Rijke voorstelling om collectief trots op te zijn

Het variété kwartet vlnr Izaak Wondergem, Peter Boot, Jeanet Manusama, Simone Adriaanse (foto William Wagenaar)

GEZIEN: Zaterdag 5 oktober 2019 in Minitheater Middelburg;  ‘De Sunshine Boys’ van Niel Simon, vertaling/bewerking: Ger Apeldoorn/Harm Edens; door het Middelburgs Theater in eigen bewerking en regie van Peter Adriaanse; spel: François Vervaet, Koen Mijnheer, Willem van der Ent, Peter Boot, Izaak Wondergem, Simone Adriaanse, Jeanet Manusama, Brigitte van Klinken, Larissa de Keijzer.

Af en toe worden er in het Zeeuwse amateurtoneel producties gemaakt die de piketpaaltjes van smaak, afgunst en ander soortig kinnesinne doen wankelen en alleen maar een collectieve trots oproepen. Producties waarover je spontaan en zonder enig voorbehoud de loftrompet steekt, de makers spontaan omhelst en feliciteert en denkt: dit zouden subsidie- of juist geen subsidieverstrekkende gemeente- en provinciebestuurders toch ook eens moeten zien. Om maar duidelijk te zijn: De Sunshine Boys is zo’n voorstelling voor mij.

,,Maar wat zal ik er nu allemaal over schrijven?’’, vraag ik in de auto terug aan mijn toneelmaatje Cora. ,,Nou, ik heb je nu minstens tien keer horen zeggen ‘wat een rijke voorstelling’ dus dat zou  ik er maar inzetten.’’ Ze heeft gelijk: Ik vind het een ‘rijke voorstelling’. Maar wat bedoel ik ermee? Een poging om het toe te lichten. Rijk in de zin van ‘veel te zien’ en ‘veel te beleven’ en van ‘goed verzorgd’ wat betreft regie, spel en vormgeving. Veel registers aan individueel talent op allerlei gebied zijn hiervoor bij het Middelburgs Theater open getrokken. Als toeschouwer word je direct de wereld van vroegere variété ingezogen. Met een inventief decor is vorm gegeven aan zowel de glitter en glamour van de showbizz van weleer als aan het sobere, eenzame leven dat volgde en vooral aan het contrast tussen beide. Het vrouwelijk schoon in charlestonjurkjes en veren op het hoofd is veranderd in een sloffende hospita met koffiepot of stofzuiger (mooi stil en goed getimed spel van Brigitte van Klinken).

François Vervaet (l) en Koen Mijnheer maken glansrollen van Wille de Clerck en Oskar Zadelhof (foto William Wagenaar)

Het contrastrijke decor biedt ook een diepere inkijk in het leven van De Sunshine Boys dan geestelijk vader Niel Simon dat deed in de oorspronkelijke versie van dit toneelstuk. Peter Adriaanse laat in zijn versie veel intenser ervaren hoe en waarom de twee komieken Willie de Clerck en Oskar Zadelhof elkaar na 33 jaar hebben uitgeleefd en uit elkaar zijn gegroeid. Irritaties over en weer groeiden uit tot enorme proporties en wederzijdse waardering en bewondering bleven verzwegen. Met als resultaat een nauwelijks te overbruggen kloof van verbittering én heimwee. Want dat laatste hebben ze allebei: Willie en Oskar.  François Vervaet en Koen Mijnheer maken er glansrollen van met prachtige contrasten en schakelingen om alle gradaties van hun gevoelens op subtiele wijze tot uiting te brengen. Zij weten je als toeschouwer perfect te laten ervaren hoe groot de kloof is. Willie houdt zich schuil achter bijtende satire en verwijten, Oskar kiest voor grandeur om zich te handhaven ondanks slechte bloedsomloop en zwakke rug. Juist de momenten waar iets van toenadering voelbaar is, leveren top-spelscènes op. Zoals Willie, die met het koffieblad in zijn handen, zich moet omdraaien om eindelijk Oskar aan te kijken, om er maar een van de vele te noemen.

Oom Willie met neef Bart (Willem van der Ent (foto William Wagenaar) 

Over De Sunshine Boys valt nog veel meer te vertellen. Dat er heel veel valt te lachen, omdat de teksten zo lekker bekken of sommige situaties hilarisch zijn. Dat Willem van der Ent veel respect afdwingt voor de vertolking van de goed bedoelende neef Bart.  Het is een verbindende rol die in feite niet zo veel ruimte biedt om talent te bewijzen, maar Willem weet Bart een ‘eigen smoel’ te geven. Ook moet nog gezegd dat Peter Boot, Simone Adriaanse, Izaak Wondergem en Jeanet Manusama een heerlijk revue-kwartet vormen. Het spelplezier spat van het viertal af bij de uitvoering van liedjes en dansjes die prima bij hen passen en die ze goed beheersen. Verder ook nog dat het voor Larissa de Keijzer geen al te moeilijke taak is om twee opmerkelijke typetjes te spelen, maar dat ze dat wel heel lollig en met volle overtuiging doet.

Maar dan rest alleen nog te zeggen dat het beter is om maar gewoon te gaan kijken naar De Sunshine Boys bij het Middelburgs Theater. Hoort, zegt het voort!

Nog te zien in het Minitheater op: za 12 okt, zo 13 okt, za 19 okt, zo 20 okt, vr. 25 okt, zo 3 nov, za 9 nov, zo 10 nov, za 16 nov, zo 17 nov en za 23 nov. De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinees op zondag om 14.30 uur. www.middelburgsminitheater.nl

 

Maatjasje voor De Sunshine Boys

MIDDELBURG – Bij het Middelburgs Theater gaat zaterdag 5 oktober 2019 de nieuwe productie ‘De Sunshine Boys’ in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53 in Middelburg in première. Het belooft een voorstelling te worden die als een maatjasje zal passen bij de cast in de bewerking en regie van Peter Adriaanse.

Het oorspronkelijke stuk is geschreven door Neil Simon.  Ger Apeldoorn en Harm Edens hebben het vertaald en bewerkt en  Peter Adriaanse heeft daar weer, zoals gebruikelijk, een eigen muzikale voorstelling van gemaakt. Dat prikkelt meteen de nieuwsgierigheid.

Het verhaal gaat over Willie de Clerck die samen met Oskar Zadelhof jarenlang een succesvol duo vormden in de variété-wereld. Op een dag geeft Zadelhof er opeens de brui aan. Daardoor verliest De Clerck van de ene op de andere dag zijn inkomen en dat heeft hij Zadelhof nooit vergeven. Willie slijt zijn oude dag met af en toe een commercial, maar doordat hij vergeetachtig wordt, is dat een aflopende zaak.

Willies neef is impresario en brengt de oude komieken na elf jaar weer bij elkaar om een herdenkingsoptreden voor te bereiden. Aanvankelijk lijken ze het redelijk goed met elkaar te kunnen vinden, maar dat duurt niet lang. Pas als een van beiden een hartaanval krijgt tijdens het spelen van een van hun oude sketches, laten ze hun verdediging zakken en praten ze voor het eerst van hun leven als mensen met elkaar. Het thema van dit stuk betreft vooral ouder worden en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat,  maar dat wordt met een stevige dosis humor opgediend.

De rollen worden gespeeld door: Francois Vervaet, Koen Mijnheer, Willem van der Ent, Peter Boot, Izaak Wondergem, Larissa de Keijzer, Brigitte van Klinken, Simone Adriaanse, Jeanet Menusama.

Na de première zaterdagavond 5 oktober is de voorstelling ook te zien op za. 12, zo 13 (matinee), za. 19, zo 20 (matinee), vr. 25 oktober; zo 3, za 9, zo 10 (matinee), za 16, zo 17 (matinee) en za 23 november. De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinees om 14.30 uur. Zie ook: www.middelburgsminitheater.nl

 

 

Kou dringt door vette lach heen

Scène uit ‘Winterbloemen’ (foto: Harry de Visser)

GEZIEN: Zaterdag 23 maart 2019 ‘Winterbloemen’ van Peer Wittenbols door Het Middelburgs Theater , Minitheater; regie: Katinka van den Dool; spel: Chantal Minnaard, Carla Roghair, Simone Adriaanse, Jeanine Sinke.

‘Winterbloemen’ wordt omschreven als een wrange komedie en die titel dekt precies de lading. De humor vloeit rijkelijk en er valt dan ook veel te lachen. Een beetje te veel zelfs, had ik het gevoel tijdens de première. Want hoe hilarisch de teksten soms ook zijn, daaronder schrijnt het behoorlijk en ook die pijn verdient een plek. Maar goed, het publiek kun je niet regisseren. Het zal bij elke voorstelling van de sfeer in de zaal afhangen hoe de balans tussen humor en tragiek zal uitpakken.
Aan de vier speelsters zal het niet liggen. Zij schakelen lustig tussen vrolijkheid, satire, boosheid, verdriet en eerlijke bekentenissen. Ze zijn op weg naar een luxe wellness-oord in de Ardennen. Ze gaan een feestelijke punt zetten achter een emotionele periode van een van hen. Ze verdwalen echter in een sneeuwstorm, hun auto’s knallen op elkaar en raken total loss. Zelf lijken ze volledig ongedeerd. Nu is het wachten op verlossing. Het wordt een gedenkwaardige en bewogen nacht waarin zo goed als niets van het leven onbesproken blijft.
Eerder constateerde ik al eens dat Peer Wittenbols een meester is in het schrijven van heerlijke dialogen, maar dat hij niet uitblinkt in het maken van een afgeronde dramaturgische spanningsboog. Dat biedt een extra uitdaging aan de speelsters. Zij moeten de vaart erin houden en daarmee ook de ontwikkelingen van het verhaal zelf creëren. Dat gaat ze goed af. Met name Carla Roghair en Simone Adriaanse blinken uit met natuurlijk spel en perfecte timing. Het gehele viertal biedt een mooi gevarieerd boeket aan winterbloemen, ofwel: boeiende vrouwen met ieder haar persoonlijke geheimen, frustraties en verlangens.
De vormgeving in alle facetten – kleding, decor, belichting – verdient een extra vermelding. Alles draagt bij aan het creëren van de juiste sfeer. Dat geldt ook voor de inventieve regievondsten, zoals onder meer de scènes van de autotocht in de sneeuwstorm.
De kou weet uiteindelijk toch wel door de vette lach heen te breken. En als tenslotte de stilte valt, trilt de echo van de lacht nog even na. En dat biedt troost…..

‘Winterbloemen’ in het Minitheater Middelburg is nog te zien elk weekend t/m 14 april. Zie voor speellijst en reserveringen: http://www.middelburgsminitheater.nl

Vier vriendinnen hebben wat uit te vechten

Scène uit ‘Winterbloemen’ (foto: Harry de Visser)

MIDDELBURG – ‘Winterbloemen’ is de titel van een wrange komedie over vriendschap en verlies, over loyaliteit en ander ongemak. Het stuk is geschreven door Peer Wittenbols. Bij het Middelburgs Theater gaat het onder regie van Katinka van den Dool zaterdag 16 maart 2019 in première in het Minitheater en is daar tot en met zondag 14 april elk weekend te zien.

Het verhaal gaat over vier vrouwen. Ze zijn op weg naar een luxe wellness-oord in de Ardennen. Ze gaan een feestelijke punt zetten achter een emotionele periode van een van hen. Ze verdwalen echter in een sneeuwstorm, hun auto’s knallen op elkaar en raken total loss. Wonder boven wonder zijn ze zelf ongedeerd, zo lijkt het. Nu is het wachten op verlossing. Als die ooit komt, tenminste. Het wordt een gedenkwaardige en bewogen nacht waarin zo goed als niets van het leven onbesproken blijft.

Auteur Peer Wittenbols schreef deze komedie vooral naar aanleiding van de hartenkreet dat er in verhouding maar weinig interessante vrouwenrollen worden geschreven. In ‘Winterbloemen’ gaat het over vriendschappen tussen vrouwen. Vriendschappen evolueren en verandering gaat vaak gepaard met onzekerheid, verlies en pijn. Waar mannen er dan liever het zwijgen toe doen, praten vrouwen daar onderling expliciet over. ‘Winterbloemen’ is een voorstelling over vrouwen en uiteindelijk over de mens in zijn tragische, ploeterende en zeker ook hilarische levenswandel.

Bij het Middelburgs Theater worden de rollen gespeeld door: Chantal Minnaard, Carla Roghair, Simone Adriaanse en Jeanine Sinke. De première zaterdagavond 16 maart in het Minitheater, Verwerijstraat 53, Middelburg begint om 20.00 uur. Voor verdere speellijst en kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

De Sneeuwkoningin: Liedjes en plaatjes zijn de parels

Een heerlijk trio in ‘De Sneeuwkoningin’: Willem van der Ent ( Raphaël), Larissa de Keijzer (Anayla) en Peter Boot (Surgat). (foto: Bas Vermeulen)

Gezien: ‘De Sneeuwkoningin’, naar sprookje van Hans Christian Andersen;  bewerking en regie Peter Adriaanse; cast: spelers uit het Zeeuws amateurcircuit; zo 23 december 2018, Schouwburg Middelburg.

Wat een heerlijk begin van zo’n muzikale familievoorstelling op een grijze, regenachtige zondag aan de vooravond van Kerstmis. In een sfeervolle schouwburg Middelburg gaat het doek open en de engel Raphaël in de persoon van Willem van der Ent treedt ons op het podium tegemoet en trekt ons als publiek direct het verhaal van ‘De Sneeuwkoningin’ in.  Hij blijkt de onmisbare gids om ons steeds weer door het vrij gecompliceerde sprookje van Hans Chris Christian Andersen heen te loodsen. Aan het einde van de voorstelling, tweeënhalf uur later moet ik constateren dat ik vooral aan de scènes met Raphaël samen met de engel Anayla (Larissa de Keijzer) en engel Surgat (Peter Boot) het meeste plezier heb beleefd. Dat heeft veel met mezelf te maken, omdat ik het meeste geniet van speltalent  en dat hebben deze drie acteurs overduidelijk in huis. De eerlijkheid gebiedt te constateren dat zij ook het beste spelmateriaal toebedeeld hebben gekregen, dus lekker bekkende teksten, die ze alle drie uitstekend weten te benutten. Bovendien beschikken Willem van der Ent en Peter Boot ook nog eens over prima zangkwaliteiten. Dat maakt een nummer als ‘Geloof niet meer in mij’ met ook nog eens een fraaie ‘engelenchoreografie’ tot een waar hoogtepunt van de voorstelling.  Dat geldt overigens ook voor het lied ‘Ken je mij’, waarin ook Simone Adriaanse (De Sneeuwkoningin) en Rein Borcheld (Kay) hun zangkwaliteiten kunnen bewijzen.

De trollen in ‘De Sneeuwkoningin'(foto: Bas Vermeulen)

Vooral voor de pauze valt er veel te genieten, specifiek van mooie liedjes en fraaie plaatjes. Dit blijkt een voorstelling die met heel veel liefde, inzet en toewijding is gemaakt met veel oog voor details bovendien. Daarnaast is er echter ook sprake van ‘veel van hetzelfde’, ofwel; groepsscènes, waarin stadsbewoners in vroeger tijden als bekende stereotypes worden uitgebeeld en obligate teksten uitspreken. Kortom: dit hebben we vaker gezien. Dat is geen probleem, want herkenbaarheid heeft ook z’n charme, maar verrassend is het niet. Dat geldt dan weer wel voor de korte, frisse scène met de ijsprinses en de elfen, van wie er één opvallend goed kan buitelen. Ook de scène met de trollen en de kamelenboer biedt mooie plaatjes dankzij de leuke pruiken en kostuums.  Wat tekst en spel betreft, begint de voorstelling hier echter wat te gaan slepen door de vele herhalingen. Dat euvel kenmerkt ook af en toe het deel na de pauze.

Het verhaal in ‘De Sneeuwkoningin’ is zoals gezegd vrij gecompliceerd en vooral voor de jongste toeschouwertjes blijkt het moeilijk geconcentreerd te blijven. De opkomst van de pinquïns  dwingt dan gelukkig weer aandacht af en de grappige choreografie heeft aanvankelijk het gewenste effect. Maar ook hierbij geldt dat te veel van hetzelfde het resultaat weer wat afroomt.

Inmiddels is Gerda (mooie rol voor Nanou Warman)  doorgedrongen tot het paleis van de IJskoningin en weet ze met haar tranen het ijskoude hart van haar broer Kay te ontdooien. Eind goed, al goed: in Kopenhagen kan collectief een fijn kerstfeest worden gevierd en de voltallige cast kan de voorstelling afsluiten met een spetterend lied over ‘De Dromentrein’.

‘De Sneeuwkoningin’, nog te zien in de Schouwburg Middelburg op: wo 26 dec 15.00 uur, do 27 dec 20.00 uur en zo 30 dec 15.00 uur; kaartverkoop: www.zeelandtheaters.nl