De Verdieping: ‘De Jossen’, ‘De Kus’ en Poëzie/Muziek

Het lijkt veilig en vertrouwd bij ‘De Jossen'(Peter Kouijzer)

ZIERIKZEE – In Theater De Verdieping, het thuishonk van Theatergroep Zierik valt de komende tijd veel te beleven. In de eerste plaats zijn er het komend weekend – vrijdagavond 15, zaterdagavond 16 en zondagmiddag 17 november – nog voorstellingen te zien van het toneelstuk ‘De Jossen’ van Theatergroep Zierik. Het stuk is geschreven door Tom Lanoye en bewerkt en geregisseerd door Nelleke Tamerus. Het verhaal in deze absurdistische komedie draait om de vraag hoe veilig voelen we ons binnen een groep? Delen we alle meningen die deze groep eensluidend verkondigt of denken we ook wel eens iets anders. Hoe fijn is het in een groep opgenomen te zijn?  Waarom zou je jezelf vrijwillig uit de bescherming van de groep plaatsen? Bovendien….kún je er eigenlijk nog wel uit.

De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinee om 14.30 uur. Kaarten via: www.theatergroepzierik.nl

 

Liesbeth Peters en Peter Adriaanse in ‘De Kus'(foto Escha Tanihatu)

Een toevallige ontmoeting

Op zondagmiddag 24 november kunnen toneelhebbers ook voor toneel in De Verdieping terecht, maar dan voor een toneelstuk met een heel ander gegeven. Dan voeren Liesbeth Peters en Peter Adriaanse het toneelstuk ‘De Kus’ van Ger Thijs op, onder regie van Anke Tanihatu.  Het verhaal is gebaseerd op een toevallige ontmoeting van een man en een vrouw bij een bankje in de duinen bij de Dishoek in Vlissingen. Hij is cabaretier, op zoek naar materiaal voor zijn nieuwe show. Zij is op weg naar het ziekenhuis in Vlissingen voor de uitslag van een scan. Een toevallige ontmoeting wordt een gezamenlijke wandeling met ontroerende, hartverscheurende, maar ook geestige ontwikkelingen tot gevolg. De Kus gaat over pijn en kracht, liefde en verlangen, over vallen en opstaan.

De voorstelling begint om 15.00 uur; reserveringen en info: theaterdekus@gmail.com

Anna de Bruyckere, stadsdichter van Middelburg.

Poëzie- en muziekmiddag

Op zondagmiddag 8 december zullen in Theater De Verdieping in een ongedwongen en gemoedelijke sfeer diverse dichters en muzikanten optreden.

De stadsdichters van Middelburg en Dordrecht, Anna de Bruyckere en Peter M. van der Linden, zullen er zijn. Bijzonder is dat Anna de Bruyckere zichzelf zal begeleiden met contrabas. Peter M. van der Linden, ook kunstenaar, zal een aantal schilderijen meenemen, waar hij gedichten bij heeft gemaakt. Verder zullen voordragen uit eigen werk de jonge dichter Kaj Lems uit Noordwelle en Ester van Meurs uit Zierikzee.

Voor de muzikale omlijsting zorgt het Nederlandstalig duo El Capsoñez (Jur Houtman en Mels Hoogenboom). Tamara van As zal een aantal liedjes ten gehore brengen van onder anderen Sjaan Duinhoven en Eva Crutzen, begeleid door multi-instrumentalist Frans Blanker. De band Cabin 6 geeft in een poëtische muziekschets hun interpretatie van de Griekse mythe Agamemnon. Tot slot zal Mels Hoogenboom een aantal gedichten spelen, die hij op muziek heeft gezet.

De Poëzie- en muziekmiddag begint om 14.30 uur, foyer open om 14.00 uur.

Kaarten via www.theatergroepzierik.nl

 

Buitenstaander biedt ruimte en troost

Scène uit ‘De Kus’ met Liesbeth Peters en Peter Adriaanse (foto: Escha Tanihatu)

GEZIEN: Vrijdag 18 oktober, Theater De Verwachting, Ritthem; ‘De Kus’- Ger Thijs; spel: Liesbeth Peters en Peter Adriaanse; bewerking en regie: Anke Tanihatu.

Soms is het niet zo eenvoudig je diepste angsten en zorgen te delen met degene die het dichtst naast je staat. Dan wil je de ander behoeden mee gesleurd te worden in jouw sores. Hoop je stilletjes op betere tijden, dat het allemaal wel mee zal vallen, zout je alles zelf op en bijt je in je eentje er dapper doorheen. Voor die optie kiezen die willekeurige man en die willekeurige vrouw, onbekenden van elkaar, die toevallig op dezelfde dag een fikse wandeling door de duinen bij Dishoek maken in een poging wat lichtheid in hun hoofd te creëren. Toevallig komen ze elkaar tegen. Hij had gepland even uit te rusten op een specifiek bankje daar in die duinen, maar daar blijkt zij al te zitten. De eerste irritatie over de verstoring van hun beider gekozen alleen zijn duurt maar kort. De mogelijkheid om ieder voor zich hun weg te vervolgen, ligt wijd open, maar blijkbaar drijft een wederzijds verlangen hen tot een gesprek.

Wat is er met die man? Waar worstelt die vrouw mee? Dat wil je als toeschouwer graag weten en dus luister je oplettend naar alle informatie die ze uitwisselen. Dat gaat mondjesmaat. Logisch, want tegenover een willekeurige vreemde leg je niet ineens je hele hebben en houwen bloot.  Dan is het toch eerst een kwestie van aftasten. Of……is er juist behoefte om met een aardige buitenstaander wel je intiemste angsten en frustraties te delen? Omdat zo’n buitenstaander, in tegenstelling tot die naaste die je wilt sparen, juist wel alle ruimte en troost kan bieden?  In ‘De Kus’ zien we die ontwikkeling zich op subtiele wijze voltrekken.  Dankzij geloofwaardig en solide toneelspel van Liesbeth Peters en Peter Adriaanse wordt het publiek de levens van deze twee mensen in getrokken. Hij is cabaretier, maar voelt zich een mislukkeling in zijn vak. Zij is op weg naar het ziekenhuis in Vlissingen voor de uitslag van een scan die moet uitwijzen of ze al of geen borstkanker heeft.

Scène uit ‘De Kus’ met Peter Adriaanse en Liesbeth Peters.

Ger Thijs schreef stuk en liet de ontmoeting afspelen in een Limburgse situatie. Regisseur Anke Tanihatu heeft er heel goed aan gedaan ‘De Kus’ zich in het Zeeuwse te laten afspelen. Dat draagt bij aan de herkenbaarheid. De toon van het gesprek is luchtig en tijdens de première vielen de meeste grappen prima op hun plek. Ook dat is vooral toe te schrijven aan beide spelers, die getuigen van een goed gevoel voor timing. Liesbeth blinkt – als vanouds – uit in haar mooie naturel en Peter zet daar een mooi contrast tegenover als de wat ijdele man die ook wel eens wat bot kan reageren. En toch, en toch? Waar blijft het kippenvel bij het kijken naar deze twee mensen? Waarom krijg ik niet echt een brok in m’n keel? Waarom moet ik  zelfs heel even een tandje bijzetten om de volledige concentratie vast te houden? Ik kan de vinger niet echt op de zere plek leggen. Misschien loopt de voorstelling te lang op eenzelfde tempo, zouden er iets meer onverwachte schakelingen in mogen zitten. Ook als de tekst die niet in eerste instantie ingeeft, zou je daar in de regie wat eigenzinniger mee kunnen omgaan, misschien?

Feit blijft dat ‘De Kus’ veel waardering verdient. Prima ook dat die man en vrouw geen ‘Hollywood happy end’ krijgen. De kracht zit gebundeld die ene kus en daarna moet de tocht op weg naar ziekenhuis en loopbaan worden voortgezet. Maar misschien met een iets lichtere tred.

‘De Kus’ is verder te zien: 22 nov (20.00 u) en 23 nov. (15.00 u) in Theater De Verdieping, Zierikzee; 21 feb. (20.00 u) en 23 feb. (14.30 u) Scheldehof, Vlissingen; 3 en 4 april (20.00 u) Heer Hendrikhuis, ’s Heer-Hendrikskinderen en 24 en 25 april (20.00 u) Minitheater, Middelburg. Reservering en info: theaterdekus@gmail.com

Rijke voorstelling om collectief trots op te zijn

Het variété kwartet vlnr Izaak Wondergem, Peter Boot, Jeanet Manusama, Simone Adriaanse (foto William Wagenaar)

GEZIEN: Zaterdag 5 oktober 2019 in Minitheater Middelburg;  ‘De Sunshine Boys’ van Niel Simon, vertaling/bewerking: Ger Apeldoorn/Harm Edens; door het Middelburgs Theater in eigen bewerking en regie van Peter Adriaanse; spel: François Vervaet, Koen Mijnheer, Willem van der Ent, Peter Boot, Izaak Wondergem, Simone Adriaanse, Jeanet Manusama, Brigitte van Klinken, Larissa de Keijzer.

Af en toe worden er in het Zeeuwse amateurtoneel producties gemaakt die de piketpaaltjes van smaak, afgunst en ander soortig kinnesinne doen wankelen en alleen maar een collectieve trots oproepen. Producties waarover je spontaan en zonder enig voorbehoud de loftrompet steekt, de makers spontaan omhelst en feliciteert en denkt: dit zouden subsidie- of juist geen subsidieverstrekkende gemeente- en provinciebestuurders toch ook eens moeten zien. Om maar duidelijk te zijn: De Sunshine Boys is zo’n voorstelling voor mij.

,,Maar wat zal ik er nu allemaal over schrijven?’’, vraag ik in de auto terug aan mijn toneelmaatje Cora. ,,Nou, ik heb je nu minstens tien keer horen zeggen ‘wat een rijke voorstelling’ dus dat zou  ik er maar inzetten.’’ Ze heeft gelijk: Ik vind het een ‘rijke voorstelling’. Maar wat bedoel ik ermee? Een poging om het toe te lichten. Rijk in de zin van ‘veel te zien’ en ‘veel te beleven’ en van ‘goed verzorgd’ wat betreft regie, spel en vormgeving. Veel registers aan individueel talent op allerlei gebied zijn hiervoor bij het Middelburgs Theater open getrokken. Als toeschouwer word je direct de wereld van vroegere variété ingezogen. Met een inventief decor is vorm gegeven aan zowel de glitter en glamour van de showbizz van weleer als aan het sobere, eenzame leven dat volgde en vooral aan het contrast tussen beide. Het vrouwelijk schoon in charlestonjurkjes en veren op het hoofd is veranderd in een sloffende hospita met koffiepot of stofzuiger (mooi stil en goed getimed spel van Brigitte van Klinken).

François Vervaet (l) en Koen Mijnheer maken glansrollen van Wille de Clerck en Oskar Zadelhof (foto William Wagenaar)

Het contrastrijke decor biedt ook een diepere inkijk in het leven van De Sunshine Boys dan geestelijk vader Niel Simon dat deed in de oorspronkelijke versie van dit toneelstuk. Peter Adriaanse laat in zijn versie veel intenser ervaren hoe en waarom de twee komieken Willie de Clerck en Oskar Zadelhof elkaar na 33 jaar hebben uitgeleefd en uit elkaar zijn gegroeid. Irritaties over en weer groeiden uit tot enorme proporties en wederzijdse waardering en bewondering bleven verzwegen. Met als resultaat een nauwelijks te overbruggen kloof van verbittering én heimwee. Want dat laatste hebben ze allebei: Willie en Oskar.  François Vervaet en Koen Mijnheer maken er glansrollen van met prachtige contrasten en schakelingen om alle gradaties van hun gevoelens op subtiele wijze tot uiting te brengen. Zij weten je als toeschouwer perfect te laten ervaren hoe groot de kloof is. Willie houdt zich schuil achter bijtende satire en verwijten, Oskar kiest voor grandeur om zich te handhaven ondanks slechte bloedsomloop en zwakke rug. Juist de momenten waar iets van toenadering voelbaar is, leveren top-spelscènes op. Zoals Willie, die met het koffieblad in zijn handen, zich moet omdraaien om eindelijk Oskar aan te kijken, om er maar een van de vele te noemen.

Oom Willie met neef Bart (Willem van der Ent (foto William Wagenaar) 

Over De Sunshine Boys valt nog veel meer te vertellen. Dat er heel veel valt te lachen, omdat de teksten zo lekker bekken of sommige situaties hilarisch zijn. Dat Willem van der Ent veel respect afdwingt voor de vertolking van de goed bedoelende neef Bart.  Het is een verbindende rol die in feite niet zo veel ruimte biedt om talent te bewijzen, maar Willem weet Bart een ‘eigen smoel’ te geven. Ook moet nog gezegd dat Peter Boot, Simone Adriaanse, Izaak Wondergem en Jeanet Manusama een heerlijk revue-kwartet vormen. Het spelplezier spat van het viertal af bij de uitvoering van liedjes en dansjes die prima bij hen passen en die ze goed beheersen. Verder ook nog dat het voor Larissa de Keijzer geen al te moeilijke taak is om twee opmerkelijke typetjes te spelen, maar dat ze dat wel heel lollig en met volle overtuiging doet.

Maar dan rest alleen nog te zeggen dat het beter is om maar gewoon te gaan kijken naar De Sunshine Boys bij het Middelburgs Theater. Hoort, zegt het voort!

Nog te zien in het Minitheater op: za 12 okt, zo 13 okt, za 19 okt, zo 20 okt, vr. 25 okt, zo 3 nov, za 9 nov, zo 10 nov, za 16 nov, zo 17 nov en za 23 nov. De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinees op zondag om 14.30 uur. www.middelburgsminitheater.nl

 

De Sneeuwkoningin: Liedjes en plaatjes zijn de parels

Een heerlijk trio in ‘De Sneeuwkoningin’: Willem van der Ent ( Raphaël), Larissa de Keijzer (Anayla) en Peter Boot (Surgat). (foto: Bas Vermeulen)

Gezien: ‘De Sneeuwkoningin’, naar sprookje van Hans Christian Andersen;  bewerking en regie Peter Adriaanse; cast: spelers uit het Zeeuws amateurcircuit; zo 23 december 2018, Schouwburg Middelburg.

Wat een heerlijk begin van zo’n muzikale familievoorstelling op een grijze, regenachtige zondag aan de vooravond van Kerstmis. In een sfeervolle schouwburg Middelburg gaat het doek open en de engel Raphaël in de persoon van Willem van der Ent treedt ons op het podium tegemoet en trekt ons als publiek direct het verhaal van ‘De Sneeuwkoningin’ in.  Hij blijkt de onmisbare gids om ons steeds weer door het vrij gecompliceerde sprookje van Hans Chris Christian Andersen heen te loodsen. Aan het einde van de voorstelling, tweeënhalf uur later moet ik constateren dat ik vooral aan de scènes met Raphaël samen met de engel Anayla (Larissa de Keijzer) en engel Surgat (Peter Boot) het meeste plezier heb beleefd. Dat heeft veel met mezelf te maken, omdat ik het meeste geniet van speltalent  en dat hebben deze drie acteurs overduidelijk in huis. De eerlijkheid gebiedt te constateren dat zij ook het beste spelmateriaal toebedeeld hebben gekregen, dus lekker bekkende teksten, die ze alle drie uitstekend weten te benutten. Bovendien beschikken Willem van der Ent en Peter Boot ook nog eens over prima zangkwaliteiten. Dat maakt een nummer als ‘Geloof niet meer in mij’ met ook nog eens een fraaie ‘engelenchoreografie’ tot een waar hoogtepunt van de voorstelling.  Dat geldt overigens ook voor het lied ‘Ken je mij’, waarin ook Simone Adriaanse (De Sneeuwkoningin) en Rein Borcheld (Kay) hun zangkwaliteiten kunnen bewijzen.

De trollen in ‘De Sneeuwkoningin'(foto: Bas Vermeulen)

Vooral voor de pauze valt er veel te genieten, specifiek van mooie liedjes en fraaie plaatjes. Dit blijkt een voorstelling die met heel veel liefde, inzet en toewijding is gemaakt met veel oog voor details bovendien. Daarnaast is er echter ook sprake van ‘veel van hetzelfde’, ofwel; groepsscènes, waarin stadsbewoners in vroeger tijden als bekende stereotypes worden uitgebeeld en obligate teksten uitspreken. Kortom: dit hebben we vaker gezien. Dat is geen probleem, want herkenbaarheid heeft ook z’n charme, maar verrassend is het niet. Dat geldt dan weer wel voor de korte, frisse scène met de ijsprinses en de elfen, van wie er één opvallend goed kan buitelen. Ook de scène met de trollen en de kamelenboer biedt mooie plaatjes dankzij de leuke pruiken en kostuums.  Wat tekst en spel betreft, begint de voorstelling hier echter wat te gaan slepen door de vele herhalingen. Dat euvel kenmerkt ook af en toe het deel na de pauze.

Het verhaal in ‘De Sneeuwkoningin’ is zoals gezegd vrij gecompliceerd en vooral voor de jongste toeschouwertjes blijkt het moeilijk geconcentreerd te blijven. De opkomst van de pinquïns  dwingt dan gelukkig weer aandacht af en de grappige choreografie heeft aanvankelijk het gewenste effect. Maar ook hierbij geldt dat te veel van hetzelfde het resultaat weer wat afroomt.

Inmiddels is Gerda (mooie rol voor Nanou Warman)  doorgedrongen tot het paleis van de IJskoningin en weet ze met haar tranen het ijskoude hart van haar broer Kay te ontdooien. Eind goed, al goed: in Kopenhagen kan collectief een fijn kerstfeest worden gevierd en de voltallige cast kan de voorstelling afsluiten met een spetterend lied over ‘De Dromentrein’.

‘De Sneeuwkoningin’, nog te zien in de Schouwburg Middelburg op: wo 26 dec 15.00 uur, do 27 dec 20.00 uur en zo 30 dec 15.00 uur; kaartverkoop: www.zeelandtheaters.nl

Zeeuws amateurtoneel brengt ‘De Sneeuwkoningin’

De Sneeuwkoningin (Simone Adriaanse) met haar troetelkind (foto: Bas Vermeulen).

De Zeeuwse regisseur Peter Adriaanse is na het succes van vorig jaar met de voorstelling ‘Scrooge’ wederom de samenwerking aangegaan met de Stadsschouwburg Middelburg. Dit keer voor de familie-kerstmusical ‘De Sneeuwkoningin’, een bewerking van het bekende, gelijknamige sprookje van Hans Christian Andersen. De première is zaterdagavond 22 december om 20.00 uur.

‘De Sneeuwkoningin’ wordt opgevoerd door een cast van meer dan 35 volwassenen en kinderen. Het zijn allemaal spelers uit het Zeeuws amateurcircuit van wie de meesten daarin hun sporen al hebben verdiend. Het verhaal begint in Kopenhagen. Iedereen verheugt zich op de komende kerstdagen. Hans Christian Andersen is bezig aan zijn laatste sprookje ‘De Sneeuwkoningin’. Het wordt een verhaal over Kay en Gerda, broer en zus, die ook elkaars beste vrienden zijn. Een boze engel heeft een magische en boosaardige spiegel gemaakt. Op een dag valt deze spiegel in miljoenen stukjes kapot op de aarde. Wanneer zo’n glassplinter in de ogen van een mens komt, ziet alles er verdraaid uit en het hart verandert in een klomp ijs.  Ook Kay wordt getroffen door zo’n splinter van de spiegel. De Sneeuwkoningin ontvoert de jongen en neemt hem mee naar haar paleis. Doordat zijn hart ijskoud is geworden, vergeet Kay langzamerhand zijn verleden in Kopenhagen. Iedereen in zijn stad denkt dat hij nooit meer zal terug komen. Gerda weigert dit te geloven en gaat op zoek naar haar broer. Haar zoektocht brengt haar op vreemde plekken en bij vreemde wezens. Zal het uiteindelijk voor iedereen toch nog een onvergetelijke kerst worden?

‘De Sneeuwkoningin’ is na de première op zaterdag 22 december in de Stadsschouwburg Middelburg daar ook nog te zien op: zon 23 dec. (15.00 uur), wo. (Tweede Kerstdag) 26 dec. (15.00 uur), do. 27 dec. (20.00 uur) en zon 30 dec (15.00 uur). Kaartverkoop: http://www.zeelandtheaters.nl

 

De kroeg: broodnodige uitlaatklep

Peter Boot en Wilma Selen als het echtpaar in joggingpak.

GEZIEN: zaterdag 27 oktober: ‘TWEE’ van Jim Cartwright door De Zeeuwse Komedie; Theater Spoetnik, Vlissingen; bewerking en regie: Peter Adriaanse; spel: Peter Boot, Anneke Goedhart, Ruben Goedhart, Tabitha Govaarts, Jurgen Hoogstrate, Anneke van Jaarsveld, Ine Kuipers, Tom Roovers, Wilma Seelen, Gerda Verhoeff, Marleen Vermeer, Dick Vermeulen, Peter Adriaanse.

Het voelt als een warm bad vol nostalgie voor wie de jaren 60/70 bewust heeft meegemaakt en voor alle anderen die er ongetwijfeld wel iets van mee gekregen hebben al was het ‘alleen maar’ door de talrijke hits die toen zijn voortgebracht. De komedie ‘TWEE’ brengt het allemaal weer in de herinnering, maar dan wel door de ogen van de bewoners in een volksbuurt. Die mensen komen dagelijks in hun stamkroeg. Ze komen zoals ze zijn met al hun sores en dagelijkse zorgen. Sommigen trachten hun persoonlijke ballast fraai te verbergen onder overdadige outfit: tijgerprintjes, netkousen, glitterjurkjes, fel gekleurde kostuums, broeken met wijde pijpen. Anderen hebben die poging al lang opgegeven, accepteren hun overgewicht en hullen zich in joggingpak.

Muziek is een essentieel onderdeel van deze voorstelling die zich afspeelt rond de toog en aan de tafeltjes middenin de kroeg met het publiek dat zelf in feite ook meespeelt. Met muziek maakt de cast een overrompelende entree onder aanvoering van de kastelein en zijn vrouw. In anderhalf uur tijd maken de toeschouwers kennis met alle stamgasten en wat incidentele kroegbezoekers. Dat gebeurt met monologen, dialogen en met mimiek en handelingen op de achtergrond. Eén van de vaste gasten is de oude buurtbewoonster die de hele dag haar handen vol heeft aan het verzorgen van haar oude, zieke man en als troost ’s avonds een paar pilsjes komt pakken. Ook een trouwe klant is die eenzame poëtische jongen die vooral in deze kroeg de geest van zijn overleden moeder nog zo dichtbij voelt. Een andere jongeman houdt het liever bij werkelijk aanwezig vlees en bloed en manifesteert zich als sneue vrouwenversierder. Vaste ‘barflies’, die af en toe een dansje wagen, zijn ook twee kleurrijk uitgedoste echtelieden die elkaar dagelijks naar het leven staan.

Anneke Goedhart, een van de barflies, vertelt dat ze van ‘grote mannen’ houdt. 

Voor de meesten is de kroeg een broodnodige uitlaadklep om lucht te geven aan een persoonlijke zorgen en verlangens. In sommige scènes gebeurt dat te nadrukkelijk, te veel met een ‘toneelsausje’ overgoten. De hele ambiance – in het bestaande decor van Café Spoetnik – en het gegeven van de volkskroeg vergt  spel waarbij de tekst als het ware spontaan ‘uit de bek’ komt vallen. Minder geacteerd en meer terloops. Daar zou het stuk nog aanzienlijk mee kunnen winnen. Een mooi voorbeeld biedt het echtpaar in joggingpak. Wilma Selen en Peter Boot weten in hun knotsgekke outfit compleet met dikmaak-pak onder alle hilariteit iets van de pijn van hun personages te laten voelen.  Ook Tom Roovers en Anneke van Jaarsveld weten als het kribbige kasteleinsechtpaar een mooie balans te vinden tussen uitvergroot spelen en geloofwaardige emoties. Vooral de kroegbaas overtuigt uiteindelijk in zijn poging uit te leggen waarom hij zo geworden is als hij is.

Enkele stamgasten aan de toog.

Na elk blokje tekst is er muziek, steeds weer stroomt een lekkere gouwe oude de kroeg binnen. Dat biedt afwisseling, maar al snel ontstaat er ook een structuur die aan de verwachting voldoet. Af en toe die structuur doorbreken, zou een overweging kunnen zijn. Extra pluim op de hoed verdient regisseur Peter Adriaanse, die op de première wegens het uitvallen van één van de spelers ook nog maar snel een spelscène op zich nam.

‘TWEE’ biedt een fijne toneelbeleving in een verrassende vormgeving met veel humor als verpakking voor de pijn van menselijk getob en (vaak herkenbaar) leed. Een avondje in de volkskroeg waarin je net iets meer ‘echte mensen’ in plaats van ‘spelers’ zou willen ontmoeten. Deze voorstelling is nog te zien in Theater Spoetnik, Oude Markt 41, Vlissingen op 2, 3, 10, 11 (matinee), 17, 18 (matinee), 23 en 24 november, 7 en 9 (matinee) december. Aanvang avondvoorstellingen 20.00 uur; matinees 14.30 uur. Reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

 

Zeeuwse Komedie zet in op ‘Twee’

Vormgeving flyer: Bram van Belzen

VLISSINGEN – Het is een jubileumvoorstelling van de 50-jarige Zeeuwse Komedie in Vlissingen en dus is er een bijzonder stuk gezocht en gevonden, te weten ‘Twee’ van Jim Cartwright in een vertaling van Jules Deelder en in een bewerking en regie van Peter Adriaanse. Deze productie gaat zaterdagavond  27 oktober in première. Daar de Zeeuwse Komedie al enige jaren dakloos is, in elk geval geen eigen Vestzaktheater meer heeft, gebeurt dat dit keer in Theater Spoetnik aan de Oude Markt 41 in Vlissingen.

Het verhaal in ‘Twee’ speelt zich af middenin de kroeg. Het publiek krijgt verschillende tragikomische monologen en dialogen voorgeschoteld door twaalf acteurs en actrices in wisselende samenstelling.  Het is aan de toeschouwers om te lachen, mee te leven, af te keuren en in te leven.

In ‘Twee’ runnen de kastelein en zijn vrouw een goedlopende kroeg. Deze avond is het druk. Er komen stamgasten en vreemdelingen binnen met hun eigen verhaal . Allemaal hebben ze iets te vertellen. Iedereen is welkom. Tussen alle verhalen door krijgt het publiek ook te horen hoe de kroegbaas en zijn vrouw door het leven zijn gegaan. Recht uit het hart en recht voor zijn raap. Jim Cartwright schrijft verhalen over echte mensen van vlees en bloed. Scherpzinnige, krachtige, grappige en ontroerende verhalen in een fraaie vertaling van Jules Deelder.

De spelers zijn: Peter Boot, Anneke Goedhart, Ruben Goedhart, Tabitha Govaarts, Jurgen Hoogstrate, Anneke van Jaarsveld, Ine Kuipers, Tom Roovers, Wilma Selen, Herbert Veira, Gerda Verhoeff, Marleen Vermeer, Dick Vermeulen. ‘Twee’ wordt na de première op zaterdag 27 oktober nog 10 keer opgevoerd tot en met 9 december. Zie voor speellijst en reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl ; tel. 06-19921153.