond (bas).

 

 

‘Pas de deux’: Wat een toneelfeest!

Scène uit ‘Pas de deux’ (foto: Peter Kouijzer)

Gezien: ‘Pas de deux’ van Hugo Claus, vrij. 15 februari 2019, Theatergroep Zierik, Theater De Verdieping, Zierikzee; regie: Cees Möhlmann, Spel: Mels Hoogenboom, Tamara van As, Justin Troost.

Misschien gebiedt de eerlijkheid een waarschuwing vooraf: Ik houd van teksttoneel, ik houd van het toneelwereldje achter de schermen en ik houd vooral van amateurtoneelspelers die er – wars van ijdelheid – ‘vol in gaan’ en steeds weer iets verrassends laten zien.  Dat beïnvloedt en kleurt mijn mening over deze voorstelling bij Theatergroep Zierik. Dat moet dan maar…. een recensie is tenslotte ook maar de mening van één mens. En ieder ander mens mag daar anders over denken. Tenminste….. als dat genuanceerd gebeurt, want dat Mels Hoogenboom, Tamara van As en Justin Troost onder regie van Cees Möhlmann met ‘Pas de deux’ een groot toneelfeest bieden, lijdt geen enkele twijfel.

Waarom is het zo’n festijn om als voyeurs op de tribune een avond lang getuigen te mogen zijn van twee mensen die repeteren voor een specifieke scène in een toneelstuk (De Vossenjacht) met assistentie van een bescheiden technicus/manusje van alles? Omdat er heel veel aan de hand is tussen die man en die vrouw, omdat ze een stormachtige liefdesverhouding hebben gehad, omdat ze in feite aan elkaar verslaafd zijn, maar omdat ze elkaar het leven ook onmogelijk maken en tevergeefs proberen met andere liefdespartners hun leven voort te zetten. En nu staan ze dus weer tegenover elkaar in een broeierige liefdesscène. Zonder regisseur, want die ligt in coma in het ziekenhuis. Maar ‘the show must go on’ en dus gaan deze twee spelers: Gerard Brattinga en Mia Bresser samen repeteren, terwijl die trouwe inspeciënt Dickie van der Veen voor het licht zorgt én ingrijpt als het echt gierend uit de klauw dreigt te lopen tussen Gerard en Mia. Steeds meer laten zij immers de grens tussen werkelijkheid en fictie vervagen. Het ene moment spelen zij als Volpone en Celia de sterren van de hemel , het andere moment vallen ze hunkerend als zichzelf elkaar in de armen of krabben ze elkaar bijna de ogen uit. Dat vergt inlevingsvermogen, opperste tekstbeheersing,  gevoel voor timing en schakelen, schakelen, schakelen. En dat kunnen Hoogenboom en Van As. Ze kunnen dat goed, heel goed, heel, heel goed. En als fraaie tegenhanger voor hun explosieve spel is daar dan Justin Troost met een bijna vertederende invulling van zijn onmisbare rol als Dickie. Ook hij  schakelt verrassend mooi tussen de bescheiden jongen op de achtergrond en de attente vent die de boel nauwlettend in de gaten houdt.

Scène uit ‘Pas de Deux’ (foto: Peter Kouijzer)

Nou en dan biedt de tekst van een verbaal vilein varken als Hugo Claus natuurlijk ook heel veel te genieten voor iedereen die enige weet van toneel maken heeft. Bijvoorbeeld mensen die zelf ooit bibberend in de coulissen staan en ‘pygmeeën’ in hun darmen voelen drammen, zullen geraakt worden door een beschouwing van Gerard Brattinga over zijn vak als acteur. Cees Möhlmann heeft de oorspronkelijke tekst van ‘Pas de deux’ uit 1973 en van de hernieuwde versie uit 1997 zelf nog subtiel geactualiseerd, waardoor deze wat breder toegankelijk wordt.

Rest nog te constateren dat het stuk naast rauwheid en emoties ook heel veel humor biedt voor alle voyeurs op de tribune. Nou ja en als er nou nog wat geschaafd zou kunnen worden, zou Mia misschien wat minder doelloos in haar handtas kunnen rommelen, zou er echt wel wat minder wijn kunnen vloeien om net zo dronken te worden en zou het een prettiger aanzien geven als de divan óf iets hoger óf in elk geval wat steviger zou zijn. Kanttekeningen in de marge, want ‘Pas de deux’ is een toneelfeest, maar dat had ik al gezegd.

‘Pas de deux’ wordt ook gespeeld vanavond (zaterdag 16-2) en verder op  vrijdag 22 februari, om 20.00 uur,  op zondagmiddag 24 februari om 14.00 uur en op vrij. 1, za. 2,  don. 7 en za. 9 maart om 20.00 uur. Voor reserveren zie: www.theatergroepzierik.nl

 

Liefde achter de coulissen

Scène uit ‘Pas de deux met vlnr Justin Troost, Tamara van As en Mels Hoogenboom (foto Peter Kouijzer)

Theatergroep Zierik speelt vanaf vrijdag 15 februari 2019 in Theater De Verdieping in Zierikzee het toneelstuk ‘Pas de deux’ van Hugo Claus. Het is een tragikomedie die zich afspeelt achter de coulissen en het toneel en de toeschouwers mogen als voyeurs de liefdesstrijd tussen een hij (Gerard Brattinga) en een zij (Mia Bresser) meebeleven. Dat belooft een intense ervaring te worden, want Gerard en Mia kunnen niet met elkaar, maar ook zeker niet echt zonder elkaar leven. Maar nu tijdens dit verhaal zijn deze twee mensen wel tijdens een bepaalde periode op elkaar aangewezen.

Zij zijn beide toneelspelers en repeteren een romantische scène voor een bekend toneelstuk (‘Volpone’). Zij doen dat  zonder regisseur, want die ligt met een hersenbloeding in het ziekenhuis. Maar ‘the show must go on’, dus gaan Gerard en Mia ook door met de repetities. Voor de technische ondersteuning is inspeciënt Dickie van der Veen daar ook bij aanwezig.  Gerard en Mia hebben vroeger een liefdesrelatie gehad, maar die is stuk gelopen. Nu staan ze dus weer tegenover elkaar in het repetitielokaal. Oude gevoelens, verlangens en frustraties komen weer boven en vermengen zich met de teksten van het stuk dat ze repeteren. De grenzen tussen spel en werkelijkheid lijken steeds verder te vervagen.

,,Het is heerlijk om weer een keer op de millimeter te mogen regisseren, dus in een kleine bezetting van drie mensen, zeer ervaren spelers. Een stuk als dit kun je echt niet met beginnende acteurs spelen’’, zegt regisseur Cees Möhlmann. Een productie met een kleine bezetting  bij een Theatergezelschap met behoorlijk wat gretige spelers is best ‘een dingetje’. ,,Ja, dat moet inderdaad wel even besproken worden’’, erkent Cees. Maar na de eerdere productie ‘De Revisor’ met 14 spelers en de volgende productie ‘De Jossen’ met wederom een vrij grote bezetting, kreeg hij de ruimte om met ‘Pas de deux’ aan de slag te gaan. Cees speelde ooit zelfde rol van Gerard en bewaart daar goede herinneringen aan. Dat is 26 jaar geleden toen Lies Hanse dit stuk regisseerde en er haar middenkader-regie diploma mee behaalde.

Cees memoreert dat Hugo Claus ‘Pas de deux’ in 1973 heeft geschreven en er in 1997 een geactualiseerde versie van maakte onder de titel ‘De Komedianten’. Cees gebruikt een groot deel van die geactualiseerde versie en heeft waar nodig nog wat aanpassingen in de tekst aangebracht. Het verhaal vertelt ook iets over de toneelwereld, maar is toch vooral een themastuk en dat wil zeggen dat de liefde en vooral de onmogelijkheid daarvan als een rode draad door het verhaal loopt. ,,Claus was een grote Vlaamse schrijver en wist ook veel van toneel. Hij heeft zelf ook aardig wat stukken geregisseerd. Zijn regieaanwijzigingen zijn vaak dan ook heel zinnig.  Dit stuk is voor een deel gebaseerd op zijn stormachtige verhouding met de Nederlandse actrice Kitty Courbois’’, vertelt Cees.

Scène uit Pas de deux. (foto Peter Kouijzer)

Wat is voor hem nou het verschil tussen het regisseren van een grote groep of in een kleine bezetting? ,,Met een cast van deze drie mensen en hun uitstekende tekstbeheersing kan ik aan elk detail aandacht geven, letten op elke punt en elke komma. Het is een geweldige ontdekkingstocht die je met elkaar kunt maken. Je steeds afvragen waarom en hoe iets wordt gezegd, wat ze echt menen en wat niet. Net zo lang zoeken tot wat er gespeeld en gezegd wordt, eruit ziet en klinkt alsof het echt waar is.’’ Volgens de regisseur gaat het publiek er een kostelijke toneelvoorstelling aan beleven, want…,,Het is bloedspannend, erotisch, rauw, schokkend af en toe zelfs en er zit veel humor in.’’

‘Pas de deux’ wordt na de première op vrijdag 15 februari ook gespeeld op 16,  en 22 februari, om 20.00 uur en op zondagmiddag 24 februari om 14.00 uur en verder op 1, 2, 7 en 9 maart om 20.00 uur. Voor reserveren zie: www.theatergroepzierik.nl

Finale Filmstarz 2018

Maarten Swaan maakte de korte film ‘En ik van jou’ (foto Els de Swart)

Het belooft weer een spannende gebeurtenis te worden: de finale van Filmstarz maandagavond 12 november 2018 in CineCity in Vlissingen. Filmstarz is een jaarlijks project van de Stichting Filmalot waarin drie aankomend regisseurs vanaf 16 jaar met intensieve coaching en begeleiding hun eerste korte film maken. De kandidaten dit jaar zijn: Maarten Swaan, Jesse de Vries en Pien Vroonland.

Bij de finale beoordeelt een onafhankelijke jury de drie films aan de hand van diverse criteria. De winnaar mag de Gouden Zeester in ontvangst nemen. De professionele jury wordt dit keer gevormd door Margot Schotel (Omroep Zeeland), Simon Blaas (Cinema Middelburg) en Jan Doense, de nieuwe directeur van Film by the Sea.

Jesse de Vries tekent voor de korte film ‘Kraslot’ (foto: Els de Swart)

Maarten Swaan, Jesse de Vries en Pien Vroonland zijn negen maanden achtereen intensief bezig geweest met het leren maken van een film. Het leertraject omvat 18 workshops en diverse trainingssessies. Het begint bij het leren schrijven van een scenario tot het hanteren van de camera en het samenstellen van een productieteam. Dankzij een uitgekiend trainingstraject en professionele begeleiding lukt het de Stichting Filmalot elk jaar weer drie kandidaten drie totaal verschillende korte films te laten presenteren.

Pien Vroonland is finaliste met de korte film ‘Stofje'(foto: Els de Swart)

Tijdens drie zomerweken waren de opnames op verschillende locaties in Zeeland. Maarten Swaan maakte de korte film ‘En ik van jou’ en hij wist daar de professionele acteurs Frits Lambrechts en Nelly Frijda voor te strikken. Jesse de Vries tekent voor de film ‘Kraslot’. Ook in zijn cast komen bekende namen voor: Hans van der Togt en Heddy Lester. In de korte film ‘Stofje’ van Pien Vroonland wordt de hoofdrol vertolkt door de Zeeuwse acteur Mels Hoogenboom. Hij is inmiddels bekend van talrijke rollen die hij al op zijn naam heeft staan als speler bij Theatergroep Zierik, bij de Zeeuwse Komedie en in eerdere korte films van Zeeuwse makers.

De finale van Filmstarz 2018 maandagavond 12 november in CineCity in Vlissingen begint om 19.00 uur. De presentatie is in handen Raimond van Soest en Bo van Scheyen.

Feestje vol metaforen

De volledige cast van ‘De Revisor’ (foto: Peter Kouwijzer)

GEZIEN: Donderdag 1 november ‘De Revisor’ Theatergroep Zierik, Theater De Verdieping Zierikzee; tekst: Nikolaj Gogol; bewerking/regie: Yolanda Smits; spelers: Tamara van As, Gabri de Groot, Kalijn de Groot, Mels Hoogenboom, Jessica Heeren, Cora Hoogstrate, Renée van der Hulle, Inge Kooijmans, Jeffrey Limburg, Joost de Oude, Maryse van de Plasse, Hildegard van Popering, Yolanda Smits, Anton de Vlieger.

‘De Revisor’ in de versie van Theatergroep Zierik verleidt de toeschouwers tot een avondje uitbundig of besmuikt lachen om zichzelf. Maar voor wie de herkenning niet wil erkennen, is er een vluchtroute. Alle malle personages in kleurrijke, gekke uitdossing brengen het verhaal over de gebeurtenissen lekker vet. Zo over de top, dat je als publiek dankbaar gebruik kunt maken van de geboden afstand en kunt doen alsof dit allemaal niks met onszelf te maken heeft. Maar dat heeft het natuurlijk wel degelijk. ‘De Revisor’ gaat in feite over alle kwalijke kanten die een mens nou eenmaal heeft: hebzucht, jaloezie, ijdelheid, machtswellust, geldingsdrang en nog veel meer. De vette knipoog getuigt dan weer wel van compassie met al die drukdoende mensjes die achter hun lusten aan rennen en die doodsbang zijn dat hun kwalijke kantjes worden bloot gelegd. Daarmee wordt het publiek ook verleid frank en vrij in de voorgehouden lachspiegel te kijken in het besef dat er op ieder van ons wel een vlekje zit.

Regisseur Yolanda Smits heeft talrijke creatieve registers open getrokken om de hilariteit van de onbeschaamde mensheid te benadrukken. Zo wordt deze voorstelling tot een feestje vol metaforen. Het zou een spoiler zijn om ze hier volledig te omschrijven, maar wel moet gezegd dat er veel te lachen valt en dat die inventieve vondsten respect afdwingen. Het verhaal speelt zich af in het dorpje Dendermalsen. Gemeentebestuur en enkele zakenlieden schrikken zich rot als bekend wordt dat er een undercover controleur – een zogeheten revisor – naar het dorp zal komen om te onderzoeken of hier alles wel volgens de regels toegaat.  Nee dus, er wordt hier immers nogal wat ‘olie in de machines’ gedaan om de boel goed gesmeerd te laten verlopen. Er wordt zo hier en daar ook nogal wat onder het tapijt geveegd. Echt een dolle boel wordt het als de verkeerde persoon voor die revisor wordt aangezien. In werkelijkheid blijkt deze man een geflopte theatermaker. Hij ziet zijn kans schoon hier een stevig slaatje uit te slaan en hij is bovendien gemeen genoeg en passant wat dwepende vrouwen aardig voor de gek te houden.

Hildegard van Popering (l) als Pien Dobbelman en Tamara van As als Fleur Tellegen (foto: Peter Kouwijzer)

Om dit kleurrijke feestje te laten draaien, wordt er door de spelers keihard gewerkt. De kracht van deze voorstelling zit vooral in het ensemblespel. Met name de burgemeester en de drie wethouders blinken hier in uit met onder meer prima uitgevoerde staccato-bewegingen. Ook het zakenduo Fien en Pien Dobbelman is een lust voor het oog. Burgemeestersdochter Maria verrast als dom en lelijk gansje met haar hilarische uithalen en prima timing bij het flauwvallen. Mooie rustmomenten tussen alle hilariteit bieden de geïsoleerde scènes waarin de andere burgemeestersdochter Miesje de vluchteling Osman helpt bij zijn inburgeringscursus. Ook ICT-er Jannes van Dongen geeft een prettige tegenkleur. Hij lijkt een geheel eigen plekje veroverd te hebben tussen al die drukdoende bestuurders en managers.

Mels Hoogenboom als burgemeester Toon Breed in ’t Veld (foto: Peter Kouwijzer)

Na de pauze begint het stuk iets aan kracht te verliezen. De verhaallijn is over het hoogtepunt heen, de kennismaking met alle personages is voltooid en er ontstaat wat gewenning. Bovendien begint de burgemeester zichzelf wat te overschreeuwen en zou de vermeende revisor zijn spelmotor juist af en toe iets meer power mogen geven. Met de talkshow van Eva Jinek krijgt de voorstelling toch weer even een nieuwe impuls. Bijna tot slot klinkt ‘Alle Menschen werden Brüder’, maar even wachten met applaus, want de korte uitleiding van Miesje en Osman is de moeite waard om te horen.

‘De Revisor’ in Theater De Verdieping, (ingang Lange Pad) in Zierikzee is nog te zien op 2, 3, 8, 9, 10, 15, 16 en 17 november, steeds aanvang 20.00 uur en op zaterdag 10 november ook om 14.00 uur. Reserveren: www.theatergroepzierik.nl

Extra voorstelling ‘Een Sneeuw’

ZIERIKZEE – Theatergroep Zierik brengt woensdagavond 30 mei 2018 een extra voorstelling van de tragi-komedie ‘Een Sneeuw’ van Willem-Jan Otten in Theater De Verdieping in Zierikzee. Na de druk bezochte voorstellingsreeks eind maart/begin april  bleek er nog een wachtlijst te zijn met belangstellenden. Tevens leefde binnen cast en crew het verlangen nog geen definitief afscheid te nemen van deze productie. Maar ja: ‘Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’, zoals de gevleugelde woorden van de Vlaamse dichter Willem Elsschot luiden.

Nou stonden er in dit geval niet zozeer wetten in de weg, maar praktische bezwaren moesten er zeker wel uit de weg geholpen worden. Want: hoe krijg je een cast met negen druk bezette mensen weer bijeen voor repetitie en voorstelling? Uiteindelijk konden er toch data worden geprikt en prijkt de extra voorstelling van ‘Een Sneeuw’ nu op de agenda: woensdag 30 mei, aanvang 20.00 uur in Theater De Verdieping, Jannewekken 19A, Zierikzee, ingang aan het Lange Pad, 1e etage.  (Parkeren: Gasthuishuisboomgaard, achter AH).

De titel ‘Een Sneeuw’ is geïnspireerd op het gelijknamige gedicht van J. H. Leopold. Sneeuw speelt ook op diverse manieren een rol in deze tragi-komedie van Willem-Jan Otten. Sneeuw staat gelijk voor kou. Kou daar buiten, maar de leden van de familie Quint doen binnen verwoede pogingen om het warm en vrolijk te maken. Of ze daarin slagen, valt nog te bezien. Sneeuw biedt ook schoonheid. ,,Het lijkt wel een Japanse prent’’, zegt moeder Agnes Quint enthousiast. En sneeuw kan ook alles bedekken: letterlijk én figuurlijk. Alles kan er dus lieflijk en hagelwit uitzien, maar onder dat zachte sneeuwdek schuilen de werkelijkheid en de schaduwen van het verleden. Of je het daar dan over moet hebben, over dat verleden, is nog maar de vraag. Wat Agnes Quint betreft liever niet. Dat is ook helemaal niet goed voor haar vriend Panda. Hij heeft het al moeilijk genoeg gehad de laatste tijd, dus nu op zijn verjaardag wil zij het graag vrolijk en gezellig hebben. Dat willen haar kinderen en kleinkinderen ook wel, maar hoe moet je dat doen als je steeds op drift bent om te voorkomen dat het verleden je weer in je nekvel pakt?

De spelers zijn: Cees Möhlmann, Yolanda Smits, Hildegard van Popering, Mels Hoogenboom, Maryse van de Plasse, Justin Troost, Tamara van As, Ylva Spiekerman van Weezelenburg, Floris Hoogenboom.

Zie ook: http://www.theatergroepzierik.nl

Scènefoto’s gemaakt door Peter Kouijzer.