De kroeg: broodnodige uitlaatklep

Peter Boot en Wilma Selen als het echtpaar in joggingpak.

GEZIEN: zaterdag 27 oktober: ‘TWEE’ van Jim Cartwright door De Zeeuwse Komedie; Theater Spoetnik, Vlissingen; bewerking en regie: Peter Adriaanse; spel: Peter Boot, Anneke Goedhart, Ruben Goedhart, Tabitha Govaarts, Jurgen Hoogstrate, Anneke van Jaarsveld, Ine Kuipers, Tom Roovers, Wilma Seelen, Gerda Verhoeff, Marleen Vermeer, Dick Vermeulen, Peter Adriaanse.

Het voelt als een warm bad vol nostalgie voor wie de jaren 60/70 bewust heeft meegemaakt en voor alle anderen die er ongetwijfeld wel iets van mee gekregen hebben al was het ‘alleen maar’ door de talrijke hits die toen zijn voortgebracht. De komedie ‘TWEE’ brengt het allemaal weer in de herinnering, maar dan wel door de ogen van de bewoners in een volksbuurt. Die mensen komen dagelijks in hun stamkroeg. Ze komen zoals ze zijn met al hun sores en dagelijkse zorgen. Sommigen trachten hun persoonlijke ballast fraai te verbergen onder overdadige outfit: tijgerprintjes, netkousen, glitterjurkjes, fel gekleurde kostuums, broeken met wijde pijpen. Anderen hebben die poging al lang opgegeven, accepteren hun overgewicht en hullen zich in joggingpak.

Muziek is een essentieel onderdeel van deze voorstelling die zich afspeelt rond de toog en aan de tafeltjes middenin de kroeg met het publiek dat zelf in feite ook meespeelt. Met muziek maakt de cast een overrompelende entree onder aanvoering van de kastelein en zijn vrouw. In anderhalf uur tijd maken de toeschouwers kennis met alle stamgasten en wat incidentele kroegbezoekers. Dat gebeurt met monologen, dialogen en met mimiek en handelingen op de achtergrond. Eén van de vaste gasten is de oude buurtbewoonster die de hele dag haar handen vol heeft aan het verzorgen van haar oude, zieke man en als troost ’s avonds een paar pilsjes komt pakken. Ook een trouwe klant is die eenzame poëtische jongen die vooral in deze kroeg de geest van zijn overleden moeder nog zo dichtbij voelt. Een andere jongeman houdt het liever bij werkelijk aanwezig vlees en bloed en manifesteert zich als sneue vrouwenversierder. Vaste ‘barflies’, die af en toe een dansje wagen, zijn ook twee kleurrijk uitgedoste echtelieden die elkaar dagelijks naar het leven staan.

Anneke Goedhart, een van de barflies, vertelt dat ze van ‘grote mannen’ houdt. 

Voor de meesten is de kroeg een broodnodige uitlaadklep om lucht te geven aan een persoonlijke zorgen en verlangens. In sommige scènes gebeurt dat te nadrukkelijk, te veel met een ‘toneelsausje’ overgoten. De hele ambiance – in het bestaande decor van Café Spoetnik – en het gegeven van de volkskroeg vergt  spel waarbij de tekst als het ware spontaan ‘uit de bek’ komt vallen. Minder geacteerd en meer terloops. Daar zou het stuk nog aanzienlijk mee kunnen winnen. Een mooi voorbeeld biedt het echtpaar in joggingpak. Wilma Selen en Peter Boot weten in hun knotsgekke outfit compleet met dikmaak-pak onder alle hilariteit iets van de pijn van hun personages te laten voelen.  Ook Tom Roovers en Anneke van Jaarsveld weten als het kribbige kasteleinsechtpaar een mooie balans te vinden tussen uitvergroot spelen en geloofwaardige emoties. Vooral de kroegbaas overtuigt uiteindelijk in zijn poging uit te leggen waarom hij zo geworden is als hij is.

Enkele stamgasten aan de toog.

Na elk blokje tekst is er muziek, steeds weer stroomt een lekkere gouwe oude de kroeg binnen. Dat biedt afwisseling, maar al snel ontstaat er ook een structuur die aan de verwachting voldoet. Af en toe die structuur doorbreken, zou een overweging kunnen zijn. Extra pluim op de hoed verdient regisseur Peter Adriaanse, die op de première wegens het uitvallen van één van de spelers ook nog maar snel een spelscène op zich nam.

‘TWEE’ biedt een fijne toneelbeleving in een verrassende vormgeving met veel humor als verpakking voor de pijn van menselijk getob en (vaak herkenbaar) leed. Een avondje in de volkskroeg waarin je net iets meer ‘echte mensen’ in plaats van ‘spelers’ zou willen ontmoeten. Deze voorstelling is nog te zien in Theater Spoetnik, Oude Markt 41, Vlissingen op 2, 3, 10, 11 (matinee), 17, 18 (matinee), 23 en 24 november, 7 en 9 (matinee) december. Aanvang avondvoorstellingen 20.00 uur; matinees 14.30 uur. Reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl

 

Zeeuwse Komedie zet in op ‘Twee’

Vormgeving flyer: Bram van Belzen

VLISSINGEN – Het is een jubileumvoorstelling van de 50-jarige Zeeuwse Komedie in Vlissingen en dus is er een bijzonder stuk gezocht en gevonden, te weten ‘Twee’ van Jim Cartwright in een vertaling van Jules Deelder en in een bewerking en regie van Peter Adriaanse. Deze productie gaat zaterdagavond  27 oktober in première. Daar de Zeeuwse Komedie al enige jaren dakloos is, in elk geval geen eigen Vestzaktheater meer heeft, gebeurt dat dit keer in Theater Spoetnik aan de Oude Markt 41 in Vlissingen.

Het verhaal in ‘Twee’ speelt zich af middenin de kroeg. Het publiek krijgt verschillende tragikomische monologen en dialogen voorgeschoteld door twaalf acteurs en actrices in wisselende samenstelling.  Het is aan de toeschouwers om te lachen, mee te leven, af te keuren en in te leven.

In ‘Twee’ runnen de kastelein en zijn vrouw een goedlopende kroeg. Deze avond is het druk. Er komen stamgasten en vreemdelingen binnen met hun eigen verhaal . Allemaal hebben ze iets te vertellen. Iedereen is welkom. Tussen alle verhalen door krijgt het publiek ook te horen hoe de kroegbaas en zijn vrouw door het leven zijn gegaan. Recht uit het hart en recht voor zijn raap. Jim Cartwright schrijft verhalen over echte mensen van vlees en bloed. Scherpzinnige, krachtige, grappige en ontroerende verhalen in een fraaie vertaling van Jules Deelder.

De spelers zijn: Peter Boot, Anneke Goedhart, Ruben Goedhart, Tabitha Govaarts, Jurgen Hoogstrate, Anneke van Jaarsveld, Ine Kuipers, Tom Roovers, Wilma Selen, Herbert Veira, Gerda Verhoeff, Marleen Vermeer, Dick Vermeulen. ‘Twee’ wordt na de première op zaterdag 27 oktober nog 10 keer opgevoerd tot en met 9 december. Zie voor speellijst en reserveringen: www.zeeuwsekomedie.nl ; tel. 06-19921153.

Verdriet én slappe lach in leven van Sophie

01_pk_2712

Onderschrift: repetitiescène uit ‘Sophie‘.

RECENSIE.

Gezien: ‘Sophie’van Roos Ouwehand door De Zeeuwse Komedie; zaterdag 21 januari in De Piek, Vlissingen; regie: Marieke van Dijk; spelers: Anneke van Jaarsveld, Jeffrey Limburg, Liesbeth Peters, Tom Roovers, Herbert Veira, Bob van Schuylenburch, Ron van der Schelde, Lotte van der Schelde.

In twaalf scènes krijgt het publiek over een lengte van tachtig jaar inkijkjes in het leven van Sophie. Er is geen sprake van een realistische tijdsontwikkeling, alle leeftijdsfasen van Sophie spelen in het hier en nu. Dat biedt herkenning voor een breed publiek in het hier en nu. Dochter, puber, echtgenote, moeder, vriendin, oma……. Met één of meerderen is wel verwantschap te voelen. Toch is Sophie niet specifiek een ‘vrouwenstuk’, want – hoewel in korte scènes – ook de sores  en een beetje geluk van de man komen aan bod.  We volgen Sophie van 7 tot 87 jaar en zijn getuigen van de scharnierpunten in haar leven. Die zijn vaak omhuld met verdriet of melancholie, of zoals de flyer vermeldt: ‘het zijn 12 momenten die het foto-album nooit hebben gehaald’. In het stuk worden sprongen gemaakt van soms een paar en soms wel tien jaar. Aan het publiek te taak te beseffen dat Sophie in de tussen liggende jaren natuurlijk volop heeft geleefd, ook heeft gehuild, maar zeker ook heeft gelachen, heeft liefgehad en dat er zeker ook van haar is gehouden. De momenten waar de toeschouwer deelgenoot van wordt gemaakt, zijn niet de makkelijkste in het leven van Sophie. Ze spelen zich allemaal af in haar slaapkamer van het ouderlijk huis. Ze heeft aardig wat te verstouwen in haar leventje, maar in feite zijn het wel de ‘normale gebeurtenissen’ als mijlpalen in veel levens en dus: Leve de herkenbaarheid. En hoewel Sophie het in de getoonde twaalf momenten soms best moeilijk heeft, breekt vaak ook de slappe lach door ter verlichting.

Anneke van Jaarsveld levert als Sophie een prestatie van formaat. Zij zet in elke leeftijd een geloofwaardig personage neer en weet voor het overgrote deel te overtuigen in haar emoties en groeiende levenservaring. Sublieme momenten levert de voorstelling op in de scènes tussen Sophie en haar moeder (Liesbeth Peters). Daar word je als toeschouwer soms even flink bij de strot gegrepen. Ook de scènes met buurjongen Daniël (Jeffrey Limburg) levert fijn spel op. Twaalf wisselende scènes betekent ook veel changementen. Daar is goed over nagedacht. Ze worden op zo’n manier uitgevoerd dat de aandacht van het publiek wordt vastgehouden en je als vanzelf het volgende spelmoment in glijdt. Helemaal niks te zeuren dus? Nou een beetje: sommige scènes zijn iets minder geloofwaardig. Herbert Veira lijkt zich als Sam nog niet helemaal thuis te voelen op het podium. Tom Roovers zou van de vader nog iets meer een man van vlees en bloed kunnen maken en in de scène waarin de 17-jarige Sophie zich als dwarse tiener manifesteert is de mise-en-scène  met veel heen-en-weer loopjes wat eenzijdig.

Maar….. daar staat tegenover dat De Zeeuwse Komedie deze productie met veel doorzettingsvermogen heeft bevochten: rolwisselingen en een verhuizing van Theater Spoetnik naar popzaal de Piek. Dat laatste hield ook in dat de hele oorspronkelijke setting moest worden aangepast. Ga er maar aanstaan voorbij de helft van het repetitieproces. En toch….  de pijn om het verlies van Theater Vestzak’99 zal blijven, maar De Zeeuwse Komedie gaat dapper door en toont haar vechtlust. Regisseuse Marieke van Dijk deed aan het begin van de voorstelling een oproep: ,,Als de voorstelling u bevalt, zegt het voort. We zouden graag nog wat meer reserveringen krijgen voor de verdere voorstellingen.’’ Een verzoek waar ik graag aan voldoe: Ga Kijken!!! ‘Sophie’ is nog te zien vanmiddag en op 26 januari, 4, 5 (matinee), 9, 11 en 12 (matinee) februari. De avondvoorstellingen beginnen om 19.30 uur, de matinees om 14.30 uur; reserveringen@zeeuwsekomedie.nl

04_pk_2712

Repetitiescène uit ‘Sophie’.