Dik Trom door dik en dun

Dik Trom (Sitah Lampert) en Lieve (Astrid de Buck) op de fiets en ze zijn verliefd. (foto William Wagenaar). 

Gezien: Zaterdagavond 21 december, Minitheater Middelburg: ‘Dik Trom’, Middelburgs Theater; regie en bewerking: Derek Meijer; liedteksten: Marianne Sinke; spel: Kees Baijens, Astrid de Buck, René de Jonge, Sitah Lampert, Carla Roghair, Marianne Sinke, Nina Strous, Roelie van de Velde; Liedteksten: Marianne Sinke.

Gezellige mensen, dat gezinnetje Trom met vader, moeder en zoon Dik. Ze houden van lekker voesel bereiden én van eten. De slagroom, de saucijzenbroodjes en vooral de hotdogs laten zij zich goed smaken. Dik wordt dan ook op z’n slofjes winnaar bij de wedstrijd marshmallows eten. Niemand in het dorp Dikkedam die eens een kanttekening plaatst bij deze manier van leven. Dat ze wel erg veel vet eten en dat zo dik worden toch echt niet gezond is. Niemand, want in Dikkedam wonen alleen maar dikke en heel gezellige mensen.

Dat is heel anders in Dunhoven, moet de familie Trom ervaren als ze hebben besloten daar een restaurant te beginnen. Daar zit niemand te wachten op de menukaart van vader Trom met aardbeienbavarois, chocolademousse, crème brûlee en een tweede toetje gratis. In Dunhoven worden strenge diëten gevolgd onder leiding van de fanatieke Sonja Slager en daar wordt dagelijks getraind in de sportschool van de gespierde eigenaar Rolf. Als dat je buren zijn, maak je als calorierijk restaurant weinig kans van slagen. Moeder Trom komt als eerste tot besef dat het roer moet worden omgegooid, vooral ook omdat ze buurman Rolf wel leuk en charmant vindt. Vader Trom gaat wel schoorvoetend mee met de omschakeling naar rabarbershakes en groentensalades, maar blijft zelf toch een overtuigde lekkerbek. Dat laatste geldt ook voor zoon Dik, maar hij krijgt het wel extra moeilijk als hij verliefd wordt op het mooie, slanke meisje Lieve, de dochter van die strenge Sonja Slager.

Buurman Rolf (René de Jonge) van de sportschool en de fanatieke afslank buurvrouw Sonja Slager (Marianne Sinke). (foto William Wagenaar)

Dik Trom moet in meerdere opzichten door dik en dun en dat alles levert een vrolijke familievoorstelling op met snel wisselende scènes met enkele kostelijke dubbelrollen waarvoor vaak heel snel moet worden verkleed. De personages zijn, of ze nou dun of dik zijn, allen lekker vet aangezet en de spelers gooien zich met volle overtuiging in hun rol. Derek Meijer bekeek intensief de filmversie van ‘Dik Trom’, baseerde zich voor een groot deel op de toneeltekst die Catrien van der Molen schreef, maar liet er vervolgens een eigen bewerking op los die prima past voor deze familievoorstelling. Een belangrijke meerwaarde krijgt de voorstelling door de liedjes die zijn toegevoegd met de lekker bekkende teksten die Marianne Sinke daarvoor schreef. Steeds als er weer een nummer wordt ingezet krijgt de voorstelling een extra boost, mede door de grappige choreografie.

Aan het einde van de voorstelling kunnen dikke en dunne inwoners vrolijk met elkaar dansen. (foto William Wagenaar)

Als deze familievoorstelling al een boodschap heeft, dan zit hij wat verstopt in de korte toespraak die het meisje Lieve aan het einde houdt. Dun of dik, elk mens mag er zijn en gezond leven is natuurlijk goed, maar dat wil niet zeggen dat je helemaal nooit een hotdog zou mogen eten. Zoiets….!

‘Dik Trom’ heeft niks met Kerstmis te maken, de zomerspelen hebben een grotere rol in deze voorstelling, maar het is wel een aanrader om er tijdens de kerstvakantie een keer naar toe te gaan. En het Minitheater zelf biedt kerstsfeer in overvloed en …..na afloop zijn er hotdogs!

‘Dik Trom’ is nog t/m zondag 5 januari te zien in het Minitheater. Voor speellijst en kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

Dikke familie Trom in het Minitheater

De familie Trom gaat verhuizen van Dikkedam naar Dunhoven (foto: Toby Hamelink).

MIDDELBURG – Traditiegetrouw pakt het Middelburgs Theater ook dit keer aan het einde van het jaar weer uit met een vrolijke familievoorstelling voor iedereen vanaf 6 jaar. De keus gevallen op ‘Dik Trom’ onder bewerking en regie van Derek Meijer, met dank aan Catrien van der Molen voor het script. De show is gebaseerd op de gelijknamige film.

‘Dik Trom’ wordt vanaf zaterdag 21 december 11 keer gespeeld in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53 in Middelburg. Dik Trom is een vrolijke, eerlijke, maar vooral ook gezette jongen. Samen met zijn ouders woont hij heel gezellig in Dikkedam, waar iedereen net zo dik en uitbundig is als hij. Het is er elke dag feest. Dik’s gelukkige leventje verandert als de familie gaat verhuizen naar Dunhoven, waar zijn vader een restaurant begint. In Dunhoven is niemand uitbundig of dik. Iedereen is alleen maar bezig met uiterlijk, gezondheid en sport. De bewoners zitten ook niet te wachten op die dikke familie Trom en hun restaurant vol calorieën. Dik wordt zich voor het eerst van zijn leven bewust van zijn omvang. Helemaal als hij verliefd wordt op Lieve, het dunste meisje van heel Dunhoven.

De rollen worden gespeeld door: Kees Baijens, Astrid de Buck, René de Jonge, Sitah Lampert, Carla Roghair, Marianne Sinke, Nina Strous, Roelie van de Velde; Liedteksten: Marianne Sinke; regie-assistent: Bob van Schuylenburch; decor: Gerard van der Bliek, Frans Hennekam, Adriaan Machielse.

Za. 21 dec. (première), Minitheater Middelburg, 14.30 u en 19.00 uur; daar ook t/m 5 januari; zie: www.middelburgsminitheater.nl

 

 

Kleintjes lijken Spijtebijt te begrijpen

PR foto: Astrid de Buck als Aagje en René de Jonge als Pluk. (foto: William Wagenaar).

GEZIEN: Familievoorstelling ‘Pluk redt de dieren’, Middelburgs Theater, Minitheater, Verwerijstraat, Middelburg, zaterdag 22 dec. ; teksten: Bruun Kuijt en Wil van der Meer; liedteksten: Marianne Sinke; regie: Derek Meijer; spel: René de Jonge, Astrid de Buck, Marjan de Bel, Roelie van de Velde, Kees Baijens Jeanet Manusama.

Kleine kinderen hebben geen geloofwaardig verhaal nodig om mee te kunnen gaan in de emoties van de personages, als zij zichzelf maar herkennen in de gevoelens. En dat doen ze in ‘Pluk redt de dieren’, zo blijkt tijdens de première. Vooral Spijtebijt blijkt de  kleintjes te kunnen raken. Kinderen begrijpen immers dat het soms zo moeilijk is om altijd maar netjes te blijven, te doen wat grote mensen zeggen en zeker nooit andere mensen pijn te doen. Spijtebijt blijkt een komische variant op Mogli. In plaats van bij de wolven, is Spijtebijt als klein jochie opgevoed door twee beren in Canada en is dus best een beetje wild geworden. Als hij bang of boos wordt dan bijt hij in neuzen of oren met alle gevolgen van dien, want dan vloeit er bloed. Maar Spijtebijt is in wezen toch een jongetje dat nu bij Tante Pleeg in de Petteflet woont en dat moet leren zich als mensenkind te gedragen. Dat valt niet mee, ook al krijgt hij hulp van Pluk en Aagje die ook in diezelfde Pletteflet wonen.

Zes spelers van het Middelburgs Theater gooien zich met veel enthousiasme en overtuigingskracht in hun rollen. Zonder iemand te kort te doen, mag geconstateerd worden dat met name Marjan de Bel verrassend leuk gestalte geeft aan Spijtebijt. Maar gezegd moet ook dat het spelplezier van de hele cast afspat. Zonder greintje gêne weten de spelers het kind in zichzelf naar boven te halen, ongetwijfeld gesteund door de herinnering aan de tijd dat ze zelf hebben genoten van de boeken van Annie M. G. Schmidt. De hand van de regisseur die van hilarische dingen houdt, is er ook duidelijk in te herkennen. Voeg daarbij de creatieve vormgeving met een levensgroot boek  waarvan de bladzijden en dus de verschillende locaties worden omgeslagen en alle ingrediënten voor een geslaagde voorstelling zijn voorhanden. Dat de changementen net wat meer licht zouden mogen krijgen en het spel af en toe nog net wat meer vaart behoeft, zijn dan slechts kanttekeningen.

Scène met Marjan de Bel, Kees Baijens en Jeanet Manusama. 

Of de achterliggende klimaatboodschap nou echt overkomt bij de allerkleinsten is zeer de vraag. Zij wapperen in elk geval wel fanatiek met hun tekeningen als ze die moeten inleveren ten behoeve van de reddingsactie van Pluk. Hij moet er immers voor zorgen dat het weer heet wordt in de tropen en ijskoud in de poolstreken. Fraaie vondst hoe de tekeningen naar de plek van hun bestemming worden getransporteerd. Hoera! Het klimaat is gered, maar de kinderen bekommeren zich meer om het lot van Spijtebijt. Hoe groot het medeleven bij de kleintjes is, blijkt voor mij uit een tussentijdse uitroep van zo’n spruit voor me: ,,Ja!! Beloofd is beloofd. Dat is ook maar een woord. Je moet het natuurlijk wel doen!!!’’

‘Pluk redt de dieren’ in het Minitheater is nog te zien vanmiddag zon 23 dec (14.30 u), ma 24 dec (14.30 u), wo 26 dec (14.30 u), do 27 dec (14.30 en 19.00 u) vrij 28 dec (14.30 u), zat 29 dec (14.30 en 19.00 uur), zon 30 dec (14.30 u).  Kaartverkoop zie: www.middelburgsminitheater.nl

 

Pluk redt de dieren in Minitheater

Flyer van de kerstproductie 2018 van het Middelburgs Theater (Hoekman Brothers VOF)

Het Middelburgs Theater presenteert vanaf zaterdag 22 december in het Minitheater in Middelburg de kerstproductie 2018: ‘Pluk redt de dieren’. Het betreft een muzikale familievoorstelling voor kinderen vanaf 4 jaar tot en met opa’s en oma’s. Het verhaal is gebaseerd op het boek van Annie M. G. Schmidt. De toneelteksten zijn van Bruun Kuijt en Wil  van der Meer. Voor het leveren van de liedteksten heeft het Middelburgs Theater met Marianne Sinke eigen talent in huis. De regie is in handen van Derek Meijer.

In de Petteflet wonen niet alleen Pluk en Aagje, maar ook Spijtebijt. Hij is nogal bijzonder, want hij bijt. Daarna heeft hij altijd spijt. De ouders van Spijtebijt zijn twee beren, maar waar zijn ze? Pluk gaat met Spijtebijt op zoek naar zijn ouders. Bij hen voelt hij zich vast beter thuis dan tussen al die keurige mensen in de Petteflet. Onderweg ontmoeten ze de Weerman. Als Spijtebijt hem bijt, gaat er iets verschrikkelijk mis. Warm en koud gaan door elkaar en pinguïns belanden puffend in de tropen, terwijl olifanten zitten te bibberen in de sneeuw. De dieren moeten gered worden…..door Pluk!

De rollen in deze familievoorstelling worden gespeeld door: René de Jonge, Astrid de Buck, Marjan de Bel, Roelie van de Velde, Kees Baijens, Jeanet Manusama.

‘Pluk redt de dieren’ in het Minitheater, Verwerijstraat 53, Middelburg: za 22 dec (19.00 u), zon 23 dec (14.30 u), ma 24 dec (14.30 u), wo 26 dec (14.30 u), do 27 dec (14.30 en 19.00 u) vrij 28 dec (14.30 u), zat 29 dec (14.30 en 19.00 uur), zon 30 dec (14.30 u).  Kaartverkoop zie: www.middelburgsminitheater.nl

 

 

Strijd en emoties in fijn toneelfeest

Repetitiescène voor ’12 gezworenen’ (foto Escha Tanihatu)

Gezien:  Zaterdag 6 oktober 2018, Middelburgs Theater, Minitheater;  ’12 gezworenen’, Reginald Rose; regie: Willem Huijbreghs; spel: Ploneke Scholtsz, Jeanet Manusama, Koen Mijnheer, Ginny Tevel,  Barbara Kouwijzer, René de Jonge, Cees Baijens, Anke Tanihatu, Caroline Scheer, Larissa de Keijzer, Ellen Jongejan, Derek Meijer.

Twaalf juryleden moeten een oordeel vellen over het lot van een zestienjarige jongen. Zij hebben net dagenlang een proces bijgewoond waarin de jongen als verdachte terecht stond voor de moord op zijn vader.  Is hij schuldig of onschuldig? Op die vraag moet de twaalfkoppige jury een eensluidend antwoord geven. Luidt het antwoord ‘schuldig’ dan volgt de doodstraf, is het antwoord ‘onschuldig’ dan zal de jongen worden vrijgesproken. Twaalf mensen verenigd in een jury moeten het dus eens zien te worden, moeten een unaniem oordeel vellen over ‘leven’ of ‘dood’. Daar mogen we best even tijd aan besteden, vindt Nummer 8, het enige jurylid dat bij de eerste stemmingsronde ‘onschuldig’ zegt. Dit tot verbijstering van de andere elf juryleden, die allen overtuigd zijn van het feit dat de jongen de moord heeft gepleegd. Sommigen willen ook het liefst zo snel mogelijk het juryberaad afronden. De getuigenverklaringen zijn immers helder? Die jongen heeft het gedaan, wat valt er nog te twijfelen? Heel veel zo zal in de komende uren blijken. En als er reden is tot twijfel, mag je dan iemand de dood in sturen?

Het Middelburgs Theater maakt er een fijn toneelfeest van met verrassend goed ensemblespel, waarin enkele ervaren spelers je weer doen smullen van hun acteertalent, maar waarin vooral ook spelers met iets minder ‘vlieguren’ bewondering afdwingen met de vorderingen die ze hebben gemaakt. Zo weet jurylid Nummer 2 te imponeren met haar geloofwaardige invulling van een bescheiden, toegewijde vrouw die haar taak als jurylid serieus neemt. Jurylid 9 verrast met de subtiele invulling van haar rol als broze, maar ook moedige, oudere vrouw.  Ook jurylid Nummer 4 dwingt respect af voor het optimaal gebruik van de spelruimte die haar personage biedt. Auteur Reginald Rose heeft niet elk personage evenveel inhoud meegegeven. Zo lijkt bijvoorbeeld de enige drijfveer voor Jurylid 7 te zijn dat hij snel naar een honkbalwedstrijd wil. Ook Jurylid 12, een reclameman en Jurylid 6, een huisschilder kregen van de schrijver geen boeiend emotioneel pakket mee om spelmatig hun tanden in te zetten. Daar ligt een mooie uitdaging voor regie en spelers en die zijn ze met veel enthousiasme en succes aangegaan. Hier en daar wordt wel wat veel mimiek gebruikt, met name door juryleden 10 en 3, maar dat is slechts een kanttekening

De kracht van ’12 gezworenen’ zit vooral in het spetterende ensemblespel dat je als toeschouwer vaak op het puntje van je drijft. Ensemblespel waarin toch ook elk jurylid zich individueel weet te onderscheiden. Elk van hen weet de aandacht te trekken. Sommigen krijgen daar door de inhoud van hen rol meer mogelijkheden toe. Zo leveren de confrontaties tussen het eerst twijfelende jurylid Nummer 8 en de fanatiek overtuigde Nummer 3 heerlijke spelmomenten op.  De vormgeving is strak en functioneel met een fraaie ‘marmeren’ achterwand. Na een strijd waarin vooroordelen, persoonlijke frustraties, woede, discriminatie, medeleven over elkaar heen buitelen, komt het eindoordeel. Op de speelvloer rest de troep aan lege bekertjes als overblijfsels op een slagveld of na een woest feest.

’12 gezworenen’ is nog te zien in het Minitheater in Middelburg t/m zondag 18 november. Speellijst en reserveringen: www.middelburgsminitheater.nl