Kracht van Assepoes zit in details, muziek en zussen

Assepoes is gereed om naar het bal te gaan. Op de achtergrond: stiefmoeder en haar twee dochters. (foto: Rob Vercauteren).

GEZIEN: ‘Assepoes’ – tekst: Heleen Verburg; door Zeeuwse Komedie; vrijdag 17 november 2017, De Piek Vlissingen; regie: Nelleke Tamerus; spel/zang: Anneke van Jaarsveld, Gerda Verhoeff, Herbert Veira, Jeffrey Limburg, Kris Reijnierse, Liesbeth Peters, Myrthe Ligtenberg, Wilma Seelen, Dick Vermeulen; muziek: Izaak Wondergem (gitaar), Ron van der Schelde (dwarsfluit) en Mark Molenaar (toetsen).

Een voorstelling die met veel toewijding en inventiviteit is gemaakt. Dat is de eerste conclusie die na het beleven van de eerste voorstelling in de reeks van ‘Assepoes’ komt bovendrijven. Ook moet gezegd dat er sprake was van behoorlijk wat première-spanning, waardoor wat tekst missers en wat aarzelingen. De voorstelling schreeuwt om wat meer bravoure en overtuiging, maar die zullen ongetwijfeld groeien in de loop van de opvoeringsreeks. Het gebrek aan durf binnen de cast deed zich vooral voelen tijdens de liedjes. Die zitten rijkelijk verspreid over de voorstelling. Enerzijds dringt de vraag zich op of je daarvoor moet kiezen als de spelers geen echte zangstemmen hebben, anderzijds moet gezegd dat de live-muziek, uitgevoerd door het fijne ensemble een belangrijke meerwaarde biedt. Wellicht helpt het als de spelers zich ook bij de liedjes met meer overtuiging manifesteren en de schroom over wel of niet goed kunnen zingen simpelweg naast zich neer leggen.

Jeffrey Limburg als de lakei. (foto: Rob Vercauteren)

De kracht van ‘Assepoes’ zit in elk geval in talrijke fijne details. Dat geldt voor mooie spel- en bewegingsfragmenten. Zo toont Gerda Verhoeff zich verrassend subtiel in meerdere kleine rollen met name met stil spel in de rol van de koetsier. Jeffrey Limburg zet een kostelijke, verliefde, nederige maar toch ook dappere lakei neer en Wilma Seelen weet de lachers op haar hand te krijgen als onbeschaamde stiefmoeder, voortdurend wiebelend op haar te hoge hakken. Met Anneke van Jaarsveld en Liesbeth Peters als de twee gemene stiefzussen kon regisseur Nelleke Tamerus geen betere invulling wensen. Zij zijn met lekker vet spel en mimiek en prima gevoel voor timing volledig aan elkaar gewaagd. Bovendien weten zij tussen al dat ‘over-the-top’-spel ook af en toe te laten voelen dat de stiefzusjes in feite ook heel sneu en eenzaam zijn.

Een  compliment verdient zeker ook de kostumering met onder meer de fraaie japonnen van Petemoei en Assepoes als ze naar het bal gaat. Verder leveren ook de toverstunts van Petemoei enkele verrassende momenten op. Zoals het een sprookje betaamt,  biedt het verhaal soms gruwelijke passages, waarin de hoofdpersoon het heel moeilijk heeft, maar komt uiteindelijk alles goed.  En voor wie wat slechter bedeeld achterblijft, is er altijd nog de mogelijkheid om te dromen over een beter bestaan. ‘Assepoes’ geldt als een familievoorstelling en wellicht daarom is er gekozen voor een pauze, maar voor de voortstuwing van het verhaal was het wellicht beter geweest aan één stuk door te spelen.

‘Assepoes’ door de Zeeuwse Komedie is t/m 30 december in De Piek in Vlissingen. Voor overzicht voorstellingsreeks en reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

Verdriet én slappe lach in leven van Sophie

01_pk_2712

Onderschrift: repetitiescène uit ‘Sophie‘.

RECENSIE.

Gezien: ‘Sophie’van Roos Ouwehand door De Zeeuwse Komedie; zaterdag 21 januari in De Piek, Vlissingen; regie: Marieke van Dijk; spelers: Anneke van Jaarsveld, Jeffrey Limburg, Liesbeth Peters, Tom Roovers, Herbert Veira, Bob van Schuylenburch, Ron van der Schelde, Lotte van der Schelde.

In twaalf scènes krijgt het publiek over een lengte van tachtig jaar inkijkjes in het leven van Sophie. Er is geen sprake van een realistische tijdsontwikkeling, alle leeftijdsfasen van Sophie spelen in het hier en nu. Dat biedt herkenning voor een breed publiek in het hier en nu. Dochter, puber, echtgenote, moeder, vriendin, oma……. Met één of meerderen is wel verwantschap te voelen. Toch is Sophie niet specifiek een ‘vrouwenstuk’, want – hoewel in korte scènes – ook de sores  en een beetje geluk van de man komen aan bod.  We volgen Sophie van 7 tot 87 jaar en zijn getuigen van de scharnierpunten in haar leven. Die zijn vaak omhuld met verdriet of melancholie, of zoals de flyer vermeldt: ‘het zijn 12 momenten die het foto-album nooit hebben gehaald’. In het stuk worden sprongen gemaakt van soms een paar en soms wel tien jaar. Aan het publiek te taak te beseffen dat Sophie in de tussen liggende jaren natuurlijk volop heeft geleefd, ook heeft gehuild, maar zeker ook heeft gelachen, heeft liefgehad en dat er zeker ook van haar is gehouden. De momenten waar de toeschouwer deelgenoot van wordt gemaakt, zijn niet de makkelijkste in het leven van Sophie. Ze spelen zich allemaal af in haar slaapkamer van het ouderlijk huis. Ze heeft aardig wat te verstouwen in haar leventje, maar in feite zijn het wel de ‘normale gebeurtenissen’ als mijlpalen in veel levens en dus: Leve de herkenbaarheid. En hoewel Sophie het in de getoonde twaalf momenten soms best moeilijk heeft, breekt vaak ook de slappe lach door ter verlichting.

Anneke van Jaarsveld levert als Sophie een prestatie van formaat. Zij zet in elke leeftijd een geloofwaardig personage neer en weet voor het overgrote deel te overtuigen in haar emoties en groeiende levenservaring. Sublieme momenten levert de voorstelling op in de scènes tussen Sophie en haar moeder (Liesbeth Peters). Daar word je als toeschouwer soms even flink bij de strot gegrepen. Ook de scènes met buurjongen Daniël (Jeffrey Limburg) levert fijn spel op. Twaalf wisselende scènes betekent ook veel changementen. Daar is goed over nagedacht. Ze worden op zo’n manier uitgevoerd dat de aandacht van het publiek wordt vastgehouden en je als vanzelf het volgende spelmoment in glijdt. Helemaal niks te zeuren dus? Nou een beetje: sommige scènes zijn iets minder geloofwaardig. Herbert Veira lijkt zich als Sam nog niet helemaal thuis te voelen op het podium. Tom Roovers zou van de vader nog iets meer een man van vlees en bloed kunnen maken en in de scène waarin de 17-jarige Sophie zich als dwarse tiener manifesteert is de mise-en-scène  met veel heen-en-weer loopjes wat eenzijdig.

Maar….. daar staat tegenover dat De Zeeuwse Komedie deze productie met veel doorzettingsvermogen heeft bevochten: rolwisselingen en een verhuizing van Theater Spoetnik naar popzaal de Piek. Dat laatste hield ook in dat de hele oorspronkelijke setting moest worden aangepast. Ga er maar aanstaan voorbij de helft van het repetitieproces. En toch….  de pijn om het verlies van Theater Vestzak’99 zal blijven, maar De Zeeuwse Komedie gaat dapper door en toont haar vechtlust. Regisseuse Marieke van Dijk deed aan het begin van de voorstelling een oproep: ,,Als de voorstelling u bevalt, zegt het voort. We zouden graag nog wat meer reserveringen krijgen voor de verdere voorstellingen.’’ Een verzoek waar ik graag aan voldoe: Ga Kijken!!! ‘Sophie’ is nog te zien vanmiddag en op 26 januari, 4, 5 (matinee), 9, 11 en 12 (matinee) februari. De avondvoorstellingen beginnen om 19.30 uur, de matinees om 14.30 uur; reserveringen@zeeuwsekomedie.nl

04_pk_2712

Repetitiescène uit ‘Sophie’.