En toen was er…….koffie

Scène uit ‘Wat jij niet ziet’. 

GEZIEN: Vrijdag 17 januari 2020, Minitheater Middelburg, ‘Wat jij niet ziet’ – Mark van den Reek; Toneelvereniging Pauze; regie: Ineke Verduijn; spel: Johnny de Jonge, Johanna Smit, Finie Groenewoud, Inez van Schie, Desiree van der Werf, Michel Hoogerland, Marjolein de Rijke.

Inzet, enthousiasme en doorzettingsvermogen zijn predicaten waar TV Pauze mee mag pronken. De groep krijgt het steeds weer voor elkaar elk jaar in het derde weekend van januari een avondvullende voorstelling op te voeren. Dat kan dan in het Minitheater net tussen de eindejaars- en voorjaarsvoorstelling van het Middelburgs Theater in. Want….een eigen opvoeringsplek heeft TV Pauze niet. Alleen een ruimte om te repeteren al is die niet groot en lastig ingedeeld. Daardoor laat Pauze zich niet uit het veld slaan, ook niet door het feit dat het soms flink zoeken is om elk jaar weer een regisseur te vinden die de artistieke kar wil trekken.

Waarom zo’n lange inleiding? Om mijn waardering voor TV Pauze eens goed te benadrukken. En om het gemor dat nog volgt iets verzachten? Ja, dat ook wellicht. Want de eerlijkheid gebiedt te constateren dat ‘Wat jij niet ziet’ het succes van de voorstelling van vorig jaar ‘Het Diner’ niet kan evenaren. Dat heeft in de eerste plaats met de stukkeuze te maken, want Mark van den Reek heeft met zijn tragikomedie ‘Wat jij niet ziet’ een wat zwalkend stuk afgeleverd. De auteur hinkte blijkbaar op twee gedachten: het moet humoristisch zijn, maar het moet ook een serieuze onderlaag hebben. O, ja en laat ik er ook nog wat hedendaags ‘MeToo-gedoe’ in stoppen. Daarmee sta je als regisseur voor lastige keuzes. Ineke Verduijn heeft ervoor gekozen het gewicht wat meer op ‘tragi’ dan op ‘komedie’ te leggen. Een logisch gevolg van die keuze is dan dat de personages vrij realistisch worden neergezet. Terwijl de situatie echter vrij absurd is en juist uitnodigt om met die personages wat uitvergroot uit te pakken.

Het verhaal speelt zich af in de docentenkamer van een middelbare school. De leraren lopen in en uit om voorafgaand aan de les of tijdens een tussenuur even een bekertje koffie te nuttigen. En….koffie is er, in grote hoeveelheden. Hilarisch zelfs hoeveel bekertjes koffie er worden gedronken, zoveel zelfs dat de vraag ‘zal ik een kopje thee voor je inschenken?’ een lach opwekt. Komisch ook dat die koffiekan maar niet leeg blijkt te komen. Een gemiste kans dat dit onbedoeld grappig is, want ook hier ligt een uitdaging om dat hele koffie-gedoe veel grotesker te maken. Zo zijn er meer situaties die meer absurditeit behoeven. Gelukkig schieten enkele docenten in hun verbeten strijd om de nieuwe conrector te worden wel af en toe lekker door. Vooral Inez van Schie weet als lerares Nederlands een mooi evenwicht te vinden tussen ‘over de top’ spelen en toch een geloofwaardig personage blijven.

Meer durf en meer overdrijving had ‘Wat jij niet ziet’ dus wellicht ten goede kunnen komen. Daar tegenover staat dat de cast enorm veel spelplezier uitstraalt en dat alle spelers goed bewust zijn van hun taak: een geloofwaardig personage neerzetten met verlangens, ambities en geheimen. Daarmee weten ze de spanning wel goed vast te houden. Want, eerlijk is eerlijk, als toeschouwers wil je natuurlijk wel weten hoe het nou afloopt voor conrector Hans die met pensioen gaat. Verdient hij een mooi afscheidsfeest of zit er te veel smet op zijn verleden?

‘Wat jij niet ziet’ wordt nog opgevoerd: vanavond (18 jan.) om 20.00 uur en morgen (19 jan.) om 14.30 uur in het Minitheater, Verwerijstraat 53, Middelburg.

Lessen bij Pauze: Wat jij niet ziet, is er wel

MIDDELBURG – Hoe verloopt de laatste schooldag voor de zomervakantie in de docentenkamer van een middelbare school? De spanningen lopen aardig op tijdens de voorbereidingen op het afscheidsfeest die avond van de populaire en succesvolle conrector Hans. Ook de nieuwe conrector zal worden benoemd. Toneelvereniging Pauze uit Middelburg schotelt deze situatie voor in de tragikomedie ‘Wat jij niet ziet’ van Mark van den Reek, onder regie van Ineke Verduijn.

Dit toneelstuk biedt een verhaal in acht lesuren over beeldvorming. Over de onhebbelijke menselijke neiging het onbekende zelf maar in te vullen. Over de spanning tussen het weten en vermoeden. De voorstellingen van ‘Wat jij niet ziet’ zijn op vrijdagavond 17 en zaterdagavond 18 januari, aanvang 20.00 uur en zondagmiddag 19 januari, aanvang 14.30 uur in het Minitheater, Verwerijstraat 53 in Middelburg. Toegangskaarten à € 10,– kunnen worden gereserveerd via info@toneelverenigingpauze.nl of 06-12620075. Kaarten zijn vanaf een uur voor aanvang ook aan de kassa van het Minitheater verkrijgbaar.

Lekker lang nakauwen op ‘Een Zwarte Pool’

Spelscène met Izaäk Wondergem (Seiffert) en Wilma Selen (Lilly)

GEZIEN: Vrijdag 24 mei 2019, Minitheater Middelburg:  ‘Een Zwarte Pool’; De Zeeuwse Komedie; tekst: Karst Woudstra; regie: Marieke van Dijk; Spel: Wilma Selen, Izaäk Wondergem, Jeffrey Limburg, Mels Hoogenboom, Jolanda Kasse.

Het is zo’n stuk waar je lekker lang op kunt nakauwen en dat deden we dan ook in klein comité gisteravond direct na de première en op de terugweg naar huis. Duidelijk dus dat ‘Een Zwarte Pool’ in elk geval iets bij ons teweeg heeft gebracht. Op sommige punten blijken de meningen verdeeld. Eens zijn we het wel over de vraag of dit stuk dat in 1992 is geschreven anno 2019 nog gespeeld kan worden. Ja, waarom niet? Marieke van Dijk heeft vaardig het communisme van toen ontweken en die summiere verwijzingen naar Lech Wales, glasnost en perestrojka kan het publiek best aan. Met wat driftig gehanteerde mobieltjes erbij kan het stuk gewoon ook over mensen van nu gaan. Want daar draait het natuurlijk ook om: menselijke relaties, het mislukken daarin, onvervulde levensverwachtingen, teleurstellingen en leegheid, heel veel leegheid.

Zo zijn daar twee stellen: Lilly en Seiffert en Daan en Marguérite. Elk van hen gaat anders om hun lege leven en hun teleurstellingen. Lilly is hard, koud en gevoelloos ten opzichte van haar man Seiffert. Haar persoonlijke motor lijkt alleen nog te draaien op de lustgevoelens die zij koestert voor Daan en waar ze heel ver in gaat. Maar voor Daan hoeft het allang niet meer, hij heeft haar gedumpt. Ook de vriendschap met Seiffert lijkt hij zat te zijn. Daans enthousiasme vlamt vrijwel uitsluitend nog op als hij het over zijn kinderen en hun belevingswereld heeft. Met Lilly en Daan voel je als toeschouwer dan ook weinig verbinding. Het zijn lege, verbitterde personages die niks meer te bevechten hebben en daardoor vrij één-dimensionaal blijven. De regisseur volgt hierin ongetwijfeld ook de bedoeling van de auteur, want zo’n positieve kijk heeft Woudstra niet op de mensheid.

Seiffert manifesteert zich als zielige stumper, maar weet uiteindelijk toch ook wat mededogen op te wekken. Hij maakt als personage wel enige ontwikkeling door en als toeschouwer gun je hem de kans op ontsnapping uit zijn sombere bestaantje. Dat gaat Marguérite niet lukken. Achter al haar uitgesponnen meningen over gezond eten en leven, de angst voor de toekomst en het omgaan met elkaar schuilt een enorme onzekerheid over hoe ze als mens nou echt in het leven moet staan. De rol van Marguérite wordt vrij bombastisch neergezet, wellicht ook een keuze van de regie om de eenzaamheid en onzekerheid van deze vrouw nog wat extra te benadrukken.

Jeffrey Limburg in zijn rol van de Poolse student Zygmynt.

Een prachtig contrast met die vier uitgebluste personages biedt de Zwarte Pool, een frisse, ongecompliceerde jonge vent nog bruisend van levensvreugde. Een dankbare rol ook, omdat hij veel tegenwicht kan bieden en vol zit met spelmogelijkheden. Jeffrey Limburg wist dat alles met gretigheid en veel talent goed uit te buiten. Hij bekijkt die merkwaardige mensen om hem heen met oprechte verwondering, zonder direct een oordeel over hen te vellen, maar het lachje om zijn mond verraadt heel subtiel dat hij wel iets van ze vindt.

Het stuk zal in de loop van de opvoeringsreeks ongetwijfeld nog wat groeien in de onderlinge scherpte tussen de spelers. Vooral na de pauze in de scène met de  ‘crosstalk’ met twee dialogen door elkaar zou de snelheid nog flink omhoog moeten. Dat er nu te veel op elkaar werd gewacht, zal te wijten zijn aan premièrespanning.

De voorstelling dwingt respect af voor de keuze, de aanpak en de spelprestaties. Het stuk biedt geen happy end. Als publiek zul je tevreden moeten zijn dat er in elk geval ‘een knip’ komt in een onhoudbare situatie. En dat je op ‘Een Zwarte Pool’ dus lekker lang kunt nakauwen.

Nog te zien op: zo 26 mei (14.30), vr, 31 mei (20.00), zo 2 juni (14.30), vr. 7 juni (20.00), vr. 21 juni (20.00) en za. 22 juni (20.00). Minitheater, Middelburg. www.zeeuwsekomedie.nl

 

Première WINTERBLOEMEN uitgesteld

MIDDELBURG – Door een ongelukkige val is één van de speelsters zodanig geblesseerd geraakt, dat de première van WINTERBLOEMEN niet doorgaat op zaterdag 16 maart a.s., maar één week uitgesteld wordt.
De première zal nu plaats vinden op zaterdag 23 maart 2019.
Aanvang: 20.00 uur in het Minitheater (Verwerijstraat 53, Middelburg).
Kaarten kunnen worden omgeruild voor een andere speeldatum bij De Drvkkery, ‘t Spui of via de mail: pr@middelburgsminitheater.nl

Vier vriendinnen hebben wat uit te vechten

Scène uit ‘Winterbloemen’ (foto: Harry de Visser)

MIDDELBURG – ‘Winterbloemen’ is de titel van een wrange komedie over vriendschap en verlies, over loyaliteit en ander ongemak. Het stuk is geschreven door Peer Wittenbols. Bij het Middelburgs Theater gaat het onder regie van Katinka van den Dool zaterdag 16 maart 2019 in première in het Minitheater en is daar tot en met zondag 14 april elk weekend te zien.

Het verhaal gaat over vier vrouwen. Ze zijn op weg naar een luxe wellness-oord in de Ardennen. Ze gaan een feestelijke punt zetten achter een emotionele periode van een van hen. Ze verdwalen echter in een sneeuwstorm, hun auto’s knallen op elkaar en raken total loss. Wonder boven wonder zijn ze zelf ongedeerd, zo lijkt het. Nu is het wachten op verlossing. Als die ooit komt, tenminste. Het wordt een gedenkwaardige en bewogen nacht waarin zo goed als niets van het leven onbesproken blijft.

Auteur Peer Wittenbols schreef deze komedie vooral naar aanleiding van de hartenkreet dat er in verhouding maar weinig interessante vrouwenrollen worden geschreven. In ‘Winterbloemen’ gaat het over vriendschappen tussen vrouwen. Vriendschappen evolueren en verandering gaat vaak gepaard met onzekerheid, verlies en pijn. Waar mannen er dan liever het zwijgen toe doen, praten vrouwen daar onderling expliciet over. ‘Winterbloemen’ is een voorstelling over vrouwen en uiteindelijk over de mens in zijn tragische, ploeterende en zeker ook hilarische levenswandel.

Bij het Middelburgs Theater worden de rollen gespeeld door: Chantal Minnaard, Carla Roghair, Simone Adriaanse en Jeanine Sinke. De première zaterdagavond 16 maart in het Minitheater, Verwerijstraat 53, Middelburg begint om 20.00 uur. Voor verdere speellijst en kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

TV Pauze speelt ‘Het Diner’: Wat spannend!

Daar zie ik oprecht met veel belangstelling naar uit: de voorstelling ‘Het Diner’ door Toneelvereniging Pauze op vrijdag 18, zaterdag 19 en zondag 20 januari 2019 in het Minitheater in Middelburg. Ik las het boek van Herman Koch, ik zag de film, maar de toneelversie is tot nu toe aan mijn neus voorbij gegaan. Nu krijg ik dus eindelijk de kans. Het boek heb ik vrijwel in één ruk uitgelezen. Het wekte tal van emoties bij me op: ik was in eerste instantie benieuwd naar de afloop, dus bleef ik maar lezen. Ik werd boos over die verwende rotjongens die een dakloze doodschoppen, ik vroeg me af wat ik als ouder zou doen als mijn kind een wandaad zou begaan. Kortom: een verhaal dat me raakte, waarmee ik overigens niet direct ook juichend ben over de schrijfstijl van Herman Koch. Dat is een ander verhaal.

Maar goed, de film heb ik zo mogelijk met nog meer betrokkenheid bekeken, vanwege de heerlijke acteerprestaties en een wijze van vertellen die toch weer een ander licht werpt op de zaak. Dat is immers  ook het mooie van verschillende kunstuitingen. En nu dus de toneelversie door Toneelvereniging Pauze onder regie van Rein Borcheld. Het is een gedurfde keuze. Van het boek zijn in Europa inmiddels meer dan een miljoen exemplaren verkocht en het is in drie verschillende versies verfilmd. De toneelbewerking is van de hand van Kees Prins. De setting van het verhaal is een restaurant waar twee echtparen elkaar treffen: de broers Paul en Serge en hun vrouwen Claire en Babette. In de flyer blijft TV Pauze op de vlakte wat betreft de verdere feiten, maar vrijwel iedereen weet inmiddels wel waar het om draait in dit verhaal. De twee zonen van de beide echtparen hebben samen een vreselijke misdaad op hun geweten. Wat is nu de juiste manier van handelen voor de twee ouderparen?

Naast het thriller-element in dit verhaal spelen veel andere zaken ook een rol, zoals onuitgesproken verlangens, ingedutte relaties, oud zeer, schone schijn en pretenties. TV Pauze heeft gekozen voor een ‘culinaire aanpak’ en omschrijft in de flyer ook de personages op die wijze. Paul: ‘rauw wild met Amerikaanse pepers. Een smaakexplosie met gepeperde boventonen en een bittere nasmaak’. Claire; ‘In bier gegaard stoofpotje van zacht rundvlees waarvan de saus verrassend voor extra’s zorgt; zoet, scherp en ietwat zuur’. Serge: ‘Een stugge steak om je tanden goed in te zetten, met een presentatie om U tegen te zeggen. Klassiek en verfijnd’. Babette: ‘Boterzachte zalm die op de tong zal smelten. Smeuïg met hier en daar een stiekem verfrissend zuurtje’. Gerant: ‘In zeewater gekookte kreeft. Voor de verfijnde gast een echte smaakervaring. Ziltige zaligheid die een glimlach op je gezicht brengt’.  De rollen worden vertolkt door: Johnny de Jonge, Inez van Schie, Jos de Jonge, Finie Groenewoud en Johanna Smit.

‘Het Diner’, Toneelvereniging Pauze, vrij. 18 januari, 20.00 uur; za. 19 januari, 20.00 uur; zo. 20 januari, 14.30 uur; Minitheater, Verwerijstraat 53, Middelburg; Reserveren: mail: info@toneelverenigingpauze.nl of telefonisch:  06-31572257.

Over smaak valt……….

 

01_pk_1601

Onderschrift: Scène uit ‘Hallo, ben ik al bruin’.

RECENSIE

Gezien: ‘Hallo, ben ik al bruin’ van Peter van den Bijllaardt door Toneelvereniging Pauze; zondag 22 januari in het Minitheater in Middelburg; regie Rein Borcheld; spelers: Inez van Schie, Johanna Smit, Finie Groenewoud, Els de Swart, Jeanne de Winter, Petra Traas, Henk Adriaansen.

Het overduidelijke bewijs dat over smaak inderdaad niet valt te twisten, kreeg ik geleverd in de pauze en na afloop van deze voorstelling. Wachtend in het rijtje bij de toiletten hoorde ik een enthousiast gesprekje tussen enkele vrouwen: ,,O, wat een leuk stuk. Ik moet er ontzettend om lachen. Echt uit het leven gegrepen. En het wordt ook zo lekker gespeeld. Vooral die Amsterdamse volksvrouw vind ik echt heel erg leuk.’’ En later in de garderobe bij de uitgang: ,,Nou, wat een fijne middag. Echt weer eens heerlijk gelachen!’’

Nou laat dat dus gezegd zijn. Met als constatering dat Toneelvereniging Pauze er dus in geslaagd is een groot deel van het publiek tevreden te stellen. ,,Jullie spelen altijd van die moeilijke stukken, waar je veel over moet nadenken. Doe toch eens een gemakkelijker stuk, waar we gewoon om kunnen lachen’’, was de reactie van veel toeschouwers de afgelopen jaren.  TV Pauze wilde best gehoor geven aan die oproep en koos dus voor ‘Hallo, ben ik al bruin’. Een keus die ook alles te maken had met de beschikbare cast, dus: weinig mannen en behoorlijk wat vrouwen, maar niet meer zo piepjong. Het is een bekend gegeven bij meerdere toneelverenigingen in Zeeland.

Ondanks al deze overwegingen blijf ik dit stuk een slechte keus vinden. Er gebeurt namelijk vrijwel niks in, tenminste niet op het podium De drie vakantie vierende vriendinnen, de reisleidster en de twee buurvrouwen zitten voornamelijk op de bank en op de barkrukken en vertellen voortdurend wat er achter de schermen wel is gebeurd, maar waar het publiek dus niet rechtstreeks deelgenoot van wordt gemaakt. Nou is al die tekst wel doorspekt met wat sappig en humoristisch bedoelde one-liners en vooral met platte grappen en veel mensen blijken dat ook best lollig te vinden. Ik niet, het spijt me. Ik vind het zonde van de tijd die mensen aan een dergelijk stuk besteden. Want dat moet natuurlijk gezegd: TV Pauze heeft hier hard aan gewerkt: aan tekstkennis, aan decor, aan kleding, aan attributen. Aan tekstzegging en vooral aan variatie daarin had de regisseur echter wel iets meer aandacht mogen besteden. Inez van Schie beschikt zelf over taalgevoeligheid en gevoel voor timing, maar Johanna Smit had bij de invulling van het volkse type Sanne wel wat hulp kunnen gebruiken om wat meer nuance aan te brengen. Zij speelt de rol met veel volume en ongebreideld enthousiasme, maar meer variatie had het spel ten goede gekomen. Voor Finie Groenewoud is het fijn dat haar rolfiguur Meriam een volledige ommekeer maakt van depressief naar uitbundig blij. Dat levert in elk geval spelmatig wat uitdaging op, die Finie ook graag aangaat. Het droogkomische spel van Jeanne de Winter maakt nieuwsgierig haar ook eens in een mooie komedie te zien spelen.  Het ware trouwens voor de hele cast te hopen dat Toneelvereniging Pauze daar een volgend seizoen voor gaat kiezen. Tussen een ‘psychologisch moeilijk stuk’ en ‘een stuk waar je om kunt lachen’ ligt immers een wereld van keuzemogelijkheden. Daarin moet deze vereniging toch een productie kunnen vinden waarin echt iets te spelen valt en waarbij het publiek toch kan lachen.

10_pk_1601