Wiebe Radstake: ‘Thuisvaarder/Thuisvader’

Wiebe Radstake uit Zierikzee is een jonge kapitein op een groot zeilschip. Hij is opgegroeid tussen de boeken en houdt van lezen, hij is muzikant en tekstschrijver. Hij laat zich inspireren door zijn tochten over de wereldzeeën en over zijn ervaringen aan de wal bij het dwalen door steden en het struinen over stranden. Hij werkt aan een brieven/reisboek. Met korte fragmenten daaruit debuteert hij deze maand in het literaire blad ‘Tirade’ van uitgeverij Van Oorschot.

‘Ahoy Pan’ luidt de titel boven het artikel in ‘Tirade’. Een veelzeggende titel. Wiebe richt zijn zeepost aan zijn wachtende Pan aan de andere kant van de oceaan. Brieven die zij later kan voorlezen als hun baby geboren zal zijn. Als ‘Thuisvaarder’ vertelt Wiebe specifiek over hoe het is als jonge kapitein op het zeilschip van ‘Tres Hombres’  zonder motor op weg van de Dominicaanse Republiek naar Amsterdam in tijden van Corona.

,, Het nieuws in de wereld volgde elkaar snel op. Een voor een werden de grenzen dichtgegooid: voor zeilschepen geen toegang op Bermuda, de Azoren sloten hun havens. Macron besloot doodleuk heel Schengen dicht te gooien. Wat te doen? Blijven of zee verkiezen?  Vogels vlogen laag over, een disco in de verte zette de boomba-muziek maar weer aan. Het was kiezen tussen de vlucht naar huis zoals de vogels of blijven in dit treurige vakantieoord.

Afwegingen en berekeningen. Kon ik in een keer naar Nederland zeilen? Met veertien mensen, zonder motor, zonder koelkasten, 4000 liter water en helemaal afhankelijk van het weer?  Het zeezeilen zonder motor was nu in mijn nadeel. Als ik in een windstilte zou komen te zitten, ergens midden op de oceaan, zou er geen hulpmotor zijn om ons door de windflauwte heen te duwen. Normaal omzeil ik de depressies om niet in al te heftige stormen te komen. Nu zou  ik ze wellicht opzoeken voor een snelle oceaanoversteek. Moest ik de noordelijke route nemen om meer in het pad van de Westerlies te komen of toch de normale zuidelijke weg tussen Azoren-hoog en de depressies in blijven navigeren?  Nog nooit in mijn bestaan als kapitein had ik me zo alleen gevoeld.’’

Wiebe vertelt beeldend verder over de berekeningen en keuzes die hij moest maken over het inslaan van voedsel voor een bemanning van veertien mensen op een schip volgepakt ook met balen biologische cacao, koffie en vaten rum bestemd voor Amsterdam. Alles uitladen en laten verrotten op de kades van Boca Chica was geen optie. De nacht voor het vertrek kon Wiebe niet slapen. Alles ging door zijn hoofd: hoe zal het zijn buitengaats, is het niet te ver 6000 mijl varen in één keer? Komt het allemaal wel goed? Het enige wat hem kon helpen was het van zich afschrijven. En hij schreef wat flarden totdat het licht werd:

,,Drinkt een bakkie met de bootsman

‘t tuigage nagekeken, de lieren ingevet?

zijn gereedschap en reserveonderdelen

zeevast gezet?

Op de brug: stuurmannen aan het werk, weerberichten worden vergeleken, uitklaarpapieren ingevuld, zeekaarten gladgestreken, de barograaf constant? De roerinrichting nagekeken?’’

Wiebe keerde met de ‘Tres Hombres’ begin mei terug in Amsterdam, waar hij zijn hand op de zwangere buik van zijn vrouw kon leggen. In het tweede deel van zijn brieven/reisboek zal het gaan over het krijgen van een kind en het als zeeman op de wal leven.

https://www.vanoorschot.nl/tirade-blog/