TheateR TzT: voorstelling over troost, herinnering, verlies en vasthouden

Tamara van As speelt de rol van de dochter (foto: Peter Koujzer)

ZIERIKZEE – TheateR TzT uit Zierikzee speelt de voorstelling ‘Met mijn vader in bed (wegens omstandigheden)’ van Magne van den Berg.  Het is een voorstelling over troost, herinnering, verlies en vasthouden. Een vader en een dochter zijn ondanks hun hechte band niet in staat een grote kloof tussen hen te overbruggen. TheateR TzT toont hoe moeilijk deze twee het hebben om elkaar te troosten na het overlijden van hun vrouw en moeder. In 28 telefoongesprekken zoeken vader en dochter daarvoor de juiste toon. Hun pogingen zijn ontroerend, soms lachwekkend en altijd zeer herkenbaar.

De première betreft een buitenvoorstelling op zondagmiddag 2 augustus 2020 in de tuin van Cultuurhuis ZierikC aan het Lange Pad in Zierikzee, aanvang 15.00 uur.

Spel:  Dochter: Tamara van As

Vader:     Mels Hoogenboom

Regie: Ali Pankow

Sounddesign: Floris Hoogenboom

Fotografie: Peter Kouijzer

Met dank aan: Marian Pankow

Duur van de voorstelling: circa 55 minuten.

Kaartverkoop/reserveringen: theatergroeptzt@gmail.com /tel. 06-42066991

Verdere (buiten)opvoeringen op:

Zaterdag 15 augustus: Lange Weide 26, Kloetinge, 20.00 uur

Vrijdag 21 augustus: Mosselbank 21, Goes, 20.00 uur

Mels Hoogenboom speelt de rol van de vader (foto: Peter Kouijzer

Hoera verruiming, hallo valkuil!

De voorstellingsreeks van ‘Familie’ door Theatergroep Zierik moest na twee voorstellingen worden stop gezet door de coronacrisis (foto Peter Kouijzer). 

Wat een emotionele veranderingen kun je toch doormaken in tien weken tijd en dan doel ik natuurlijk op de coronatijd. Eerst was er – wat mij betreft – het ongeloof. Moest dat nou echt? De theaters, bioscopen en musea dicht? En direct daarop zelfs ook alle horeca en de scholen? Was het echt zo ernstig? In 2018 had de griep toch ook heel wat slachtoffers geëist, maar was de maatschappij toch ook niet stil gelegd?

Verbijstering maakte al snel plaats tot beter besef en berusting. Ja, er was wel degelijk iets meer aan de hand dan twee jaar geleden. De cijfers van besmettingen, ziekenhuisopnamen en patiënten op de IC-afdelingen logen er niet om. Vervolgens greep de angst me bij  de strot bij het zien van die vrachtwagens met lijkkisten in Italië. De noodzaak van een lock down begreep ik volkomen. Persoonlijk prees ik me gelukkig dat in Nederland voor de ‘intelligente’ variant was gekozen. In feite kon ik zonder toestemmingsbewijs nog gewoon het huis uitgaan om boodschappen te doen, lekker buiten te zijn of zelfs met twee gelijkgestemden op gepaste afstand alvast te repeteren voor een toneelstuk ter opvoering in betere tijden.

Onder de angst voor de toekomst van de wereld borrelde toch langzaam ook het verlangen op naar die ‘betere tijden’ of in elk geval naar enige verruiming van de maatregelen. Wat zou ik toch graag weer eens een film gaan zien in fiZi in Zierikzee. Wat zou het fijn zijn om Cultuurhuis ZierikC volledig ‘in bedrijf’ te zien met dansende, spelende, muziek en kunst makende mensen. Wat zou het heerlijk zijn om de voorstellingen van Theatergroep Zierik alvast in mijn agenda te kunnen schrijven. Wat zou het gezellig zijn om met vrienden weer eens te kunnen bijpraten op een terras of in een restaurant.

In filmtheater fiZi gaan op 1 juni de lichten weer aan.

Het verlangen werd vervolgens overstemd door verdriet over alles wat het coronavirus aanricht. In de eerste plaats de dodelijke slachtoffers, maar ook de mensen die nog heel lang moeten worstelen om de gevolgen van deze ziekte ooit te boven te komen. En daarnaast is er het verdriet over de instorting van de maatschappij, over de financiële worsteling die velen moeten doormaken wegens faillissementen, ontslagen, stopzetting van contracten en ook door het simpelweg verdwijnen van banen. Binnen de kunst- en cultuursector wacht een enorme kaalslag. Theaters vallen om als kaartenhuisjes, want met de 1,5 m samenleving in het ‘nieuwe normaal’ is deze sector niet meer rendabel te maken.

De Titanic zinkt, maar het orkest speelt door.

Dus… wil de emotie ‘blij’ over de aanstaande verruiming van de coronamaatregelen maar niet echt doorzetten. Blij dat ik weer even naar de kapper kon, dat wel. Blij dat in Filmtheater fiZi op 1 juni de lichten weer aangaan, dat ook wel, maar bij alles denk ik ook: ,,Maar voor hoe lang nog?’’, want rendabel zal het niet worden. En de steunmaatregelen van het Rijk zullen opdrogen met als argument dat de nood toch wat minder wordt juist omdat er nu ‘verruiming’ is toegestaan. Dus als ondernemer en organisatie investeer je je arm in veiligheidsmaatregelen om op armetierige wijze nog een beetje te kunnen gaan draaien. Met als gevolg dat je geen verantwoorde exploitatie bereikt, maar ook geen meer steun zult krijgen. Kort samengevat: ‘Hoera verruiming, hallo valkuil’.

Maar eerst zullen we nog wel met z’n allen breeduit Hemelvaartsweekend en Pinksteren gaan vieren. Dat doet me denken aan de ‘Titanic’: Het schip zinkt, maar het orkest speelt nog en we dansen gewoon even door.

Broeinest vol egoïsten

Scène uit ‘Familie'(Foto: Peter Kouijzer) 

GEZIEN: Zaterdag 7 maart 2020, Theater De Verdieping Zierikzee: ‘Familie’, tragikomedie van Maria Goos; Theatergroep Zierik; regie: Cees Möhlmann; Spel: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Carina Bartels, Jeffrey Limburg, Tamara van As, Mels Hoogenboom.

Dat die zes leden van de familie Tegenkamp tot elkaar behoren, is in feite te wijten aan ‘toeval’, tenminste als je huwelijken en geboorten zo wilt noemen. Het is hen min of meer overkomen, ze hebben er in elk geval niet zelf voor gekozen. Maar het feit ligt er nou eenmaal: vader en moeder Jan en Els Tegenkamp zijn getrouwd en hebben ooit twee kinderen op de wereld gezet: zoon Nico en dochter Bibi. Die zoon en dochter zijn op hun beurt ook weer getrouwd, met Sandra en Von. Bij elkaar zijn het zes zeer egoïstische individuen die het in de eerste plaats moeilijk hebben met zichzelf. Zoon Nico zwelgt in zijn woede en verongelijktheid dat hij nooit een liefhebbende moeder heeft ervaren in Els. Dochter Bibi manifesteert zich als drammerige zweefteef die alles naar haar hand wil zetten. Schoondochter Sandra voelt zich behoorlijk verheven boven haar aangetrouwde familieleden en wil vooral tonen dat zij WEL een moeder is die zich om haar kinderen bekommert. Schoonzoon Von moet vroeger ooit ambities hebben gehad, maar nu hij die niet heeft kunnen waarmaken is hij een alcoholische cynicus geworden. Vader Jan is minder warmhartig dan hij zich voordoet. Hij blikt met enige gretigheid vooruit op het aanstaande overlijden van zijn vrouw. Dat moet allemaal netjes worden afgewikkeld, maar daarna kan hij eindelijk aan zijn nieuwe, gedroomde leven beginnen. En tenslotte moeder Els: Zij had ooit een andere toekomst voor zichzelf in gedachten dan dat ze heeft waargemaakt. Dat neemt ze vooral haar man en kinderen kwalijk.

Scène uit ‘Familie'( foto: Peter Kouijzer)

Zet die zes personages bij elkaar in een chalet in Zwitserland en je krijgt een broeinest vol egoïsten. Theatergroep Zierik geeft met ‘Familie’ dankzij gedegen regie en spel een boeiende impressie van wat er dan ontstaat. Schrijfster Maria Goos heeft haar talent bij dit stuk vooral ingezet op rijk taalgebruik met tal van vlijmscherpe dialogen. Die zijn vaak bijtend, maar ook doorspekt met humor waar de spelers over het algemeen goed raad mee weten dankzij prima timing en tekstbehandeling. Een stuk als ‘Familie’ vergt wel wat spelervaring om geloofwaardige personages te kunnen neerzetten. Joos de Oude heeft nog wat meer ‘vlieguren’ nodig om van vader Jan een man van vlees en bloed te maken. Hij getuigt van inzet die te gaan maken. Mels Hoogenboom is met zijn rijke spelervaring zeer wel in staat een geëmotioneerde Nico neer te zetten. Dat hij dat vooral boos en als miskende jongen doet, is wellicht een regiekeuze. Mels kan ook prima uit de voeten met heftigheid, maar heeft wel een spelregister tot zijn beschikking dat nog veel breder aangeboord zou kunnen worden. Carina Bartels trekt de rol van de zweverige Bibi aan als een jas en die zit haar als gegoten. Bovendien weet zij ook de venijnige trekkers van Bibi prima te benutten. Tamara van As kan in haar rol van Sandra laten zien dat ze veel meer kan dan een mooie, lieve vrouw spelen. Met leuk aangezette stress en vileine houding maakt zij van Sandra een hooghartig loeder, dat het in feite goed bedoelt.

Scène uit ‘Familie’ (foto Peter Kouijzer) 

Jeffrey Limburg weet alleen al met zijn fraaie mimiek een mooie Von leven in te blazen. Zijn tekstbehandeling en timing dragen er toe bij dat deze loser de aandacht steeds naar zich toe weet te trekken. Met als hoogtepunt de bijtende confrontatie met schoonmoeder Els. Het is knap hoe Hildegard van Popering de moederfiguur inkleurt. Els is niet in eerste instantie een aardige vrouw, maar daar windt zij zelf ook geen doekjes om. Els doet geen krampachtige pogingen om zich als ideale moeder te manifesteren. Zij noemt de dingen bij de naam. Het is wat het is voor haar en zij toont wel haar goede bedoeling om er nog het beste van te maken. Als publiek zou je haar die kans op den duur ook gunnen.
‘Familie’ door Theatergroep Zierik in Theater De Verdieping in Zierikzee is nog te zien op: do 12, vrij 13, za 14 , do 19, vrij 20 en za 21 maart. Zie voor tijden en kaartverkoop: http://www.theatergroepzierik.nl

Liefde achter de coulissen

Scène uit ‘Pas de deux met vlnr Justin Troost, Tamara van As en Mels Hoogenboom (foto Peter Kouijzer)

Theatergroep Zierik speelt vanaf vrijdag 15 februari 2019 in Theater De Verdieping in Zierikzee het toneelstuk ‘Pas de deux’ van Hugo Claus. Het is een tragikomedie die zich afspeelt achter de coulissen en het toneel en de toeschouwers mogen als voyeurs de liefdesstrijd tussen een hij (Gerard Brattinga) en een zij (Mia Bresser) meebeleven. Dat belooft een intense ervaring te worden, want Gerard en Mia kunnen niet met elkaar, maar ook zeker niet echt zonder elkaar leven. Maar nu tijdens dit verhaal zijn deze twee mensen wel tijdens een bepaalde periode op elkaar aangewezen.

Zij zijn beide toneelspelers en repeteren een romantische scène voor een bekend toneelstuk (‘Volpone’). Zij doen dat  zonder regisseur, want die ligt met een hersenbloeding in het ziekenhuis. Maar ‘the show must go on’, dus gaan Gerard en Mia ook door met de repetities. Voor de technische ondersteuning is inspeciënt Dickie van der Veen daar ook bij aanwezig.  Gerard en Mia hebben vroeger een liefdesrelatie gehad, maar die is stuk gelopen. Nu staan ze dus weer tegenover elkaar in het repetitielokaal. Oude gevoelens, verlangens en frustraties komen weer boven en vermengen zich met de teksten van het stuk dat ze repeteren. De grenzen tussen spel en werkelijkheid lijken steeds verder te vervagen.

,,Het is heerlijk om weer een keer op de millimeter te mogen regisseren, dus in een kleine bezetting van drie mensen, zeer ervaren spelers. Een stuk als dit kun je echt niet met beginnende acteurs spelen’’, zegt regisseur Cees Möhlmann. Een productie met een kleine bezetting  bij een Theatergezelschap met behoorlijk wat gretige spelers is best ‘een dingetje’. ,,Ja, dat moet inderdaad wel even besproken worden’’, erkent Cees. Maar na de eerdere productie ‘De Revisor’ met 14 spelers en de volgende productie ‘De Jossen’ met wederom een vrij grote bezetting, kreeg hij de ruimte om met ‘Pas de deux’ aan de slag te gaan. Cees speelde ooit zelfde rol van Gerard en bewaart daar goede herinneringen aan. Dat is 26 jaar geleden toen Lies Hanse dit stuk regisseerde en er haar middenkader-regie diploma mee behaalde.

Cees memoreert dat Hugo Claus ‘Pas de deux’ in 1973 heeft geschreven en er in 1997 een geactualiseerde versie van maakte onder de titel ‘De Komedianten’. Cees gebruikt een groot deel van die geactualiseerde versie en heeft waar nodig nog wat aanpassingen in de tekst aangebracht. Het verhaal vertelt ook iets over de toneelwereld, maar is toch vooral een themastuk en dat wil zeggen dat de liefde en vooral de onmogelijkheid daarvan als een rode draad door het verhaal loopt. ,,Claus was een grote Vlaamse schrijver en wist ook veel van toneel. Hij heeft zelf ook aardig wat stukken geregisseerd. Zijn regieaanwijzigingen zijn vaak dan ook heel zinnig.  Dit stuk is voor een deel gebaseerd op zijn stormachtige verhouding met de Nederlandse actrice Kitty Courbois’’, vertelt Cees.

Scène uit Pas de deux. (foto Peter Kouijzer)

Wat is voor hem nou het verschil tussen het regisseren van een grote groep of in een kleine bezetting? ,,Met een cast van deze drie mensen en hun uitstekende tekstbeheersing kan ik aan elk detail aandacht geven, letten op elke punt en elke komma. Het is een geweldige ontdekkingstocht die je met elkaar kunt maken. Je steeds afvragen waarom en hoe iets wordt gezegd, wat ze echt menen en wat niet. Net zo lang zoeken tot wat er gespeeld en gezegd wordt, eruit ziet en klinkt alsof het echt waar is.’’ Volgens de regisseur gaat het publiek er een kostelijke toneelvoorstelling aan beleven, want…,,Het is bloedspannend, erotisch, rauw, schokkend af en toe zelfs en er zit veel humor in.’’

‘Pas de deux’ wordt na de première op vrijdag 15 februari ook gespeeld op 16,  en 22 februari, om 20.00 uur en op zondagmiddag 24 februari om 14.00 uur en verder op 1, 2, 7 en 9 maart om 20.00 uur. Voor reserveren zie: www.theatergroepzierik.nl