Ondanks alles….Beethoven op bezoek

,,Ondanks alles willen wij zondag 25 oktober dolgraag iets moois brengen in het historische kerk in Ritthem’’, laten Peter en Esther de Neef van Theaters aan Zee weten. Zij doelen op het kleinschalige concert dat het Cugnon Project gaat brengen onder de titel ‘Beethoven op bezoek’ ter ere van de 250e geboortedag van Beethoven.

In dit jubileumjaar hadden Beethovens beroemde symfonieën in de grote concertzalen moeten klinken, maar dat is helaas voorlopig niet mogelijk als gevolg van het coronavirus.  Het Cugnon Project ontdekte echter briljante arrangementen van de zesde, zevende en achtste symfonie van Beethoven voor kamermuziekensemble.

Het Cugnon Project is een stichting met als doel jong muzikaal talent een podium te bieden te midden van professionele musici. Tegelijkertijd willen we onze liefde voor muziek delen met ons publiek door concerten en projecten te presenteren van hoog niveau.

Het concert in de historische kerk in Ritthem zondagmiddag begint om 14.00 uur. De kaarten kosten € 16,50. Voor Vrienden van Theater aan Zee is de toegang gratis. Omdat slechts 30 personen het concert mogen bijwonen, wordt aangeraden snel te boeken. Bij voldoende belangstelling wordt om 16.00 uur een tweede concert gegeven. Boeken kan via: www.theatersaanzee.com

Paula Schot niet losweken van God

Wat geweldig dat Paula Schot de eerste vrouwelijke SGP-wethouder van Nederland wordt en dat dit nou net gaat gebeuren in de gemeente waar ik zelf woon: Schouwen-Duiveland. Paula schrijft geschiedenis, net als Lilian Janse enkele jaren geleden deed als eerste vrouwelijk SGP-raadslid in Vlissingen, lekker ook in Zeeland.

Nooit en te nimmer zal ik op deze vrouwen stemmen, want de Staatskundig Gereformeerde Partij ligt veel te ver van mijn persoonlijke levensovertuiging, maar dat doet geen spat af van de waardering die ik koester voor de moed van deze vrouwen. Want je moet het maar durven om dwars tegen de tradities van deze partij in je als vrouw te manifesteren als bestuurder. Dat je sinds enkele jaren de wet aan je kant hebt, helpt daarbij maar een beetje, want veel mannen binnen de SGP zien het tandenknarsend aan, verwijzend met hun hand op de Bijbel dat de vrouw onderdanig moet zijn aan de man.

Paula Schot denkt daar blijkbaar iets anders over. Maar……..dat wil natuurlijk niet zeggen dat zij met haar politieke ambities meteen ook maar alle Christelijke waarden van de SGP overboord zet. Anders had zij immers wel voor een andere partij gekozen. Paula is opgegroeid met het geloof, voelt zich daarin thuis en zal zich ook niet laten losweken van God.  Dat zou ik tegen alle media willen roepen die haar opzienbarende uitspraken tegen dat geloof willen ontlokken. Je kunt toch van een SGP-vrouw niet verwachten dat ze links-radicale leuze op de barricade zal gaan roepen? Het is al opzienbarend en zo moedig dat zij binnen het mannenbolwerk van de SGP als vrouw een paadje naar de top weet te creëren. Bij veel stijve, ouwe, dolerende partijgenoten in zwarte pakken zullen de koppen rood geworden zijn en het stoom uit de oren zijn gekomen bij het horen van de keus voor Paula als eerste vrouwelijke wethouder. En dan hebben ze waarschijnlijk – want geen TV in huis – nog niet eens gezien hoe sierlijk  Paula in haar elegante, korte rok over een brug in Amsterdam wandelde. Met die rood aangelopen, stomende achterban zal Paula ook enigszins rekening moeten houden. Maar gelukkig zijn er binnen de SGP ook mannen die wel met hun tijd meegaan en de bestuurlijke kwaliteiten van een vrouw wel degelijk inzien.

Zo’n dappere gelovige jonge vrouw krijgen we nu dus in het college van B&W op Schouwen-Duiveland. Ik geef haar graag bij de start het voordeel van de twijfel. Nee, ik ga dus nooit op haar stemmen. Zal ook nooit bij haar aankloppen voor een subsidie ten behoeve van cultuur of theater, want ik ken het standpunt van de SGP daarin. Maar ik wens haar alle succes bij het moedig banen van een bredere weg door een donker bos dat heel lang alleen door mannen in zwarte pakken werd beplant.

Om te janken, maar laten we lachen

‘Een olifant eet je hapje voor hapje’, is een wijze raad die ik ter harte probeer te nemen als de situatie me te veel, te groot of te chaotisch wordt. Cultuur in tijden van corona bijvoorbeeld. Die combinatie vergt ‘hapje voor hapje’ om niet volledig dol te draaien.

Met veel verdriet en zorg neem ik de berichten over alle ellende en kaalslag in de kunst en cultuursector tot me. Met veel waardering voor de creatieve alternatieven die worden bedacht. Maar vooral ook met het besef dat er heel veel moois naar de donder gaat. Dat het coronavaccin sowieso voor meerdere sectoren in de K&C-branche te laat zal komen. Was er medio maart nog enige hoop dat we corona binnen afzienbare tijd te boven zouden komen, nu weten we inmiddels beter. Misschien maar goed ook dat we in maart nog hoop hadden op betere tijden en op overleven. Toen dachten we nog optimistisch de olifant wel ‘hapje voor hapje’ aan te kunnen. Nu weten we inmiddels dat hij ons zal verpletteren, zeker de meeste betrokkenen in de K&C sector. Niet meteen wellicht. Op de Titanic speelde het orkest ook tot het einde, dus dansen we nog even door.

Misschien is dat ook maar het beste, om zo lang het nog kan te genieten van een mooi concert met maximaal 30 mensen. Om een fijne film te gaan zien in het lokale filmhuis. Mét mondkapje voor natuurlijk en de handen stevig gedesinfecteerd. Om waar mogelijk nog een toneelvoorstelling te gaan zien in een theater dat ontheffing van de Veiligheidsregio voor het maximaal aantal bezoekers heeft gekregen. Of met een handjevol mensen naar een voorstelling gaan in een klein theatertje dat trouw voldoet aan alle coronavoorschriften. Laten we dat doen, want Kunst & Cultuur kunnen de pijn van nu en van wat nog komen gaat nog een poosje enigszins verzachten.

De huidige situatie is om te janken, maar laten we lachen. Een mooi voorbeeld daarvan bood ook het TV-programma ‘Zondag met Lubach’ vorige week met alternatieve carnavalliedjes. Te zien via:

https://www.welingelichtekringen.nl/beroemd-2/2145037/corona-carnavalshits-van-lubach-met-gommers-op-de-waterbrommer-en-mien-waar-is-mijn-loopneus.html

In aanloop naar ‘Slag om de Schelde’

Op initiatief van Film-a-Lot, Omroep Zeeland, de Zeeuwse filmhuizen, de Zeeland film comission, Film by the Sea en het Bevrijdingsmuseum Zeeland zijn in aanloop naar het uitkomen van de grote speelfilm ‘De Slag om de Schelde’ vijf Zeeuwse filmmakers uitgenodigd een bijdrage te leveren aan een kortfilmproject ook onder de naam ‘De slag om de Schelde’. Het betreft de historische bevrijdingsoperatie uit 1944. Een complexe militaire operatie met grote gevolgen voor de inwoners van Zeeland en de grensgebieden. Iedere filmmaker heeft een eigen invalshoek weten te vinden. In Filmtheater fiZi in Zierikzee worden de vijf korte films op zaterdagmiddag 5 september om 14.00 uur en op donderdagmiddag 17 september om 16.00 uur vertoond in een tijdsbestek van ruim een uur.

Het programma ziet er als volgt uit:

DE KLEINE PIANIST Filmmaker: Raimond van Soest

De film ‘De Kleine Pianist’ speelt zich af rond het begin van de Slag om de Schelde in september 1944. Waarbij de Duitsers Antwerpen en omgeving bestookten met vliegende V2 bommen om de geallieerden tegen te houden. Dit gezien door de ogen van een 11 jarig muzikaal kind, Boy, die vanaf Rilland-Bath geïnspireerd door de bombardementen en het afweergeschut, een melodie ontdekt en hoort.

BARRIER Filmmaker: Niels Bourgonje

28 september, 1944. Terwijl de geallieerden op het punt staan om Zeeland te bevrijden van de Duitse bezetting, vinden twee Canadese soldaten een aangespoelde jongen op het strand van Terneuzen. De soldaten twijfelen of ze de jongen kunnen vertrouwen en de paranoia neemt toe. Als de jongen een metalen koker met zich mee blijkt te dragen, ontstaat er al snel een gewelddadige confrontatie waarbij de taalbarrière dreigt de situatie uit de hand te laten lopen.

HET PAMFLET Filmmaker: Justin Heyl

Tweede Wereldoorlog, bezet Westkapelle, 2 oktober 1944. Wanneer de verliefde Janna en Willem tijdens een geheime ontmoeting overvallen worden door pamfletten met een onheilspellende boodschap, vluchten ze naar huis om alarm te slaan. Janna probeert haar vader te overtuigen van de ernst van de situatie, maar het lijkt tevergeefs. Na het overlijden van haar moeder, is de communicatie tussen vader en dochter verslechterd. In de ban van de oorlog probeert haar vader Janna krampachtig bij zich te houden en weigert op basis van een pamflet te vluchten. Door hun angst voor wat gaat komen, maken Janna en haar vader een keuze die een kettingreactie aan gevolgen in werking zet. Wanneer haar vader eindelijk beseft hoe ingrijpend de situatie is, is het gevaar al te dichtbij.

GRIT Filmmaker: Matthias Hoekman

Grit is het duistere verhaal over het verdriet van een moeder in oorlogstijd. Deze surrealistische oorlogsfilm is gebaseerd op waargebeurde verhalen, tijdens de Slag om de Schelde. Geschreven en geregisseerd door Matthias Hoekman met Astrid van Eck in een beklemmende hoofdrol.

T WATER MOGE STIJGEN Filmmakers: Chris de Krijger en Sven Peetoom

‘T Water moge stijgen vertelt het verhaal van het echtpaar Jan en Marie tijdens hun vlucht voor het water gedurende de inundatie van Walcheren (De Slag om de Schelde in 1944). Het eiland Walcheren is één binnenzee. Wegen zijn bedekt met slib en zand of zijn verwoest. Huizen staan onder water en op instorten. Bewoners van Walcheren zoeken een veilig heenkomen. Jan en Marie zitten met hun belangrijkste eigendommen en huisraad op een bootje op weg naar Middelburg. Op weg naar droge voeten. Tijdens deze tocht wordt de relatie van Jan en Marie op de proef gesteld. Het verhaal belicht de kwetsbare kant van het echtpaar binnen een grootscheepse gebeurtenis.

Jeugdtheaterschool Zeeland pakt breed uit

De leerlingen van Jeugdtheater Zeeland pakt van vrijdag 4 t/m zondag 6 september met vier premières en een minifestival onder de titel ‘Bijzondere Verhalen’.  De voorstellingen worden allemaal gegeven in Theater De Mythe in Goes. Daar kunnen alle coronavoorschriften met onder meer de anderhalve meter afstand beter worden gevolgd dan in Podium ’t Beest, de thuisbasis van de Jeugdtheaterschool Zeeland (JTSZ).

Het gevarieerde theaterweekend begint vrijdag 4 september om 20.00 uur met de voorstelling ‘Peer Gynt’ door leerlingen van de Talentengroep Middelburg, o.l.v Roos Zwigtman.

Peer Gynt, een gewone boerenjongen, opgegroeid zonder vader in een dorpje in Noorwegen. Maar gewoon zijn, dat wil hij niet. Hij wil rijk worden, beroemd zijn. Daarom vertelt hij verhalen, grootse spannende verhalen. Peer wil Keizer worden. Hij heeft er alles voor over. Wie of wat hem ook in de weg staat. Ooit zal hij keizer zijn.

Het verdere programma voor dit theaterweekend ziet er als volgt uit:

5 september 14.00 uur: PRINS ROEL (Productie 9+ Middelburg)

5 september 20.00 uur CAROLIEN (talentenjaar Goes)

6 september 14.00 uur GROEIEN (talentenjaar 2 Middelburg)

6 september 16.00 uur MINIFESTIVAL BIJZONDERE VERHALEN  (met oa. fototentoonstelling, een hoorspel, theatermonoloog, theatervoorstelling en muziek).

Reserveren kan via de website: jeugdtheaterschool.nl

TheateR TzT: voorstelling over troost, herinnering, verlies en vasthouden

Tamara van As speelt de rol van de dochter (foto: Peter Koujzer)

ZIERIKZEE – TheateR TzT uit Zierikzee speelt de voorstelling ‘Met mijn vader in bed (wegens omstandigheden)’ van Magne van den Berg.  Het is een voorstelling over troost, herinnering, verlies en vasthouden. Een vader en een dochter zijn ondanks hun hechte band niet in staat een grote kloof tussen hen te overbruggen. TheateR TzT toont hoe moeilijk deze twee het hebben om elkaar te troosten na het overlijden van hun vrouw en moeder. In 28 telefoongesprekken zoeken vader en dochter daarvoor de juiste toon. Hun pogingen zijn ontroerend, soms lachwekkend en altijd zeer herkenbaar.

De première betreft een buitenvoorstelling op zondagmiddag 2 augustus 2020 in de tuin van Cultuurhuis ZierikC aan het Lange Pad in Zierikzee, aanvang 15.00 uur.

Spel:  Dochter: Tamara van As

Vader:     Mels Hoogenboom

Regie: Ali Pankow

Sounddesign: Floris Hoogenboom

Fotografie: Peter Kouijzer

Met dank aan: Marian Pankow

Duur van de voorstelling: circa 55 minuten.

Kaartverkoop/reserveringen: theatergroeptzt@gmail.com /tel. 06-42066991

Verdere (buiten)opvoeringen op:

Zaterdag 15 augustus: Lange Weide 26, Kloetinge, 20.00 uur

Vrijdag 21 augustus: Mosselbank 21, Goes, 20.00 uur

Mels Hoogenboom speelt de rol van de vader (foto: Peter Kouijzer

Voorstelling om stem van ouderen te laten horen

Dichter/toneelspeelster Anna de Bruyckere, initiatiefneemster van de voorstelling ‘Rimpelingen’.

,,Wat werd en wordt er veel over ouderen gesproken in tijden van corona. ‘Over’ ouderen en veel minder ‘door’ en ‘met’ ouderen’’, constateert de Zeeuwse dichter en toneelspeelster Anna de Bruyckere. Volgens haar worden  juist de stemmen van 70-plussers veel te weinig gehoord in beleid, debat en discussie rond het coronavirus.

Anna broedde op de mogelijkheid daar in de vorm van een voorstelling iets aan te gaan doen. Zij ging in overleg met drie kompanen in de kunstsector: componist/dirigent Christian Blaha, beeldend kunstenares/vormgeefster Liesbeth Labeur en regisseur Josien de Graaf, tevens artistiek leidster van Jeugdtheaterschool Zeeland (JTSZ). Dit leidde tot ‘Rimpelingen’, een project dat verhalen van 70-plussers in corona-tijden verzamelt, onderzoekt en vertaalt naar een vertelvoorstelling die in december 2020 in première zal gaan in het Zeeuws Archief. Aansluitend hopen de makers er op tournee mee door de provincie te trekken.

Het viertal heeft een voorstelling met muziek, woord en spel voor ogen om daarmee het contact tussen de jongere en oudere generatie te stimuleren. ,,Met liedjes, scènes en verhalen willen we de ervaringen tijdens coronatijd zichtbaar maken en verbinding leggen tussen jong en oud als het gaat om grote levensvragen als ouderdom, ziekte, leven en dood’’, laten de makers weten. Zij hebben daar wel de verhalen van ouderen voor nodig en doen dan ook een beroep op mensen om in een verhaal eens te vertellen hoe zij de afgelopen maanden hebben beleefd. Hoe zagen de dagen eruit? Wat was het dieptepunt? Wie of wat werd gemist? Wat was onverwacht toch fijn of waar was er sprake van ergernis en waarom is dit nu wel of niet een bijzondere periode in de geschiedenis? Dit alles zijn slechts voorbeelden van thema’s waar de theatermakers graag verhalen over wil ontvangen in de vorm van een brief. Alle brieven bijeen kunnen dan en uniek tijdsdocument vormen voor in het Zeeuws Archief.  Wie overigens niet wil dat zijn brief in zo’n corona-archief wordt opgenomen, kan dat uiteraard vooraf kenbaar maken.

Op basis van de ingestuurde verhalen zullen de theatermakers een selectie maken voor de voorstelling. Daartoe zullen enkele brievenschrijvers vrijblijvend worden uitgenodigd om nader in gesprek te gaan.

De brieven met verhalen kunnen gestuurd worden naar:

Rimpelingen, p/a Zusterstraat 7, 4331 KG Middelburg.

Mensen die wel hun verhaal kwijt willen, maar liever anoniem blijven, kunnen hun brief onder alleen voornaam of schuilnaam insturen.

 

 

Wiebe Radstake: ‘Thuisvaarder/Thuisvader’

Wiebe Radstake uit Zierikzee is een jonge kapitein op een groot zeilschip. Hij is opgegroeid tussen de boeken en houdt van lezen, hij is muzikant en tekstschrijver. Hij laat zich inspireren door zijn tochten over de wereldzeeën en over zijn ervaringen aan de wal bij het dwalen door steden en het struinen over stranden. Hij werkt aan een brieven/reisboek. Met korte fragmenten daaruit debuteert hij deze maand in het literaire blad ‘Tirade’ van uitgeverij Van Oorschot.

‘Ahoy Pan’ luidt de titel boven het artikel in ‘Tirade’. Een veelzeggende titel. Wiebe richt zijn zeepost aan zijn wachtende Pan aan de andere kant van de oceaan. Brieven die zij later kan voorlezen als hun baby geboren zal zijn. Als ‘Thuisvaarder’ vertelt Wiebe specifiek over hoe het is als jonge kapitein op het zeilschip van ‘Tres Hombres’  zonder motor op weg van de Dominicaanse Republiek naar Amsterdam in tijden van Corona.

,, Het nieuws in de wereld volgde elkaar snel op. Een voor een werden de grenzen dichtgegooid: voor zeilschepen geen toegang op Bermuda, de Azoren sloten hun havens. Macron besloot doodleuk heel Schengen dicht te gooien. Wat te doen? Blijven of zee verkiezen?  Vogels vlogen laag over, een disco in de verte zette de boomba-muziek maar weer aan. Het was kiezen tussen de vlucht naar huis zoals de vogels of blijven in dit treurige vakantieoord.

Afwegingen en berekeningen. Kon ik in een keer naar Nederland zeilen? Met veertien mensen, zonder motor, zonder koelkasten, 4000 liter water en helemaal afhankelijk van het weer?  Het zeezeilen zonder motor was nu in mijn nadeel. Als ik in een windstilte zou komen te zitten, ergens midden op de oceaan, zou er geen hulpmotor zijn om ons door de windflauwte heen te duwen. Normaal omzeil ik de depressies om niet in al te heftige stormen te komen. Nu zou  ik ze wellicht opzoeken voor een snelle oceaanoversteek. Moest ik de noordelijke route nemen om meer in het pad van de Westerlies te komen of toch de normale zuidelijke weg tussen Azoren-hoog en de depressies in blijven navigeren?  Nog nooit in mijn bestaan als kapitein had ik me zo alleen gevoeld.’’

Wiebe vertelt beeldend verder over de berekeningen en keuzes die hij moest maken over het inslaan van voedsel voor een bemanning van veertien mensen op een schip volgepakt ook met balen biologische cacao, koffie en vaten rum bestemd voor Amsterdam. Alles uitladen en laten verrotten op de kades van Boca Chica was geen optie. De nacht voor het vertrek kon Wiebe niet slapen. Alles ging door zijn hoofd: hoe zal het zijn buitengaats, is het niet te ver 6000 mijl varen in één keer? Komt het allemaal wel goed? Het enige wat hem kon helpen was het van zich afschrijven. En hij schreef wat flarden totdat het licht werd:

,,Drinkt een bakkie met de bootsman

‘t tuigage nagekeken, de lieren ingevet?

zijn gereedschap en reserveonderdelen

zeevast gezet?

Op de brug: stuurmannen aan het werk, weerberichten worden vergeleken, uitklaarpapieren ingevuld, zeekaarten gladgestreken, de barograaf constant? De roerinrichting nagekeken?’’

Wiebe keerde met de ‘Tres Hombres’ begin mei terug in Amsterdam, waar hij zijn hand op de zwangere buik van zijn vrouw kon leggen. In het tweede deel van zijn brieven/reisboek zal het gaan over het krijgen van een kind en het als zeeman op de wal leven.

https://www.vanoorschot.nl/tirade-blog/

Dag van de Zeeuwse Film 2020

Met het verheugende bericht dat het festival Film by the Sea 2020 in Vlissingen door kan gaan, kan in één adem vermeld worden dat tijdens dit festival ook weer de Dag van de Zeeuwse Film wordt gehouden. Dat gebeurt zoals vanouds op de laatste zaterdag van het festival, dus dit keer op zaterdag 19 september.

Films voor dit programmaonderdeel kunnen worden aangemeld tot 20 juli 2020 op zeeuwsefilms@filmbythesea.nl

 Zoals elk jaar worden er ook prijzen uitgereikt voor beste film in de desbetreffende categorie.

Zeeuwse filmmakers kunnen hun films aanmelden in de volgende categorieën:

  • Korte fictiefilm (max. 20 minuten)
  • Lange fictiefilm (min. 60 minuten)
  • Korte documentaire (max. 20 minuten)
  • Lange documentaire (min. 60 minuten)

Na aanmelding ontvangen de inzenders een bevestiging van ontvangst en begin augustus zal worden bekend gemaakt welke films geselecteerd zijn.

De Kazematten in Vlissingen gaan weer open

VLISSINGEN – Niet ondenkbaar de Michiel de Ruyter op zijn sokkel op de Boulevard in Vlissingen de grond onder zijn voeten even voelde trillen de afgelopen week. Zeehelden van weleer zijn nou eenmaal niet onaantastbaar. In het kader van de talrijke anti racisme demonstraties komen hun kwalijke daden in het verleden in een huidig kwalijk daglicht te staan.

Voorlopig lijkt De Ruyter de trillingen te doorstaan en kan hij zich als beeld voorbereiden op weer groeiend bekijks vanaf zaterdag 20 juni aanstaande. Dan gaan namelijk de kazematten in Vlissingen weer open voor bezoekers en voor inwoners van Vlissingen is gedurende de eerste week dat bezoek zelfs gratis. Het is wel verplicht daarvoor een zogeheten tijdslot te reserveren. Dat kan uiterlijk vanaf donderdag 18 juni via Muzeeum.nl

De Kazematten uit 1811 liggen op de grens van land en water. Eigenlijk is dit bouwwerk een monument in een monument: Deze kazematten zijn namelijk te vinden in het hart van het Keizersbolwerk, een onderdeel van de Vlissingse vestingwerken uit 1548. Het is niet verwonderlijk dat historische beroemdheden zoals Karel V, Michiel de Ruyter en Napoleon telkens weer voor deze plek kiezen. De strategische ligging ten opzichte van Antwerpen en het diepe vaarwater maken dit tot een bijzondere locatie. Al eeuwenlang een plek van komen en gaan.

 

Oh Lidewij, oh Lidewij

Lidewij Edelkoort in het VPRO programma Meet Up.

Hoe elitair kun je als rijke, wereldwijd bekende trendvoorspeller zijn? Heel erg elitair. Tot die conclusie kom ik als ik kijk en luister naar Lidewij Edelkoort. Deze dame kan bogen op een enorme status, want is al meer dan 45 jaar toonaangevend in het voorspellen van trends en staat wijd en zijd bekend in de modewereld en in het bedrijfsleven. Lidewij gaf me al eerder de kriebels door haar eenzijdige inzichten, maar deze week laaide mijn ergernis nog eens in alle hevigheid op. Dat gebeurde aan het begin van de online versie van de Zeeuwse Meet Up van VPRO Tegenlicht.

Presentator Ron Lubbersen had daarin een gesprek met directeur Henk Schoute  van Zeeland Nazomerfestival en Theaterproductiehuis Zeelandia. Ron begon met de vertoning van een fragment waarin Lidewij verzucht dat zij in feite heel gelukkig is geworden door het coronavirus. ,,Ik ben blij dat het virus mij leert veel minder te doen. Dat de ratrace plotseling tot stilstand is gekomen.’’ Terwijl Lidewij deze verzuchting slaakte, vertoefde zij samen met haar collega in een riante hotel in Kaapstad. Zij hadden heel bewust gekozen daar voorlopig te blijven in plaats van naar New York te gaan, zoals aanvankelijk hun plan was. Maar in New York dreigde het coronavirus een ware veldslag te gaan aanrichten, dus dat leek niet ‘the place to be’. Wat moet het heerlijk zijn om dan te kunnen besluiten op een betere plek te blijven en te genieten van de plotselinge rust die op je neerdaalt. Ineens niks meer te moeten, zonder je blijkbaar maar een seconde druk te hoeven maken over je inkomen. Prima natuurlijk, het is  Lidewij gegund. Ze zal er als vermaard trendvoorspeller keihard voor gewerkt hebben om deze riante status te bereiken.

Maar misschien zou zij er dan ook beter aan doen verder haar mond te houden en om maar echt van haar rust te gaan genieten en van het feit dat de lucht in China zoveel beter is geworden en dat het water in Venetië in twee maanden al veel schoner is dan voorheen. Allemaal dankzij de coronamaatregelen, volgens Lidewij. Natuurlijk heeft zij gelijk met haar constatering dat de wereld nu met haar neus op de feiten wordt gedrukt wat betreft overproductie, klimaatvervuiling en nog veel meer dingen die niet goed zijn voor onze planeet. Maar haar conclusie over hoe het na de coronacrisis verder zou moeten, getuigt van elitair egoïsme.  Volgens Lidewij kunnen we voortaan wel zonder winkels, café’s en restaurants. Tijden de lock down konden we daar ook niet naar toe en dus kunnen we zonder, volgens Lidewij. En nieuwe kleren kopen hoeft al helemaal niet meer, want er zijn kleren genoeg op de wereld en hoe leuk is het niet om de kleren met elkaar te ruilen.

Oh, oh Lidewij, denk ik dan: ga je dat zelf ook doen: die door jou voorspelde trendy kleren uitwisselen?  Van mij mag ze. Maar wat ze niet mag: Is op haar  risicoloze hoge rots als een Messias voorspellen hoe goed het allemaal verder zal gaan in de wereld van de rijken, zonder ook maar één moment oog te hebben voor de armoede en enorme kaalslag die de coronacrisis tot gevolg zal hebben.

Ballustrada presenteert voorjaarsdubbeluitgave

Het Zeeuws literair tijdschrift ‘Ballustrada’ heeft zojuist een voorjaarsdubbelnummer uitgebracht. Daarin keert het blad terug naar zijn geografische oorsprong: Zeeuws-Vlaanderen. Voor de vaste rubriek Laaglandse Poëzie heeft de Aardenburgse stadsdichter Rogier de Jong Zeeuws-Vlaamse dichters verzameld. Vijftien dichters werkten mee, onder wie de bekende nestor: Jacques Hamelink. Als eerbetoon heeft Rogier de Jong ook gedichten van drie, inmiddels gestorven dichters toegevoegd: Ira Bart, Kees Francke en Michel Huisman.

Kees Klok brengt in de rubriek Taal Ver Taal een vertaling van gedichten van de Britse dichteres Joanne Limburg. Poëzie is er van onder anderen Hendrik Carette, Philip Hoorne, Patrick Auwelaert, Jacob Peereboom en Jabik Veenbaas. Bij de afdeling proza duikt een oude bekende op: San Bos, die met een verhaal voor Ballustrada in 2015 de Nieuw Proza Prijs won. Verder in dit nummer Proza van Pieter Drift, Yorgos Dalman, Johan Everaers, Gert Kuipers en Jeroen Follens. Andreas van Rompaey verhaalt over de Brugse auteur-uitgever Johan Sonneville.

Columnist Minor gaat in op de status van de (schrijnende) lach. Ko de Jonge toont pagina’s van kunstenaarsboekjes uit het archief ARTisSTARTplus. De art stamp van Jan Verschoore vormt een eerbetoon aan de onlangs overleden Johan van Geluwe, een van de bekendste mail-artists van België.

Komt cultuur de coronaklap te boven?

Directeur Henk Schoute van het Zeeland Nazomerfestival (foto: Lex de Meester)

Komt de cultuursector de corona-klap ooit te boven? Die vraag staat dinsdagavond centraal in  VPRO Meet Up Zeeland. Wie er actief over van gedachten wil wisselen, doet er goed aan dinsdagavond 9 juni 2020 vanaf 19.30 uur mee te doen aan die eerste virtuele VPRO Tegenlicht Meet Up Zeeland, die live te volgen is via onderstaande link. Kijkers kunnen direct vragen stellen, opmerkingen maken en meedoen aan een poll via een live chatbox. Moderator Ron Lubbersen gaat in gesprek met directeur Henk Schoute, directeur van het Zeeland Nazomerfestival  over de toekomst van cultuur en de  cultuursector.

Schoute is tevens adviseur van de Raad voor Cultuur en voorzitter van het Zeeuws Cultuuroverleg. Hij was in Amsterdam oprichter van Festival Over het IJ en hij was verantwoordelijk voor The International Youth Theatre Festivals in Noord-Holland en het jaarlijkse zomerfestival Karavaan.

Deze virtuele Meet Up is een Zeeuwse uitwerking van de aflevering ‘Virus vergezichten’ van VPRO Tegenlicht. Daarin zijn interviews te zien met trendwatcher Lidewij Edelkoort en de Vlaamse psychiater Dirk de Wachter over de betekenis van de Covid-19 pandemie voor maatschappij en individu en welke toekomstige beelden dit kan opleveren.

Wie deze aflevering van VPRO Tegenlicht wil terugkijken, zie link: https://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2019-2020/virus-vergezichten.html

Wie dinsdagavond 9 juni de Zeeuwse Meet Up vanaf 19.30 uur wil volgen, kan dat doen via de link: https://www.dezb.nl/wat-we-doen/livestream/virus-vergezichten-toekomst-van-cultuur.html

 

 

Koning Midas is niet meer…..

Onze Koning Midas is niet meer. De wereld wordt er niet door geschokt. Het is een klein gezinsverdriet. Maar zo schrijnend dat het toch even al het wezenlijke leed doet verbleken.

Kater Midas kwam 16 jaar geleden ons kleine kringetje binnen en is vandaag heen gegaan na een spuitje bij de dierenarts. Zijn naam gold als eerbetoon aan Midas Dekker en het feit dat hij de kans kreeg 16 jaar bij ons in opperste kattenweelde te leven dankt hij aan Ester Naomi Perquin, destijds nog ambitieuze poëzie-studente en Dichter des Vaderlands in spe. Zij vond op een camping in Oegsgeest een verlaten nest jonge katten en bekommerde zich over hun lot. ,,Voor de moederpoes wordt gezorgd en ik heb voor vier van de vijf kittens al een thuis gevonden. Er is nog één zwart/wit katertje over. Als ik voor vrijdag niemand voor hem vindt, dan…….’’,liet ze me gejaagd door de telefoon weten. Toen ik toehapte dat het katertje vanuit Oegstgeest naar Zierikzee mocht komen, beloofde ze mij dat ik ooit een plekje in de hemel zou krijgen. Zes weken later bezorgde ze zelf, rood hoestend wegens haar eigen kattenallergie, de kleine Midas bij ons thuis. Het werd onvoorwaardelijke liefde van beide kanten.

En nu is daar vandaag een einde aan gekomen. Geen wereldleed, maar het doet allemachtig veel zeer. Ester, nog steeds trots op haar toenmalige rol als bemiddelend voogd, deelt ons verdriet. Meteen wist zij uit haar rijke archief ons ook een gedicht van collega-dichter Nicolaas Matsier als troost aan te reiken:

 

Hoe een kat te gaan missen.

 

Doe alles voor het eerst nu zonder hem. Kom thuis en hoor hoe hij daar niet achter de voordeur klaar staat.

Loop onverwacht de trap af en zie nog net de streng verboden sprong van ’t aanrecht maar geen springer.

Laat vlees en vis voortaan gerust op tafel staan. Zet alle deuren  van voorheen vlovrij gehouden ruimtes open.

Zuig de weer vuil geworden vloer zonder de vlokjes van zijn vacht, ruik hoe het in zijn bak nog steeds niet stinken gaat.

Met achter voordeur,

Tuinmuur,  Radiator.

Mand met wasgoed. Juist geleegde wijndoos.

Het is op al zijn plekken dat hij weg is.

 

 

Uit de bundel: Druppel (2016)

 

Een jaartje later voor Michiel

Muziektheater Zeeland moet voor ‘Michiel de Ruyter, de musical’ de blik voorlopig op een onzekere toekomst richten (foto Peter Kouijzer) 

‘Het bestuur van Muziektheater Zeeland heeft vanwege de coronaproblemen besloten de jubileumvoorstelling “Michiel de Ruyter, de musical” te verplaatsen naar het theaterseizoen 2020- 2021. De exacte data voor de nieuwe serie voorstellingen worden vastgesteld in overleg met Zeeland Theaters en worden later bekend gemaakt.’

Dit bericht van Muziektheater Zeeland zat er natuurlijk al een beetje aan te komen. Eerst mocht ik een enthousiast verhaal optekenen uit de monden van twee hoofdrolspelers Peter Reinders (Michiel de Ruyter) en Amber de Vrieze (Michiels echtgenote Anna van Gelder). Dat was aan de vooravond van de geplande premièreweek rond 20 maart. Daarna was er de bittere teleurstelling, maar vooral het begrip dat de opvoeringsreeks voorlopig niet door kon gaan en natuurlijk ook de hoop dat de musical dan eind juni/begin juli nog in de Zeeuwse theaters kon staan. Maar ook dat kan dus niet doorgaan. Alle betrokkenen krijgen deze zware tegenslag dus in verschillende fasen te verwerken. Of om het in andere woorden te zeggen: ‘Een olifant eet je hapje voor hapje’.

Maar goed, de roem van zeeheld  Michiel de Ruyter houdt al eeuwen stand, dus een jaartje extra kan Michiel wel hebben, maar voor Muziektheater Zeeland blijft het een stevige domper, ook in financieel opzicht. Immers dit jaar bestaat het Muziektheater Zeeland 75 jaar. Ter gelegenheid van dit heuglijke feit produceerde het gezelschap deze eigen musical waarin de geschiedenis van Zeeland nadrukkelijk aan de orde komt. Het is niet verrassend dat Michiel de Ruyter daarin een prominente rol kreeg toebedeeld.

Hoofdrolspelers Amber de  Vrieze en Peter Reinders (foto Peter Kouijzer)

Na het creatieve proces rondom het schrijven van het script (de Zeeuw Rini de Koster) en het componeren van de muziek (de Vlaming Hans Laureyn) stortten de ruim 50 leden van de vereniging zich, onder leiding van regisseur Hugo Segers en choreograaf Iris Veekens, een jaar lang op de muziek en op de teksten. Ondertussen werd er gebouwd aan de bijzondere decors en werden digitale beelden klaargezet om de decorstukken te ondersteunen. De door Michiel de Ruyter uitgevochten zeeslagen stonden klaar om op een grote ledwall te worden geprojecteerd. Het professionele orkest had de eerste repetities achter de rug en ook was de laatste hand gelegd aan de ongeveer 150 kledingstukken en de ruim 125 pruiken.

“Michiel de Ruyter, de musical” zal dus in principe, mits de theaters weer voor een groot publiek toegankelijk worden, in het volgende theaterseizoen voor het voetlicht worden gebracht. Muziektheater Zeeland volgt op gebied van planning en kaartverkoop het beleid van Zeeland Theaters.

De vereniging hoopt dat het Zeeuwse publiek te zijner tijd de uitgestelde voorstellingen massaal zal komen bezoeken, waarmee de opgelopen fikse financiële schade ten dele kan worden weggewerkt.

Hoera verruiming, hallo valkuil!

De voorstellingsreeks van ‘Familie’ door Theatergroep Zierik moest na twee voorstellingen worden stop gezet door de coronacrisis (foto Peter Kouijzer). 

Wat een emotionele veranderingen kun je toch doormaken in tien weken tijd en dan doel ik natuurlijk op de coronatijd. Eerst was er – wat mij betreft – het ongeloof. Moest dat nou echt? De theaters, bioscopen en musea dicht? En direct daarop zelfs ook alle horeca en de scholen? Was het echt zo ernstig? In 2018 had de griep toch ook heel wat slachtoffers geëist, maar was de maatschappij toch ook niet stil gelegd?

Verbijstering maakte al snel plaats tot beter besef en berusting. Ja, er was wel degelijk iets meer aan de hand dan twee jaar geleden. De cijfers van besmettingen, ziekenhuisopnamen en patiënten op de IC-afdelingen logen er niet om. Vervolgens greep de angst me bij  de strot bij het zien van die vrachtwagens met lijkkisten in Italië. De noodzaak van een lock down begreep ik volkomen. Persoonlijk prees ik me gelukkig dat in Nederland voor de ‘intelligente’ variant was gekozen. In feite kon ik zonder toestemmingsbewijs nog gewoon het huis uitgaan om boodschappen te doen, lekker buiten te zijn of zelfs met twee gelijkgestemden op gepaste afstand alvast te repeteren voor een toneelstuk ter opvoering in betere tijden.

Onder de angst voor de toekomst van de wereld borrelde toch langzaam ook het verlangen op naar die ‘betere tijden’ of in elk geval naar enige verruiming van de maatregelen. Wat zou ik toch graag weer eens een film gaan zien in fiZi in Zierikzee. Wat zou het fijn zijn om Cultuurhuis ZierikC volledig ‘in bedrijf’ te zien met dansende, spelende, muziek en kunst makende mensen. Wat zou het heerlijk zijn om de voorstellingen van Theatergroep Zierik alvast in mijn agenda te kunnen schrijven. Wat zou het gezellig zijn om met vrienden weer eens te kunnen bijpraten op een terras of in een restaurant.

In filmtheater fiZi gaan op 1 juni de lichten weer aan.

Het verlangen werd vervolgens overstemd door verdriet over alles wat het coronavirus aanricht. In de eerste plaats de dodelijke slachtoffers, maar ook de mensen die nog heel lang moeten worstelen om de gevolgen van deze ziekte ooit te boven te komen. En daarnaast is er het verdriet over de instorting van de maatschappij, over de financiële worsteling die velen moeten doormaken wegens faillissementen, ontslagen, stopzetting van contracten en ook door het simpelweg verdwijnen van banen. Binnen de kunst- en cultuursector wacht een enorme kaalslag. Theaters vallen om als kaartenhuisjes, want met de 1,5 m samenleving in het ‘nieuwe normaal’ is deze sector niet meer rendabel te maken.

De Titanic zinkt, maar het orkest speelt door.

Dus… wil de emotie ‘blij’ over de aanstaande verruiming van de coronamaatregelen maar niet echt doorzetten. Blij dat ik weer even naar de kapper kon, dat wel. Blij dat in Filmtheater fiZi op 1 juni de lichten weer aangaan, dat ook wel, maar bij alles denk ik ook: ,,Maar voor hoe lang nog?’’, want rendabel zal het niet worden. En de steunmaatregelen van het Rijk zullen opdrogen met als argument dat de nood toch wat minder wordt juist omdat er nu ‘verruiming’ is toegestaan. Dus als ondernemer en organisatie investeer je je arm in veiligheidsmaatregelen om op armetierige wijze nog een beetje te kunnen gaan draaien. Met als gevolg dat je geen verantwoorde exploitatie bereikt, maar ook geen meer steun zult krijgen. Kort samengevat: ‘Hoera verruiming, hallo valkuil’.

Maar eerst zullen we nog wel met z’n allen breeduit Hemelvaartsweekend en Pinksteren gaan vieren. Dat doet me denken aan de ‘Titanic’: Het schip zinkt, maar het orkest speelt nog en we dansen gewoon even door.

Jan Beuving: Vervolg op De Troubadour

Zanger Jan Beuving

Wellicht ben ik er wat ontvankelijker voor in deze coronacrisis: Teksten over het einde van de wereld. Kort geleden immers schreef ik over mijn herinnering aan het toneelstuk ‘Een slok aarde’ van Heinrich Böll en zojuist trof ik mezelf weer met ogen vol tranen achter de laptop bij het zien en horen van Jan Beuving. Niks actueels, het betreft een terugblik op de ‘Avond van de Kleinkunst’ die vorig jaar december al werd gehouden in De Kleine Komedie in Amsterdam. De registratie daarvan had ik tot nu toe gemist, maar een door mij geliefd persoon maakte me er dit weekend attent op. ,,Je zult er ontroerd door raken’’, voorspelde zij me. En daar had ze gelijk in.

Het programma bood een samensmelting van generaties in de kleinkunst. Oudere artiesten zongen een van hun bekende nummers en talentvolle kleinkunstenaars maakten een vervolglied op zo’n bestaande hit. Het gaat me niet om het volledige programma, maar om het pareltje dat Jan Beuving biedt met zijn vervolglied op het bekende ‘De Troubadour’ van Lenny Kuhr. Wat is die Beuving een geweldig fijne zanger en een prachtig ingetogen performer en – boven alles – wat een razend mooie en knappe tekst heeft hij gemaakt. Met een vooruitziende blik, want op die ‘Avond van de Kleinkunst’ kon niemand zich nog voorstellen hoe de wereld er enkele maanden later uit zou zien.

Onderstaande link leidt direct naar eerst Lenny Kuhr die haar bekende Troubadour laat horen en vanaf 3.50 min treedt Beuving aan met zijn vervolglied daarop. Aan het einde daarvan verschijnt links in beeld de mogelijkheid door te klikken naar het volgende nummer. Ook dat is zeker een aanbeveling waard: Jenny Arean zingt: ‘Het is over’ en aansluitend zingen Yentl en De Boer een vervolg daarop: ‘Het is begonnen’.

https://www.youtube.com/watch?v=-1ryRkb7wG8

 

‘Meidagen’ te zien bij Omroep Zeeland

Aankomend filmmaker Juri Ferri had gehoopt met zijn korte film ‘Meidagen’ een lange reis langs veel festivals te kunnen maken. De film betreft zijn afstudeerproject aan de London Film School en de opnamen ervoor zijn op diverse locaties in Zeeland gemaakt vorig jaar rond deze periode. De film ging in september 2019 in première tijdens Film by the Sea in Vlissingen. De verdere reis langs filmfestivals is  nu echter tijdelijk gestopt vanwege de coronacrisis. Veel festivals over de gehele wereld zijn immers geannuleerd of uitgesteld.  Omroep Zeeland heeft echter besloten om ‘Meidagen’ zondagavond 3 mei  2020 vanaf 18.10 uur uit te zenden in het kader van ’75 jaar Bevrijding’.

De film vertelt het verhaal van een Nederlandse soldaat die de eerste dagen van de Tweede Wereldoorlog aan de Zeeuws-Vlaamse kust beleeft. Het verhaal is gebaseerd op de waargebeurde belevenissen van Jan Hendrik Smit, de overgrootvader van de regisseur. In maart dit jaar, nog net voordat de coronamaatregelen van kracht werden, won Juri Ferri de prijs voor Beste Historische Korte Film op het New Renaissance Film Festival in Amsterdam. Hij betreurt het dat ‘Meidagen’ nu tijdelijk niet voor een publiek in de filmhuizen kan worden vertoond. Maar hij is heel blij dat dankzij Omroep Zeeland nu veel Zeeuwen toch de kans krijgen om de film direct in eigen huis te zien.

‘Het nieuwe normaal’: Uitzichtloos!

Poster uit 2002 van de voorstelling ‘Een slok aarde’ door Theatergroep Zierik.

De 1,5 meter samenleving wordt het nieuwe normaal. Dat liet premier Rutte ons een week geleden weten. Zo’n mededeling komt via je oren naar binnen en neemt vervolgens in de loop van de volgende dagen steeds meer bezit van je lijf en je brein. Dat is maar goed ook, want de klap is te hard om direct in één keer te kunnen verwerken. Zelf had ik vooral de analyse van Kustaw Bessems in de Volkskrant van vrijdag 10 april nodig om volledig te beseffen wat die mededeling inhoudt.

Bessems legt uit dat Rutte met dat ‘nieuwe normaal’ klip en klaar aangeeft dat de coronasituatie uitzichtloos is. Tot vorige week werden nog vaak termen als ‘bizarre’ en ‘extreme’ situatie gebruikt, maar daar schuilt dan nog wel het troostrijke begrip ‘tijdelijk’ in. Sinds Ruttes uitspraak dat de 1,5 meter samenleving ‘het nieuwe normaal’ moet worden, is die troost van ‘tijdelijkheid’ eruit. De premier dringt er immers ook op aan dat bedrijven, verenigingen, organisaties zich inventief gaan voorbereiden op die 1,5 meter samenleving. Afstand houden van elkaar, minstens anderhalve meter. Afstand houden bij zoveel mogelijk alles en in alle gevallen waar dat nu nog onmogelijk lijkt, moeten oplossingen worden gevonden. Of….gewoontes worden geschrapt. Gewoontes én beroepen.  Daarvan zijn legio voorbeelden te noemen: nooit meer bij elkaar in kleine zaaltjes, nooit meer presentaties/voorstellingen met fysiek contact, nooit meer de troost van een knuffel, een kneepje in de arm van een klopje op de schouder. Zijn mensen in staat tot een 1,5 meter samenleving? Kunnen emoties in ‘het nieuwe normaal’ genegeerd, onderdrukt en vermorzeld worden? Kan de samenleving veranderen tot een gemeenschap waarin we meer robotachtig functioneren? Of: zouden er mensen zijn die dan liever onderduiken om zich aan het ‘nieuwe normaal’ te onttrekken? Mensen die in ondergrondse kelders nog bij elkaar komen om kunst en cultuur te maken en te beleven bijvoorbeeld en om de emoties daarvan wezenlijk te delen? Als dat deze mensen al zou lukken natuurlijk. Met een perfect functionerende virus-app zouden ze immers zo opgespoord zijn.

Boeken als ‘De Pest’ van Camus en ‘De stad der blinden’ van Saramago worden tegenwoordig nogal vaak genoemd als voorbeelden voor de tijd hoe we nu leven. Zelf denk ik de laatste dagen, waarin ‘het nieuwe normaal’ begint door te dringen vooral aan het toneelstuk ‘Een slok aarde’ van Heinrich Böll. Theatergroep Zierik speelde het in 2002 onder regie van Lies Hanse. Het stuk schetst het povere restantje van een door een atoomramp vernietigde planeet ‘Aarde’. Ergens in een blikje is een slokje melk bewaard gebleven. Als een van de personages daar een druppel van proeft, roept hij: ‘Mamma’, zonder zelf nog te weten wat het woord betekent……

Te gretige Ilse doet best zeer

Still uit de tv-serie ‘Nieuw Zeer’ met Ilse Warringa

Jammer, jammer, jammer, dat die nieuwe sketchserie ‘Nieuw Zeer’ van Ilse Warringa zondagavond op NPO3 zo tegenvalt. Zij lijkt veel te gretig haar grote succes met ‘De Luizenmoeder’ snel voort te zetten met iets nieuws. Maar ‘iets nieuws’ kun je misschien wel even uit je mouw schudden, maar ‘iets goeds’ vereist wat meer tijd.  Een creatief productieteam dat met een kritische blik naar zichzelf kijkt, lijkt daarbij ook van belang. Maar daar ontbreekt het aan bij ‘Nieuw Zeer’.

Echt jammer, want Warringa had me zo verrast met in elk geval de eerste serie van ‘De Luizenmoeder’ dat ik haar graag beter had gegund. De tweede serie was over het geheel genomen ook nog best leuk, maar vertoonde toen toch al wat barstjes. Te veel van hetzelfde bijvoorbeeld. Heel goed dat Diederik Ebbinge besloot dat er zeker geen derde serie moest volgen.

Maar goed, ik keek dus vol verwachting uit naar ‘Nieuw Zeer’. Heel nieuwsgierig was ik naar wat Warringa nu uit de hoge hoed ging toveren. Dat viel bij de eerste aflevering een beetje tegen. Maar misschien moest de boel nog op gang komen. Misschien moest mede-bedenker Niek Barendsen de juiste toon nog weten te vinden voor stevige sketchjes over hedendaags onbegrip en onvermogen, over nepnieuws en over de multiculturele samenleving.  Dus toch ook maar een tweede keer en zelfs een derde keer gekeken. Maar nu is het ook wel klaar. ‘Nieuw Zeer’ is een aaneenschakeling van flauwigheden, die je niet eens mislukte grappen kunt noemen. En dan die dodelijke herhaling van zetten: de werkster één keer Marokkaanse noemen terwijl ze van Turkse afkomst is, mag misschien nog een beetje leuk beschamend zijn, maar als je dat twee keer gaat herhalen, wordt het vervelend. Te meer daar die scènes geen enkele point hebben. Dat geldt ook voor de babbelzieke oma met kleinkind in de wachtkamer van de dokter. Wat willen de makers hier mee zeggen? Dat het niet fraai is om hardop vooroordelen over een andere patiënt te gaan zitten opsommen? En wat valt er te lachen om die irritante ‘verbindingsactie’ van Ilse als die bevoogdende Els? Of om die platte quiz-scènes of om die verstoorde uitvaartspeeches?

Ik weet het niet. Misschien ligt het wel aan mezelf en heb ik simpelweg geen gevoel voor humor. Of is dat plots aangetast door de huidige op hok plicht als gevolg van het coronavirus. Hoewel om de poep-, pis- en kotshumor in de serie Toren C heb ik ook nooit kunnen lachen. En dat was al lang voordat er een intelligente lock down werd afgekondigd. Wellicht ben ik gewoon een chagrijn. Maar toch hoop ik ooit weer eens te kunnen lachen.

 

Marian van Puyvelde laat mooie sporen na

Beeldend kunstenares Maria Antoinetta (Marian) van Puyvelde-Burg uit Nieuw-Haamstede is op 97-jarige leeftijd overleden. Zij is op 23 februari dit jaar in eigen huis heen gegaan met enkele naaste verwanten om zich heen. Pas deze week bereikte mij dit bericht. Het afscheid had in kleine kring plaats gevonden.

Het overlijden van deze krachtige, eigenzinnige, talentvolle vrouw op zo hoge leeftijd wekt berusting en enige melancholie op. Uiteindelijk heeft de tand des tijds de laatste jaren toch ook op deze onverwoestbaar lijkende vrouw grip gekregen. En wat heeft ze lang stand weten te houden en haar leven op de door haar zelf gekozen wijze geleefd. Dat hield in: ruimte bieden aan je creativiteit, kunst maken en daar voorwaarden voor scheppen, zonder toeters en bellen. Voor Marian betekende dat vooral ook: samenwerking,  andere kunstenaars stimuleren en open staan voor nieuwe impulsen.

Zo was zij vanaf het begin van de Kunstschouw Westerschouwen in 1993 lid van de werkgroep die immer op zoek was naar jong talent. Haar eigen ruime tuin aan de Torenweg in Nieuw-Haamstede bood tijdens de jaarlijkse Kunstschouw  naast haar eigen beelden, altijd plaats aan werk van diverse andere kunstenaars. Het was elk jaar ook weer een van de drukst bezochte locaties.  Ook stond Marian samen met Anita Dekker en Etienne Vindevogel destijds aan de wieg van een gezamenlijk kunstenaarsatelier in Middelburg. Dat was eerst gevestigd aan de Balans en nu al twintig jaar in een pand op het industrieterrein Arnestein. Later nam Berita Valk het aandeel als mede-eigenaar over van Etienne Vindevogel.  Dit Beeldhouders Collectief Arnestein (BCA) is nog steeds een plek om te kneden, hakken, gieten, collectief gebruik van specifieke apparatuur en om de leden te stimuleren zich verder te scholen en af en toe naar buiten te treden. Precies zoals Marian van Puyvelde altijd heeft bepleit.

Zelf is zij pas op latere leeftijd begonnen met het maken van beelden. Eerst schilderde zij lange tijd met een grote voorkeur voor iconen. Daarvoor nam zij les bij onder meer uitgeweken Russische kunstenaars. Doordat zij moeite begon te krijgen met haar ogen, kon zij dit nauwkeurige werk niet meer doen. Daarop besloot ze beelden te gaan maken en volgde daarvoor een vijfjarige opleiding boetseren en brons gieten aan de Vrije Academie in Rotterdam. Zij laat met haar werk een veelheid aan ‘mooie sporen’ na. Mensen en dieren waren voor haar een belangrijke inspiratiebron.  Zij maakte veelal figuratief werk, maar verraste af en toe ook met meer abstract werk.  Zo maakte zij voor de groepsexpositie ‘Balans’ in De Keukenhof in 2013 een installatie met platte schijven met daarop dansende figuren.

Marian beschikte over een bewonderenswaardige levenslust en vitaliteit. Zij exposeerde haar werk tot op zeer hoge leeftijd in een tiental galeries in Nederland en België. Ik herinner me nog goed een gesprek met haar te midden van heel veel poezen als haar trouwe vrienden. Zij was toen 91 en zei: ,,In de praktijk krijg ik veel te maken met betutteling hoor. De samenleving is er duidelijk op gericht mensen die wat ouder worden niet meer zo serieus te nemen en te gaan afschuiven. Maar ik werk door zo lang het kan. Wat zou ik anders moeten doen?’’

 

Broeinest vol egoïsten

Scène uit ‘Familie'(Foto: Peter Kouijzer) 

GEZIEN: Zaterdag 7 maart 2020, Theater De Verdieping Zierikzee: ‘Familie’, tragikomedie van Maria Goos; Theatergroep Zierik; regie: Cees Möhlmann; Spel: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Carina Bartels, Jeffrey Limburg, Tamara van As, Mels Hoogenboom.

Dat die zes leden van de familie Tegenkamp tot elkaar behoren, is in feite te wijten aan ‘toeval’, tenminste als je huwelijken en geboorten zo wilt noemen. Het is hen min of meer overkomen, ze hebben er in elk geval niet zelf voor gekozen. Maar het feit ligt er nou eenmaal: vader en moeder Jan en Els Tegenkamp zijn getrouwd en hebben ooit twee kinderen op de wereld gezet: zoon Nico en dochter Bibi. Die zoon en dochter zijn op hun beurt ook weer getrouwd, met Sandra en Von. Bij elkaar zijn het zes zeer egoïstische individuen die het in de eerste plaats moeilijk hebben met zichzelf. Zoon Nico zwelgt in zijn woede en verongelijktheid dat hij nooit een liefhebbende moeder heeft ervaren in Els. Dochter Bibi manifesteert zich als drammerige zweefteef die alles naar haar hand wil zetten. Schoondochter Sandra voelt zich behoorlijk verheven boven haar aangetrouwde familieleden en wil vooral tonen dat zij WEL een moeder is die zich om haar kinderen bekommert. Schoonzoon Von moet vroeger ooit ambities hebben gehad, maar nu hij die niet heeft kunnen waarmaken is hij een alcoholische cynicus geworden. Vader Jan is minder warmhartig dan hij zich voordoet. Hij blikt met enige gretigheid vooruit op het aanstaande overlijden van zijn vrouw. Dat moet allemaal netjes worden afgewikkeld, maar daarna kan hij eindelijk aan zijn nieuwe, gedroomde leven beginnen. En tenslotte moeder Els: Zij had ooit een andere toekomst voor zichzelf in gedachten dan dat ze heeft waargemaakt. Dat neemt ze vooral haar man en kinderen kwalijk.

Scène uit ‘Familie'( foto: Peter Kouijzer)

Zet die zes personages bij elkaar in een chalet in Zwitserland en je krijgt een broeinest vol egoïsten. Theatergroep Zierik geeft met ‘Familie’ dankzij gedegen regie en spel een boeiende impressie van wat er dan ontstaat. Schrijfster Maria Goos heeft haar talent bij dit stuk vooral ingezet op rijk taalgebruik met tal van vlijmscherpe dialogen. Die zijn vaak bijtend, maar ook doorspekt met humor waar de spelers over het algemeen goed raad mee weten dankzij prima timing en tekstbehandeling. Een stuk als ‘Familie’ vergt wel wat spelervaring om geloofwaardige personages te kunnen neerzetten. Joos de Oude heeft nog wat meer ‘vlieguren’ nodig om van vader Jan een man van vlees en bloed te maken. Hij getuigt van inzet die te gaan maken. Mels Hoogenboom is met zijn rijke spelervaring zeer wel in staat een geëmotioneerde Nico neer te zetten. Dat hij dat vooral boos en als miskende jongen doet, is wellicht een regiekeuze. Mels kan ook prima uit de voeten met heftigheid, maar heeft wel een spelregister tot zijn beschikking dat nog veel breder aangeboord zou kunnen worden. Carina Bartels trekt de rol van de zweverige Bibi aan als een jas en die zit haar als gegoten. Bovendien weet zij ook de venijnige trekkers van Bibi prima te benutten. Tamara van As kan in haar rol van Sandra laten zien dat ze veel meer kan dan een mooie, lieve vrouw spelen. Met leuk aangezette stress en vileine houding maakt zij van Sandra een hooghartig loeder, dat het in feite goed bedoelt.

Scène uit ‘Familie’ (foto Peter Kouijzer) 

Jeffrey Limburg weet alleen al met zijn fraaie mimiek een mooie Von leven in te blazen. Zijn tekstbehandeling en timing dragen er toe bij dat deze loser de aandacht steeds naar zich toe weet te trekken. Met als hoogtepunt de bijtende confrontatie met schoonmoeder Els. Het is knap hoe Hildegard van Popering de moederfiguur inkleurt. Els is niet in eerste instantie een aardige vrouw, maar daar windt zij zelf ook geen doekjes om. Els doet geen krampachtige pogingen om zich als ideale moeder te manifesteren. Zij noemt de dingen bij de naam. Het is wat het is voor haar en zij toont wel haar goede bedoeling om er nog het beste van te maken. Als publiek zou je haar die kans op den duur ook gunnen.
‘Familie’ door Theatergroep Zierik in Theater De Verdieping in Zierikzee is nog te zien op: do 12, vrij 13, za 14 , do 19, vrij 20 en za 21 maart. Zie voor tijden en kaartverkoop: http://www.theatergroepzierik.nl

Filmquiz in fiZi Zierikzee

Bij de fiZi Filmquiz op zondagmiddag 8 maart 2020 draait het natuurlijk in de eerste plaats om winnen. Al kom je verlies uiteindelijk ook wel te boven. Het wordt de vijfde editie en de ervaring heeft inmiddels geleerd dat er ambitieus en soms zelfs fanatiek wordt gespeeld. In acht rondes krijgen de teams van maximaal vier leden de kans zoveel mogelijk punten te vergaren. De rondes worden afwisselend gespeeld in de foyer en in de filmzaal en variëren van algemene vragen tot het herkennen van filmposters en filmmuziek, maar ook vragen over acteurs, regisseurs of filmprijzen. Wie zich inhoudelijk wil voorbereiden zou bijvoorbeeld alle Oscarwinnaars van dit jaar in z’n hoofd kunnen prenten. Loop je wel de kans dat er niet naar winnaars, maar naar Oscar nominaties wordt gevraagd. Zo zijn die quizmasters dan ook wel weer. De filmquiz begint om 15.00 uur.  De kosten voor deelname zijn € 3,50 per persoon. Inmiddels hebben zich al 11 teams aangemeld, dus is er nog plaats voor slechts één team als late beslisser. Dat kan zich nog snel aanmelden via: filmquiz@fizi.nl

Middelburgs Theater speelt ‘De Vader’

De tragikomedie ‘De Vader’ gaat over een groeiend maatschappelijk probleem: Dementie. Dus het gaat ook over het verdriet, de angst en de verwarring. Het stuk wordt gespeeld door Het Middelburgs Theater en gaat zaterdag 14 maart 2020 in première in het Minitheater in Middelburg.

Het verhaal gaat over André. Hij is een man op leeftijd die steeds meer wegglijdt in het doolhof van alledag. Het publiek wordt meegenomen in de gedachtewereld van André, waarin steeds meer gaten ontstaan. Net als zijn dochter probeert hij wanhopig grip te krijgen op zijn ziekte. Maar wat als je herinneringen je ontglippen, gezichten vervagen en wantrouwen groeit? Langzaam verandert de wereld en niet alleen die van André.

‘De Vader’ is geschreven door de Franse auteur Florian Zeller. Eerder trok deze productie volle zalen in onder meer Parijs, Londen en New York. Het stuk werd binnen het professionele circuit ook in Nederland opgevoerd, maar niet in Zeeland. Daarin werden de hoofdrollen vertolkt door Hans Croiset en Johanna te Steege. Bij het Middelburgs Theater is ‘De Vader’ ingestudeerd onder regie van Lynn Schutter. Zij is oorspronkelijk afkomstig uit Goes en ze is net afgestudeerd aan de Toneelacademie Maastricht. Met dit stuk maakt Lynn haar debuut. De cast wordt gevormd door: Kees Baijens, Barbara Kouwijzer, Derek Meijer, Bob van Schuylenburch, Wilma Selen en Marianne Sinke.

De première op zaterdag 14 maart in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53 in Middelburg begint om 20.00 uur. De verdere voorstellingen daar zijn op: vr 20, za 21, zondagmiddag 22, za 28 en zondagmiddag 29 maart, vr 3, za 11, za 18 en zondagmiddag 19 april. De avondvoorstellingen steeds om 20.00 uur en de matinees om 14.30 uur. Info kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

Theatergroep Zierik speelt ‘Familie’

Scène uit ‘Familie’ met Carina Bartels en Joost de Oude (foto Peter Kouijzer)

ZIERIKZEE – Ze horen bij elkaar, maar ze passen absoluut niet bij elkaar. Dat constateerde schrijfster Maria Goos zelf over de personages in haar eerste avondvullende toneelstuk ‘Familie’ dat zij schreef na haar succesvolle televisieseries ‘Pleidooi’ en ‘Oud Geld’.  Theatergroep Zierik speelt deze tragi-komedie onder regie van Cees Möhlmann vanaf  vrijdag 6 maart 2020 in Theater De Verdieping in Zierikzee.’

Het stuk vertelt over de familie Tegenkamp die voor een lang weekend bijeen komt in een Zwitsers chalet. De familie bestaat uit: moeder Els, vader Jan, zoon Nico en zijn vrouw Sandra, dochter Bibi en haar man Von. De aanleiding voor dit familie uitje is het feit dat moeder Els ongeneeslijk ziek en uitbehandeld is. Vader Jan wil dat de familie tijdens een korte skivakantie nog één keer bij elkaar is om op warme wijze afscheid te nemen van moeder Els. De Glühwein vloeit rijkelijk, maar dat maakt dit samenzijn nog niet gezellig. Het verleden wordt opgerakeld en er komen oude frustraties boven. Maria Goos toont zich in dit stuk een meester in het schrijven van vileine en vooral ook humoristische dialogen. Dat maakt dat er naast de rauwe, pijnlijke gebeurtenissen in dit stuk ook heel veel te lachen valt. Bovendien komt moeder Els uiteindelijk ook nog met een verrassing voor de familieleden. De rollen worden gespeeld door: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Mels Hoogenboom, Tamara van As, Carina Bartels, Jeffrey Limburg.

Een avondje meeleven met de Tegenkampjes in en buiten hun Zwitsers chalet belooft een fijne toneelavond te worden voor een breed publiek. De première is op vrijdag 6 maart, aanvang 20.00 uur,  in Theater De Verdieping in Zierikzee, Jannewekken 19A, ingang via het Lange Pad. De verdere avondvoorstellingen zijn: za 7, do 12, vr 13, za 14, do 19, vr 20 maart, om 20.00 uur en de matinees op za 14 en za 21 maart om 14.30 uur.

Voor info en kaartverkoop: www.theatergroepzierik.nl

 

Toneel, maar dan toch net iets anders


Gezien: Vrijdag 21 februari, restaurant The Ballroom, Vlissingen; ‘Schot in de roos’, De Zeeuwse Komedie; tekst: Billy St. John, bewerking: Aris Bremer; regie: Rianne van der Feen-Kooiman; spel: Tom Roovers, Jolanda Kasse, Marike Kerklaan, Angelique Boonman, Anneke van Jaarsveld, Annet Minderhout, Bryan Plant, Jos Broeke, Addie van de Walle, Sjef van Wijnen, Tabita Goovaarts.

Via een Cold Case, Bloody Mary, Smashed Crime en Mixed Feelings word je door het verhaal van de moord op Rutger de Roos geleid om uiteindelijk uit te komen bij de dader. ‘Schot in de roos’ is in feite een gewoon toneelstuk in het thrillergenre, maar de Zeeuwse Komedie heeft er nog net iets anders van gemaakt in de vorm van een theater- en amuse avond. Dat levert een paar uurtjes ‘beleving’ op. De toeschouwers schuiven met elkaar aan enkele grote tafels aan en krijgen voor hun neus allerlei spelscènes op wisselende locaties voorgeschoteld. Naast de zeer smakelijke amuse-gerechtjes bovendien.
Politie-inspecteur Pareis leidt ons door de ‘moordzaak Rutger de Roos’. Een complexe zaak, want die rijke Rutger was geen lieverdje en alle zeven personen in zijn directe omgeving hadden een motief om hem om zeep te brengen. Maar…..waar is het moordwapen en waar zijn de bewijzen? In één op één gesprekken met deze mensen probeert Pareis dichter bij de waarheid te komen. Als toeschouwer ga je met haar mee op deze zoektocht en begin je je allerlei dingen af te vragen. Hoe het zat met het huwelijk van Rutger met Evelien? Hoe broeierig was zijn verhouding was met zuster Acacia die allemaal occulte kunstjes beheerst? Of er ooit erotiek bestond tussen Rutger en zijn advocate Emma Boogaard? Of zijn stiefkinderen Krijn en Laura Warnaar niet heel veel dingen verborgen houden en of de tuinman Felix Maas en zijn vrouw Minie wel zo toegewijd zijn als ze doen voorkomen?
De formule blijkt te werken. Het publiek toont grote betrokkenheid en lijkt zich werkelijk het hoofd te breken over de vraag: ‘Wie heeft het gedaan?’. Wat ook werkt zijn de vaak onverwachte opkomsten van de personages die soms hevig geëmotioneerd zijn of heel mysterieus doen. Hier en daar zijn er zelfs argwanende blikken van toeschouwers die wellicht niet zo vertrouwd zijn met toneel. In de zin van ‘wat hangt me nou weer boven het hoofd’? Het spel wordt vaak dicht op de huid van de bezoekers gespeeld. Dat geeft een extra dimensie.
De meetlat van wat De Zeeuwse Komedie ooit met toneel ambieerde moet je er niet naast leggen. De tijden veranderen, maar beetje melancholie blijft. De cast bestaat uit een mengeling van nog beginnende spelers en mensen met jaren ervaring. Een wisselend niveau dus, maar met elkaar weten ze er een spannende en lollige belevenis van te maken. Vooral voor iedereen die van thrillers houdt.
‘Schot in de roos’ is nog te zien op vrijdag 6 en vrijdag 13 maart. Zie: http://www.zeeuwsekomedie.nl

Solide aanpak, verrassende invalshoeken

Het toneelstuk ‘na de Aanslag’ bestaat uit vier scènes met indringende dialogen.

GEZIEN: Vrijdag 7 februari 2020, Heer Hendrikhuis, ’s Heer-Hendrikskinderen: ‘na de Aanslag’, Toneelvereniging Heer Hendrik; tekst: Robbert Jan Proos; regie: Jeannette Tierie; spel: Riet van der Weijden, Addie van de Walle, Eddie de Dreu, Everdien Vermeulen, Angelique Boonman, Maryse van de Plasse, Daniël Obbink, Rieke Goedegebuur, Danny Nieuwdorp, Jurgen Hoogstrate.

Bij de entree direct een blijk van de warmte binnen TV Heer Hendrik: Een In memoriam aan de op 6 december overleden voorzitter Ada de Feiter. Zij was 40 lid van deze vereniging en zette zich daarvoor in als speler, regisseur en vooral als voorzitter. De club zal haar missen en draagt de productie ‘na de Aanslag’ aan haar op.

Verbondenheid binnen Heer Hendrik komt ook uit tot uiting met de keuze van het stuk. Het is geschreven door Robbert Jan Proos, inmiddels professioneel theatermaker, die als jochie zijn eerste fascinatie voor toneel opdeed bij TV Heer Hendrik. Proos bewees al vaak zijn talent als cabaretier zowel in tekst als performance, maar verrast met dit stuk ook als schrijver van serieuze dialogen met een wat diepere laag. Het stuk bestaat uit vier scènes die zich afspelen nadat er in Nederland een grootscheepse terroristische aanslag met 17 dodelijke slachtoffers en vele gewonden heeft plaats gevonden. De dader, een jonge vent van 21 jaar met een Iraakse vader en Nederlandse moeder, is zelf ook omgekomen. De autoriteiten verkeren in de veronderstelling dat er binnen korte tijd meerdere aanslagen zullen volgen. De tijd dringt en er dient zo snel mogelijk antwoord te komen op talloze vragen.

Drie scènes spelen zich af voor een onderzoekscommissie waarbij steeds alleen de ondervrager en de ondervraagde op het podium in beeld zijn. Het publiek in de zaal vormt als het ware ‘de commissie’. Zo begint het ook al snel te voelen. Door het solide spel en de verrassende invalshoeken word je als toeschouwer het verhaal ingezogen, ga je jezelf ook dingen afvragen en conclusies trekken. Is de minister van Binnenlandse Zaken over de schreef gegaan met haar emotionele uitspraak over hoe extremisten gestraft moeten worden? Kun je die Nederlandse moeder verwijten dat ze in eerste instantie verschrikkelijk veel verdriet had over de dood van de dader, die nou eenmaal wel haar zoon is? Kun je begrijpen dat de ‘First responder’ ofwel de eerste hulpverlener ter plekke de rauwste herinneringen liever wegdringt en dat ze heeft gehandeld zoals ze heeft gehandeld? Is er zelfs een sprankje begrip op te brengen voor de frustraties en verbittering van de geradicaliseerde vader van de dader?

Het is knap dat spelers en regisseur die betrokkenheid bij een zeer aandachtig publiek te weeg kunnen brengen. Hulde voor de strakke aanpak in mise-en-scène en vormgeving, zodat de aandacht vooral geconcentreerd wordt op tekst en spel. Hulde voor de solide tekstkennis – altijd een eerste vereiste, maar toch vooral prettig om te ervaren dat daar volledig aan wordt voldaan- en hulde ook voor de vondst met de twee gretige journalisten vanuit de zaal terwijl op het podium snel een changement wordt uitgevoerd.

Kanttekeningen: In de eerste scène zou de ondervraagster wat meer hiërarchie mogen uitstralen. Bijvoorbeeld door minder heen en weer te lopen en minder poses aan te nemen. De vierde scène zou gebaat zijn met het rode potlood hier en daar. De tekst begint zich wat te herhalen en dat gaat ten koste van de concentratie bij de toeschouwer.

TV Heer Hendrik brengt met ‘na de Aanslag’ een stuk waar je na afloop nog wat langer over na kunt denken en nog even stevig op kunt blijven kauwen. Nog te zien: vanavond (za 8 feb) , vrij 14 en zat 15 feb, Heer Hendrikhuis, 20.00 uur.

‘Grote betrokkenheid’ van ouders

Annet Minderhout in de solovoorstelling ‘De Schelp’.

VLISSINGEN- De Zeeuwse Komedie in Vlissingen speelt sinds het vertrek uit theater Vestzak 99 op wisselende locaties. Voor de voorjaarsproductie is gekozen voor scholengemeenschap Scheldemond, Weyevlietplein 7-13 in Vlissingen als speelplek. Dat past ook naadloos bij de voorstelling ‘De Ouderavond’ die daar op vrijdag 14 februari in première gaat.

Veel mensen zullen herinneringen hebben aan die gesprekken van 10 minuten waarin vaders en moeders met leraren konden praten over de vorderingen van hun kroost. In de loop der jaren is er in de verhouding tussen docenten en ouders wel het een en ander veranderd. De mondigheid van de laatste groep is beduidend toegenomen, met soms bizarre gevolgen. ‘De Ouderavond’ laat zien waar ‘betrokkenheid van ouders’ toe kan leiden. De rollen worden gespeeld door Annet Minderhout en Jo Ubags.

Voor de pauze treedt Annet Minderhout op in de solo ‘De Schelp’. Een monoloog over genade en onbarmhartigheid. Annet vertelt als de bekende schrijfster over zichzelf. Op 17-jarige leeftijd had zij een affaire met een jonge soldaat. Zowel haar ouders als de Vlissingse gemeenschap reageerden ongelofelijk wreed op haar korte samenzijn met deze Waalse vaandrig.

Tekst en regie van beide voorstellingen zijn van Rens Schot. De voorstellingen in scholengemeenschap Scheldemond zijn te zijn op: 14, 15,16 (2x), 18 en 20 februari. Aanvang is om 19:30 uur, uitgezonderd op zondag 16 februari: 13:30 en 16:30 uur. De entree bedraagt € 12,50; reserveren kan via de website www.zeeuwsekomedie.nl.

Bij TV Heer Hendrik: Veel vragen ‘Na de Aanslag’

‘Hadden we deze aanslag kunnen voorkomen?’ ‘Waren we goed voorbereid?’ ‘Zijn de ouders van de dader mede schuldig?’ Dit zijn vragen die aan de orde komen in de toneelvoorstelling ‘Na de Aanslag’ die vrijdagavond 7 februari 2020 in première gaat bij Toneelvereniging Heer Hendrik in ’s Heer Hendrikskinderen. De regie is in handen van Jeannette Tierie.

Het publiek wordt meegenomen in een situatie waarin de vrees voor een aanslag werkelijkheid is geworden en waarin de mensen die het betreft, moeten omgaan met de gevolgen. Dat roept vragen op zoals boven omschreven, maar de belangrijkste vraag is: ‘Waar en wanneer is de volgende aanslag?’. De toeschouwer blijft onherroepelijk met steeds nieuwe vragen zitten tot aan het onthutsende einde. De vraag is ook: ‘Zijn er niet altijd twee kanten en zijn we wel bereid om beide kanten te willen horen?’

Heer Hendrik gaf vorig jaar tijdens het Zeeuws Eenakterfestival al een eerste impressie van deze productie met de eenakter ‘First Responder’. Nu is de groep klaar voor het volledig stuk ‘Na de Aanslag’. De tekst is geschreven door Robbert-Jan Proos. Hij is geboren en getogen in ’s Heer-Hendrikskinderen en daar ook enthousiast geworden voor theater. Hij woont inmiddels al jarenlang in Hilversum. Hij is veelzijdig theatermaker in hart en nieren en heeft de band met Toneelvereniging Heer Hendrik altijd onderhouden.

De voorstellingen van ‘Na de Aanslag’ zijn vr 7, za 8, vr 14 en za 15 februari in het Heer Hendrikshuis in ’s Heer-Hendrikskinderen, aanvang 20.00 uur.

 

fiZi heeft Morjak in zicht!!!

De band Morjak is bezig met de afmastering van het nieuwe album ‘GANG IS ALLES/ALLES GAAT OM’. Dit album zal op donderdag 28 mei 2020 verschijnen en zal op die avond officieel gepresenteerd worden in filmtheater fiZi in Zierikzee.

Het uitgangspunt van dit album is de tiendaagse zeilzwerftocht met 12 muzikanten aan boord van het schip ‘De Stoere Eenvoud’ vorig jaar zomer. De band met hun frontman en tevens schipper Wiebe Radstake (foto) vertrok toen met een muzikale groet in de Nieuwe Haven vanaf Café De Biet in Zierikzee en voer via Dordrecht, Rotterdam, Gouda, Haarlem, Amsterdam, Enkhuizen naar Terschelling. En overal waar Morjak en hun gastmuzikanten langs kwamen en het mogelijk was, speelden zij. Daarna dook de band studio Fokker in om 9 nummers op te nemen. ,,En het resultaat mag er zijn’’, laat Wiebe Radstake weten.

Kunstenares Marie Sarah Simon uit Rotterdam heeft een documentaire gemaakt over de zwerfzeiltocht die inmiddels online is te zien. Tijdens de albumpresentatie in fiZi zullen daar ook beelden van worden vertoond op groot scherm. Na de presentatie op 28 mei zal Morjak nog een kleine toer maken ter promotie van het nieuwe album. Een korte toer, want Wiebe en zijn vrouw Suzan verwachten eind juni een kind. En dat vergt uiteraard ook aandacht. Overigens is Wiebe nu nog enige maanden onderweg op zee met Fairtransport. Hij heeft aan boord wel even tijd om alvast een solide wieg te maken.

Alain Verdier presenteert nieuwe CD

ZIERIKZEE – Veelzijdig kunstenaar Alain Verdier, van oorsprong afkomstig uit Frankrijk, maar al jaren woonachtig in Zierikzee, presenteert vrijdag 24 januari zijn nieuwe cd Évidences. Dat doet hij vanaf 17.30 uur in Platenlounge Marmur aan het Havenplein in Zierikzee.

Alain Verdier is actief in meerdere kunstuitingen. Zo kan hij bogen op een lange carrière als kunstfotograaf en werkte hij mee aan campagnes voor onder meer Dior, Chacharel, Vogue en Cosmopolitan. Daarnaast manifesteerde hij zich als filmmaker, auteur en muzikant. Hij omschrijft zichzelf als een ‘Don Quichot, een beetje rebels en steeds op zoek naar de onbereikbare ster’. ,,Misschien heb ik mijn aparte artistieke carrière wel te danken aan mijn ongewone geboorte. Die gebeurde met spoed tijdens een koude winteravond op de keukentafel’’, grapt Verdier.

De laatste jaren houdt hij zich steeds meer met muziek bezig. Hij werd in de sixties al bekend met de groep The Shakes,  voorlopers van de psychedelica. In 2013 kwam van deze band onder Starman Records nog een vinyluitgave op de markt. In 2015 profileerde Verdier zich als auteur, componist en producer voor een album van zijn groep Antidote dat hij maakte samen met zangeres Khadija Othman.

 Op het album Évidences laat Verdier het publiek kennismaken met een serie nooit eerder uitgebrachte en geremasterde songs. Zijn zelfgeschreven teksten en composities laveren tussen kleurrijke poëzie en strak proza, gezongen en soms half gesproken. Hij bespeelt bas- en ritmegitaar, drums en percussie, piano en orgel. Verdier vertolkt alle nummers zelf, maar bij verschillende songs maakt hij gebruik van zang van koren op de achtergrond.

En toen was er…….koffie

Scène uit ‘Wat jij niet ziet’. 

GEZIEN: Vrijdag 17 januari 2020, Minitheater Middelburg, ‘Wat jij niet ziet’ – Mark van den Reek; Toneelvereniging Pauze; regie: Ineke Verduijn; spel: Johnny de Jonge, Johanna Smit, Finie Groenewoud, Inez van Schie, Desiree van der Werf, Michel Hoogerland, Marjolein de Rijke.

Inzet, enthousiasme en doorzettingsvermogen zijn predicaten waar TV Pauze mee mag pronken. De groep krijgt het steeds weer voor elkaar elk jaar in het derde weekend van januari een avondvullende voorstelling op te voeren. Dat kan dan in het Minitheater net tussen de eindejaars- en voorjaarsvoorstelling van het Middelburgs Theater in. Want….een eigen opvoeringsplek heeft TV Pauze niet. Alleen een ruimte om te repeteren al is die niet groot en lastig ingedeeld. Daardoor laat Pauze zich niet uit het veld slaan, ook niet door het feit dat het soms flink zoeken is om elk jaar weer een regisseur te vinden die de artistieke kar wil trekken.

Waarom zo’n lange inleiding? Om mijn waardering voor TV Pauze eens goed te benadrukken. En om het gemor dat nog volgt iets verzachten? Ja, dat ook wellicht. Want de eerlijkheid gebiedt te constateren dat ‘Wat jij niet ziet’ het succes van de voorstelling van vorig jaar ‘Het Diner’ niet kan evenaren. Dat heeft in de eerste plaats met de stukkeuze te maken, want Mark van den Reek heeft met zijn tragikomedie ‘Wat jij niet ziet’ een wat zwalkend stuk afgeleverd. De auteur hinkte blijkbaar op twee gedachten: het moet humoristisch zijn, maar het moet ook een serieuze onderlaag hebben. O, ja en laat ik er ook nog wat hedendaags ‘MeToo-gedoe’ in stoppen. Daarmee sta je als regisseur voor lastige keuzes. Ineke Verduijn heeft ervoor gekozen het gewicht wat meer op ‘tragi’ dan op ‘komedie’ te leggen. Een logisch gevolg van die keuze is dan dat de personages vrij realistisch worden neergezet. Terwijl de situatie echter vrij absurd is en juist uitnodigt om met die personages wat uitvergroot uit te pakken.

Het verhaal speelt zich af in de docentenkamer van een middelbare school. De leraren lopen in en uit om voorafgaand aan de les of tijdens een tussenuur even een bekertje koffie te nuttigen. En….koffie is er, in grote hoeveelheden. Hilarisch zelfs hoeveel bekertjes koffie er worden gedronken, zoveel zelfs dat de vraag ‘zal ik een kopje thee voor je inschenken?’ een lach opwekt. Komisch ook dat die koffiekan maar niet leeg blijkt te komen. Een gemiste kans dat dit onbedoeld grappig is, want ook hier ligt een uitdaging om dat hele koffie-gedoe veel grotesker te maken. Zo zijn er meer situaties die meer absurditeit behoeven. Gelukkig schieten enkele docenten in hun verbeten strijd om de nieuwe conrector te worden wel af en toe lekker door. Vooral Inez van Schie weet als lerares Nederlands een mooi evenwicht te vinden tussen ‘over de top’ spelen en toch een geloofwaardig personage blijven.

Meer durf en meer overdrijving had ‘Wat jij niet ziet’ dus wellicht ten goede kunnen komen. Daar tegenover staat dat de cast enorm veel spelplezier uitstraalt en dat alle spelers goed bewust zijn van hun taak: een geloofwaardig personage neerzetten met verlangens, ambities en geheimen. Daarmee weten ze de spanning wel goed vast te houden. Want, eerlijk is eerlijk, als toeschouwers wil je natuurlijk wel weten hoe het nou afloopt voor conrector Hans die met pensioen gaat. Verdient hij een mooi afscheidsfeest of zit er te veel smet op zijn verleden?

‘Wat jij niet ziet’ wordt nog opgevoerd: vanavond (18 jan.) om 20.00 uur en morgen (19 jan.) om 14.30 uur in het Minitheater, Verwerijstraat 53, Middelburg.

Ode aan het maken van een voorstelling, ode aan de fantasie

Tegen zijn zin in moet Lev van zijn vader op zwemtraining bij de beroemde zwemkampioen Boris. Maar Boris is een verschrikkelijke badmeester. Hij is supergemeen tegen kinderen en er zijn belachelijke strenge regels. Ze noemen hem stiekem Brulboei. Lev ontdekt dat Brulboei een kind heeft ontvoerd. Met zijn buurmeisje Lita komt hij in actie.

Dit betreft, heel kort weergegeven, het verhaal in de nieuwe voorstelling ‘De verschrikkelijke badmeester’ van het Zeeuwse theatergezelschap Theaterloods B. Deze voorstelling is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jozua Douglas.

Achter deze nieuwe productie van Theaterloods B gaat een groter project schuil, te weten: een ode aan het maken van een voorstelling, een ode aan de fantasie. Het gaat om een project dat Theaterloods B in samenwerking met de Jeugdtheaterschool Zeeland (JTSZ) heeft opgezet. Donderdag 16 januari 2020 geven zij om 13.00 uur en om 16.00 uur een voorstelling in Podium ’t Beest voor cursisten van de JTSZ en voor leerlingen van een basisschool in Goes. Het gaat om een spannende komedie voor het primair onderwijs vanaf groep 5 t/m groep 8. De oudere kinderen kunnen met de vorm van de voorstelling aan het werk: hoe vertel je een verhaal met veel personages met slechts twee acteurs? Deze uitdaging gingen ook de acteurs samen met de regisseur aan. Ze hopen hiermee de kinderen te kunnen inspireren om zelf theater te gaan maken of aan het spelen te krijgen. In het repetitieproces kunnen de leerlingen van de Jeugdtheaterschool Zeeland een repetitie bijwonen en een try-out.

Met snorren, petjes, speelgoedautootjes , geluidseffecten, handpoppen en razendsnelle kostuumwisselingen creëren de acteurs een wereld waarin ongelooflijk veel gebeurt en waar niets onmogelijk lijkt. Het is een spannende komedie over een verschrikkelijke badmeester, over zielige zeehondjes, over akelige ouders, over verraad, over stoer doen, over een heldin en ook over twee beste vrienden.

De twee acteurs zijn: Oscar Postema en Annemarike Ruitenbeek, de regie is van Josien de Graaf. Na de eerste presentatie donderdag in ’t Beest in Goes wordt ‘De verschrikkelijke badmeester op 27 januari landelijk aangeboden op de zogeheten etalagedagen van het impresariaat Uit de Kunst in Het Posttheater in Arnhem. Scholen kunnen de voorstelling boeken vanaf februari 2020 en tevens een workshop aanvragen die hierop aansluit. Deze wordt verzorgd door medewerkers van de Jeugdtheaterschool Zeeland.

Voor meer informatie: artistiek leider van Theaterloods-B Oscar Postema, postema@zeelandnet.nl of raadpleeg de website: www.theaterloods-b.nl

 

Toneel Steen graaft in de kelder

SINT JANSTEEN – Na de zeer succesvolle jubileumproductie ‘Scrooge’ ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van Toneel Steen eind 2017/begin 2018 in de kerk van Sint Jansteen, heeft deze toneelvereniging de traditie weer opgepakt van het spelen van een klucht elk jaar vanaf half januari. Na de succesvolle reeks met ‘Calendar Girls’ is dit keer de keus gevallen op ‘De Kat in de kelder’ van Pol Anrys onder de regie van Christian Mac Taggart-Verwer.

Deze klucht gaat over een kansarm gezin dat gaat wonen in een kelder bij een ex-majoor en zijn chagrijnige zus. Dat huis staat naast een bankgebouw. Zoon Felix beschouwt dat als een geweldige uitdaging om die ‘kansarme situatie’ van het gezin eens wat te verbeteren. Hij graaft een tunnel! Dan ziet hij zich wel voor wat problemen geplaatst, want waar laat hij al dat zand en hoe verklaart hij het lawaai van de drilboor? Het leidt voor het publiek tot hilarische situaties, zeker door toedoen van moeder Madeleine, die nogal verrassend uit de hoek kan komen. Dan wordt ook de inwonende schoonzus nog eens verliefd en is er nog iets met een kat.

De voorstellingen worden gegeven op: za 18 en zon 19 januari in De Warande in Sint Jansteen (20.00 uur), op vr 24 en za 25 januari in De Halle in Axel (20.00 uur), op za 1 feb (20.00 uur) en zon. 2 feb (14.30 uur) in Den Dullaert in Hulst en op za. 8 feb in De Vlaschaard in Koewacht (20.00 uur). De toegangsprijs is € 10,–. Kaarten zijn te bestellen via www.toneelsteen.nl of tel. Via Linda Buys-Smet: 0114-316703.

Lessen bij Pauze: Wat jij niet ziet, is er wel

MIDDELBURG – Hoe verloopt de laatste schooldag voor de zomervakantie in de docentenkamer van een middelbare school? De spanningen lopen aardig op tijdens de voorbereidingen op het afscheidsfeest die avond van de populaire en succesvolle conrector Hans. Ook de nieuwe conrector zal worden benoemd. Toneelvereniging Pauze uit Middelburg schotelt deze situatie voor in de tragikomedie ‘Wat jij niet ziet’ van Mark van den Reek, onder regie van Ineke Verduijn.

Dit toneelstuk biedt een verhaal in acht lesuren over beeldvorming. Over de onhebbelijke menselijke neiging het onbekende zelf maar in te vullen. Over de spanning tussen het weten en vermoeden. De voorstellingen van ‘Wat jij niet ziet’ zijn op vrijdagavond 17 en zaterdagavond 18 januari, aanvang 20.00 uur en zondagmiddag 19 januari, aanvang 14.30 uur in het Minitheater, Verwerijstraat 53 in Middelburg. Toegangskaarten à € 10,– kunnen worden gereserveerd via info@toneelverenigingpauze.nl of 06-12620075. Kaarten zijn vanaf een uur voor aanvang ook aan de kassa van het Minitheater verkrijgbaar.

De favoriete film van Nelleke Tamerus

Nelleke Tamerus uit Zierikzee is donderdagavond 16 januari 2020 de centrale gast in de tweede aflevering van ‘De Keuze van….’ dit seizoen in Filmtheater fiZi in Zierikzee. Nelleke is bij velen bekend als actrice en regisseur bij Theatergroep Zierik. Verder is zij als theatermaakster betrokken bij projecten van onder meer Koor Waisisi en De Rederijkers Zierikzee. Veel motorrijders in stad, regio en ver daarbuiten kennen haar natuurlijk ook als onderneemster bij Tamerus Motorservice, het bedrijf in Zierikzee dat zij vele jaren samen met haar man heeft geleid, maar waar zij aan het einde van 2019 mee zijn gestopt.  Als centrale gast in ‘De Keuze van…’ heeft Nelleke gekozen voor de film ‘Capharnaüm’.  In een gesprek voorafgaand aan de filmvertoning vertelt Nelleke over de motivatie voor deze keuze en over haar passie als theatermaakster.

Haar favoriete film werd het afgelopen jaar al eerder in fiZi vertoond en maakte toen diepe indruk. Diverse keren kregen wij ook de vraag of ‘Capharnaüm’ wellicht nog een keer vertoond kon worden. Dankzij Nelleke gaat dat nu dus gebeuren. Het verhaal gaat over het jongetje Zaïn in Beirout. Hij staat voor de rechtbank, want hij klaagt zijn ouders aan omdat zij hebben op de wereld hebben gezet. Hij verwijt hen dat ze hem het leven hebben gegeven, zonder dat ze in staat waren werkelijk voor hem te zorgen. De film van regisseur Nadine Labaki (Caramel) is een indringend portret over ouderschap en overleven in de armste wijken van Libanon, verteld door de ogen van een kind. Zain (Zain Al Rafeea) slijt zijn dagen in de straten van de Libanese hoofdstad Beiroet. Als oudste kind van het gezin is het zijn taak om te werken om te helpen het gezin te onderhouden. Wanneer zijn zusje wordt uitgehuwelijkt aan een oudere lokale groenteboer, besluit Zain weg te lopen van huis. Dit leidt tot een ongelooflijke roadtrip, met nieuwe vriendschappen en alles beslissende keuzes. Capharnaüm ging in première op het Filmfestival van Cannes. De cast bestaat veelal uit amateuracteurs en met name Zain Al Rafeea wordt geprezen om zijn sterke acteerprestaties. Voor reserveringen: www.fizi.nl

 

Prikkelende inleiding bij ‘Honeyland’

Voorzitter Helle van der Roest tijdens een presentatiedag van de Imkervereniging Schouwen-Duiveland. 

ZIERIKZEE – Het is voorzitter Helle van der Roest van de Imkervereniging afdeling Schouwen-Duiveland wel toevertrouwd een prikkelende inleiding te geven over het houden van bijen. Hij doet dat woensdagavond 15 januari 20.00 uur in filmtheater fiZi in Zierikzee voorafgaand aan de vertoning van de documentaire ‘Honeyland’ van Tamara Kotevska en Ljubomir Stefanov.

Deze filmmakers werden voor hun indrukwekkende documentaire beloond met elf internationale awards en drie prijzen op het vermaarde Sundance Festival. De cineasten volgden drie jaar lang de vrouw Hatidze, die in een huisje in Noord-Macedonië woont, samen met haar zieke moeder. Haar leven, haar passie en haar inkomen zijn de wilde bijen die ze met veel zorg en volgens oude tradities teelt. Terwijl ze voor de bijen zingt, zoekt ze op steile bergflanken rustig de honingraten uit, zonder noemenswaardige bescherming.

Het bijenhouden op Schouwen-Duiveland gaat heel anders. Daar gaat Helle van der Roest voorafgaand aan ‘Honeyland’ enthousiast over vertellen. Ook over de ambitieuze doelstelling om van dit eiland de meest bij-vriendelijke gemeente te maken. Voor reserveringen: www.fizi.nl

Ellen Foley op TV, later live in fiZi

De bekende zangeres Ellen Foley, bekend van de megahit ‘Paradise by the dashboard light’ met Meatloaf, maakt het komend jaar, op zondagmiddag 24 mei, voor de tweede keer haar opwachting in filmtheater fiZi in Zierikzee met een spetterend optreden. Veel eerder al, op oudejaarsavond, krijgt Foley volop aandacht in het televisieprogramma Top 2000 A Gogo vanaf 19.25 uur op Nederland 3.

In augustus 2018 zorgde Ellen Foley voor twee uitverkochte, succesvolle concerten in fiZi. In 2020 doet zij voor de vierde maal tijdens een tournee Nederland aan en zal dan ook weer te zien en te horen zijn in fiZi, op 24 mei dus.

Zij geeft daar vanaf 14.30 uur een intiem concert voor maximaal honderd bezoekers. Foley koos in 1977, ondanks het grote succes met Meatloaf, toch voor een carrière als solo-artieste. Met succes, want zij scoorde nummer één hits met onder meer What’s a matter baby en We belong to the night. Zij had een stormachtige relatie met Mick Jones van The Clash, die haar tweede solo-album produceerde en die met haar onder meer het duet Hitsville U.K. op het Sandinista album van The Clash opnam. Foley leverde ook belangrijke vocale bijdragen op de albums You’re never alone with a schizophrenic van Ian Hunter en Body and soul van Joe Jackson.
Ellen Foley treedt nu nog steeds op met haar eigen band ‘Ellen Foley and The Worried Men’. Ze nam een nieuw studio-album op, About Time, dat in de Benelux in 2015 werd uitgebracht.

Dik Trom door dik en dun

Dik Trom (Sitah Lampert) en Lieve (Astrid de Buck) op de fiets en ze zijn verliefd. (foto William Wagenaar). 

Gezien: Zaterdagavond 21 december, Minitheater Middelburg: ‘Dik Trom’, Middelburgs Theater; regie en bewerking: Derek Meijer; liedteksten: Marianne Sinke; spel: Kees Baijens, Astrid de Buck, René de Jonge, Sitah Lampert, Carla Roghair, Marianne Sinke, Nina Strous, Roelie van de Velde; Liedteksten: Marianne Sinke.

Gezellige mensen, dat gezinnetje Trom met vader, moeder en zoon Dik. Ze houden van lekker voesel bereiden én van eten. De slagroom, de saucijzenbroodjes en vooral de hotdogs laten zij zich goed smaken. Dik wordt dan ook op z’n slofjes winnaar bij de wedstrijd marshmallows eten. Niemand in het dorp Dikkedam die eens een kanttekening plaatst bij deze manier van leven. Dat ze wel erg veel vet eten en dat zo dik worden toch echt niet gezond is. Niemand, want in Dikkedam wonen alleen maar dikke en heel gezellige mensen.

Dat is heel anders in Dunhoven, moet de familie Trom ervaren als ze hebben besloten daar een restaurant te beginnen. Daar zit niemand te wachten op de menukaart van vader Trom met aardbeienbavarois, chocolademousse, crème brûlee en een tweede toetje gratis. In Dunhoven worden strenge diëten gevolgd onder leiding van de fanatieke Sonja Slager en daar wordt dagelijks getraind in de sportschool van de gespierde eigenaar Rolf. Als dat je buren zijn, maak je als calorierijk restaurant weinig kans van slagen. Moeder Trom komt als eerste tot besef dat het roer moet worden omgegooid, vooral ook omdat ze buurman Rolf wel leuk en charmant vindt. Vader Trom gaat wel schoorvoetend mee met de omschakeling naar rabarbershakes en groentensalades, maar blijft zelf toch een overtuigde lekkerbek. Dat laatste geldt ook voor zoon Dik, maar hij krijgt het wel extra moeilijk als hij verliefd wordt op het mooie, slanke meisje Lieve, de dochter van die strenge Sonja Slager.

Buurman Rolf (René de Jonge) van de sportschool en de fanatieke afslank buurvrouw Sonja Slager (Marianne Sinke). (foto William Wagenaar)

Dik Trom moet in meerdere opzichten door dik en dun en dat alles levert een vrolijke familievoorstelling op met snel wisselende scènes met enkele kostelijke dubbelrollen waarvoor vaak heel snel moet worden verkleed. De personages zijn, of ze nou dun of dik zijn, allen lekker vet aangezet en de spelers gooien zich met volle overtuiging in hun rol. Derek Meijer bekeek intensief de filmversie van ‘Dik Trom’, baseerde zich voor een groot deel op de toneeltekst die Catrien van der Molen schreef, maar liet er vervolgens een eigen bewerking op los die prima past voor deze familievoorstelling. Een belangrijke meerwaarde krijgt de voorstelling door de liedjes die zijn toegevoegd met de lekker bekkende teksten die Marianne Sinke daarvoor schreef. Steeds als er weer een nummer wordt ingezet krijgt de voorstelling een extra boost, mede door de grappige choreografie.

Aan het einde van de voorstelling kunnen dikke en dunne inwoners vrolijk met elkaar dansen. (foto William Wagenaar)

Als deze familievoorstelling al een boodschap heeft, dan zit hij wat verstopt in de korte toespraak die het meisje Lieve aan het einde houdt. Dun of dik, elk mens mag er zijn en gezond leven is natuurlijk goed, maar dat wil niet zeggen dat je helemaal nooit een hotdog zou mogen eten. Zoiets….!

‘Dik Trom’ heeft niks met Kerstmis te maken, de zomerspelen hebben een grotere rol in deze voorstelling, maar het is wel een aanrader om er tijdens de kerstvakantie een keer naar toe te gaan. En het Minitheater zelf biedt kerstsfeer in overvloed en …..na afloop zijn er hotdogs!

‘Dik Trom’ is nog t/m zondag 5 januari te zien in het Minitheater. Voor speellijst en kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

Band Kaviaar houdt traditie in ere

De leden van Kaviaar hier nog tussen de voorjaarsbloesem, vlnr. Jaap Verseput, Rudy Klippel, Brian Martens, Stefan Fokker en voorop Willem van Maanen.

Een feestelijke concert van de band Kaviaar met verrassende muziek én beeld in de dagen tussen kerst en de jaarwisseling hoort tot de vaste tradities in filmtheater fiZi in Zierikzee. Dat gaat dit jaar plaatsvinden op vrijdagavond 27 december.

Voor de Kaviaar was de presentatie van de dubbel LP ‘320’ gram in augustus een hoogtepunt het afgelopen jaar. Tijdens het eindejaarsconcert in fiZi spelen de bandleden natuurlijk een aantal nummers van deze gloednieuwe LP. Kaviaar maakt muziek bij beeld en beeld bij muziek. Het belooft een programma te worden met tal van invalshoeken: poëtisch, hemels, documentair, Zeeuws; over grond, aarde en underground; in, op en onder water; vette bassen, met striptekeningen, lyrische piano en de Zeelandbrug, straf drumwerk en thrillers, cultfilms in combinatie met verfijnd en grofkorrelig gitaargeluid. Het beeld en de bijhorende sound worden als instrument ingezet. Wie al eerder een optreden van Kaviaar bijwoonde, weet een klein beetje wat er te verwachten valt. Een klein beetje, want de band staat altijd weer voor het bieden van verrassingen. Wie Kaviaar nog niet kent, kan nu kennis maken tijdens een eenmalig concert op vrijdagavond 27 december, omlijst met bubbels en babbels. Kaviaar wordt gevormd door: Willem van Maanen (piano), Stefan Fokker (gitaar), Rudy Klippel (bas), Brian Martens (drums en beatbox), Jaap Verseput (sax en beeld). Het optreden begint om 20.00 uur. Reserveren: http://www.fizi.nl

Dikke familie Trom in het Minitheater

De familie Trom gaat verhuizen van Dikkedam naar Dunhoven (foto: Toby Hamelink).

MIDDELBURG – Traditiegetrouw pakt het Middelburgs Theater ook dit keer aan het einde van het jaar weer uit met een vrolijke familievoorstelling voor iedereen vanaf 6 jaar. De keus gevallen op ‘Dik Trom’ onder bewerking en regie van Derek Meijer, met dank aan Catrien van der Molen voor het script. De show is gebaseerd op de gelijknamige film.

‘Dik Trom’ wordt vanaf zaterdag 21 december 11 keer gespeeld in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53 in Middelburg. Dik Trom is een vrolijke, eerlijke, maar vooral ook gezette jongen. Samen met zijn ouders woont hij heel gezellig in Dikkedam, waar iedereen net zo dik en uitbundig is als hij. Het is er elke dag feest. Dik’s gelukkige leventje verandert als de familie gaat verhuizen naar Dunhoven, waar zijn vader een restaurant begint. In Dunhoven is niemand uitbundig of dik. Iedereen is alleen maar bezig met uiterlijk, gezondheid en sport. De bewoners zitten ook niet te wachten op die dikke familie Trom en hun restaurant vol calorieën. Dik wordt zich voor het eerst van zijn leven bewust van zijn omvang. Helemaal als hij verliefd wordt op Lieve, het dunste meisje van heel Dunhoven.

De rollen worden gespeeld door: Kees Baijens, Astrid de Buck, René de Jonge, Sitah Lampert, Carla Roghair, Marianne Sinke, Nina Strous, Roelie van de Velde; Liedteksten: Marianne Sinke; regie-assistent: Bob van Schuylenburch; decor: Gerard van der Bliek, Frans Hennekam, Adriaan Machielse.

Za. 21 dec. (première), Minitheater Middelburg, 14.30 u en 19.00 uur; daar ook t/m 5 januari; zie: www.middelburgsminitheater.nl

 

 

Beaudil Elzenga laat Janis Joplin herleven

Beaudil Elzenga in de voorstelling ‘JANIS’ (foto theaterproductiehuis Zeelandia)

Theaterproductiehuis Zeelandia biedt de jonge actrice Beaudil Elzenga de ruimte voor het brengen van de muziektheatervoorstelling ‘JANIS’, die op 20 februari in première gaat in poppodium De Spot in Middelburg. JANIS is een muziektheatervoorstelling over de zoektocht naar erkenning, het vluchten in verslaving en het leven van bed naar bed van de beroemde blueszangeres Janis Joplin die 50 jaar geleden op 27-jarige leeftijd overleed.
Beaudil Elzenga brengt een muzikale ode aan Janis, aan de vrouw, het meisje uit Texas, de legende, the Rose, the Queen, the Pearl. En vooral het hart en daardoor haar blues. De tekst is van Gerardjan Rijnders en de muziek van Stijn Hoes en Rutger Martens

Beaudil Elzenga groeide op in Middelburg en vertrok op 16-jarige leeftijd naar de Randstad om haar droom om actrice te worden waar te maken. Ze studeerde in 2016 af aan de Toneelacademie Amsterdam en speelde onder andere bij Toneelgroep de Appel en Dégradé, had de hoofdrol in de bekroonde kortfilm Aimee en voor haar beruchte gastrol in GTST werd zij in 2018 genomineerd voor de Zilveren Televizier-Ster. Met JANIS keert Beaudil terug naar het Zeeuwse en maakt ze haar eerste eigen muziektheatervoorstelling, geïnspireerd dus op het leven en het werk van de beroemde Amerikaanse zangeres Janis Joplin. De tournee loopt t/m 25 april. Voor nadere informatie: http://www.theaterzeelandia.nl

Erik de Bruyn laat zich weer horen met PEG WHALES

De Zeeuws-Amsterdamse band PEG WHALES heeft zojuist zijn tweede EP uitgebracht met als titel ‘Alaska Woods’. PEG WHALES is de band van de oorspronkelijk uit Zeeland afkomstige Erik de Bruyn, zanger/gitarist en vooral ook filmmaker (Wilde Mossels, J. Kessels, Hope en recentelijk de mysteriethrillerserie Grenslanders, die in België een miljoenenpubliek trok).

Met hulp van engineer/producer/drummer Willy Berrevoets ( Nuff Said, Surrender ), namen de PEG WHALES  inmiddels negen songs op in de Avalanche Studio in Oost Souburg.

Eerder dit jaar, op 29 maart 2019 werd de single Josie Girl uitgebracht op Spotify en alle andere online musicservices, daarna volgden de EP  ’STROMBOLI’ en in en na de zomer de singles  Angel Train en Turning Doors. 

Deze singles worden nu op de EP Alaska Woods vergezeld  door de rockende Oceans Rise en het door de desolate noordelijke ijsvlaktes geïnspireerde To Get Away.

PEG WHALES bestaat uit: Matthijs Hoitsma ( the Pheromones ); gitaar, Mark Verboven; bas, Emiel van Rijthoven ( Waylon); keyboards, Willy Berrevoets; drums & backing vocals en Erik de Bruyn; gitaar en zang.

https://open.spotify.com/album/1ZaNRHOy7H2FikPUDW9XwZ?si=kgnhFPAtTDC5sg-ib_KcdQ.

Via Tunecore wordt het nummer verspreid over Spotify, iTunes music, Amazon, Deezer, Google Play en andere online stores.

 

Prijswinnende filmmakers in fiZi

Ans Schilders in de korte film ‘Hawkeyes’. 

ZIERIKZEE – Zeeland telt een aantal zeer enthousiaste en talentvolle (amateur)filmmakers en filmspelers van wie sommigen ook de stap naar een professionele opleiding hebben gemaakt. Zondagavond 1 december onthaalt fiZi vijf mensen die iets van hun werk komen laten zien en erover zullen vertellen. Onder de titel ‘Zeeuws Kort’ worden vijf korte films vertoond, steeds vooraf gegaan door korte gesprekjes met de makers en/of de spelers daarin.

Op het programma staat de film ‘IJskoud’ van regisseur Lennart Gosman. Deze korte film werd uitgeroepen tot beste film die in de afgelopen tien jaar werd gemaakt tijdens de Zeeuwse FilmStarZ competities. Een andere winnaar betreft Michèle Soudijn. Zij kreeg de prijs voor ‘Beste Actrice’ voor haar hoofdrol in de korte film ‘De Wensmoeder’. Ook deze film wordt vertoond en Michèle is aanwezig om over haar aandeel daarin te vertellen.

Hans Doodkorte in de korte film ‘IJS

Verder zal actrice en filmmaakster Ans Schilders aanwezig zijn. Zij speelt in de film Hawkeyes van regisseur Christianne Altena, die er ook zal zijn deze avond. Tevens maakte Ans Schilders de film ‘Op de helling, tien jaar later’ over herinneringen aan het bedrijf De Koninklijke Schelde in Vlissingen. De avond begint overigens met een opmerkelijk filmpje met als titel ‘Kerst met Guus’. Dat is het resultaat van een studieopdracht van Christianne Altena en Lennart Gosman tijdens hun filmopleiding in Antwerpen. Samen met medestudenten moesten zij, zonder enige voorbereiding vooraf, in één week tijd dit filmpje maken. In fiZi vertellen zij over dit ‘snelkookpan proces’ en tonen zij het resultaat. De ‘Zeeuws Kort’ avond begint om 20.00 uur; reserveringen: www.fizi.nl

Programma-overzicht:

Scène uit de korte film ‘De Wensmoeder’. 

Kerst met Guus – Regie: Lennart Gosman, Christianne Altena, Dirk Elsen
Guus is een beeld dat voor de kerstdagen plaats moet maken voor een kerstboom en zomaar op straat gezet wordt door de eigenaar.

Hawkeyes (15 minuten) – Regie: Christianne Altena.
Een gedreven ornitholoog en zijn moeder nuttigen een bijzonder avondmaal.

IJskoud (12 minuten) – Regie: Lennart Gosman.
Willem maakt vreemde keuzes na het plotselinge overlijden van zijn vrouw. Afscheid nemen is geen optie. (Winnaar Gouden Zeester 2014).

Op de helling, tien jaar later (20 minuten) – Regie: Ans en Rini Schilders.
Oud-medewerker van de Koninklijke Maatschappij De Schelde in Vlissingen Willem C. Murre pleitte jarenlang voor een monument als blijvende herinnering aan dit bedrijf.

De Wensmoeder (12 minuten) – Regie: Daphne Koelma en Rein Borcheld. Met in de hoofdrollen Michèle Soudijn en Pim de Bruijn.
Een ongehuwde vrouw met vurige kinderwens gaat op zoek naar een spermadonor en krijgt te maken met een zeer opmerkelijke reactie. (Winnaar Gouden Zeester 2013).

Ballustrada contra Dichter des Vaderlands

Tsead Bruinja, de huidige Dichter des Vaderlands wordt flink de maat genomen in het zojuist verschenen najaarsdubbelnummer van jaargang 33 van het literaire tijdschrijf Ballustrada in Zeeland. Minor, de vaste columnist van Ballustrada rekent af met Bruinja wegens diens, volgens hem, activistische opstelling en veilige politieke correcte meningen.

Wat zit Minor nou precies zo dwars? De columnist constateert de Dichter des Vaderlands er kennelijk niet is voor de hele Nederlandse bevolking, maar zich enkel richt tot zijn elitaire achterban. ‘Waarom overschreeuwt deze dichter zich zo?’ vraagt Minor zich af. ‘Wil hij de Majakovski van de diverse grachtengordels worden?’

Verderop in het nummer staat wél een gedicht van dezelfde Tsead Bruinja. Dat dan weer wel, want Ballustrada wil blijkbaar toch graag ook een tikkeltje ongrijpbaar blijven. De inhoud van deze editie schiet volgens de redactie zelf ‘alle kanten’ op. Dit in tegenstelling tot de voorgaande thema-uitgave ‘In Holland staat een huis’. Bert Bevers maakte met twintig Limburgse dichters uit Nederland en België een boeiende aflevering van Laaglandse Poëzie. Willem G. Westeijn vertaalde werk van de hier nauwelijks bekende Russische dichter Leonid Aronzon, die in 1970 jong overleed.

Voorts allerhande poëzie en proza in deze 124 pagina’s tellende editie, zoals essays van Pieter Sierdsma en Reinold Widemann over de ongelijke grootheden Bob den Uyl en J. L. Borges. Redacteur Johan Everaers volgt de avonturen van de hond van Sisyphus, André van der Veeke besteedt aandacht aan dichter, essayist en medewerker van Ballustrada Lou Vleugelhof, die op 25 mei van dit jaar overleed. Renaat Ramon interviewt K. Schippers over aspecten van zijn proza. Ballustrada-vormgever Ko de Jonge presenteert in zijn nieuwe serie beeldend werk van Jorieke Rottier (uit Untitled).

 

De Verdieping: ‘De Jossen’, ‘De Kus’ en Poëzie/Muziek

Het lijkt veilig en vertrouwd bij ‘De Jossen'(Peter Kouijzer)

ZIERIKZEE – In Theater De Verdieping, het thuishonk van Theatergroep Zierik valt de komende tijd veel te beleven. In de eerste plaats zijn er het komend weekend – vrijdagavond 15, zaterdagavond 16 en zondagmiddag 17 november – nog voorstellingen te zien van het toneelstuk ‘De Jossen’ van Theatergroep Zierik. Het stuk is geschreven door Tom Lanoye en bewerkt en geregisseerd door Nelleke Tamerus. Het verhaal in deze absurdistische komedie draait om de vraag hoe veilig voelen we ons binnen een groep? Delen we alle meningen die deze groep eensluidend verkondigt of denken we ook wel eens iets anders. Hoe fijn is het in een groep opgenomen te zijn?  Waarom zou je jezelf vrijwillig uit de bescherming van de groep plaatsen? Bovendien….kún je er eigenlijk nog wel uit.

De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, de matinee om 14.30 uur. Kaarten via: www.theatergroepzierik.nl

 

Liesbeth Peters en Peter Adriaanse in ‘De Kus'(foto Escha Tanihatu)

Een toevallige ontmoeting

Op zondagmiddag 24 november kunnen toneelhebbers ook voor toneel in De Verdieping terecht, maar dan voor een toneelstuk met een heel ander gegeven. Dan voeren Liesbeth Peters en Peter Adriaanse het toneelstuk ‘De Kus’ van Ger Thijs op, onder regie van Anke Tanihatu.  Het verhaal is gebaseerd op een toevallige ontmoeting van een man en een vrouw bij een bankje in de duinen bij de Dishoek in Vlissingen. Hij is cabaretier, op zoek naar materiaal voor zijn nieuwe show. Zij is op weg naar het ziekenhuis in Vlissingen voor de uitslag van een scan. Een toevallige ontmoeting wordt een gezamenlijke wandeling met ontroerende, hartverscheurende, maar ook geestige ontwikkelingen tot gevolg. De Kus gaat over pijn en kracht, liefde en verlangen, over vallen en opstaan.

De voorstelling begint om 15.00 uur; reserveringen en info: theaterdekus@gmail.com

Anna de Bruyckere, stadsdichter van Middelburg.

Poëzie- en muziekmiddag

Op zondagmiddag 8 december zullen in Theater De Verdieping in een ongedwongen en gemoedelijke sfeer diverse dichters en muzikanten optreden.

De stadsdichters van Middelburg en Dordrecht, Anna de Bruyckere en Peter M. van der Linden, zullen er zijn. Bijzonder is dat Anna de Bruyckere zichzelf zal begeleiden met contrabas. Peter M. van der Linden, ook kunstenaar, zal een aantal schilderijen meenemen, waar hij gedichten bij heeft gemaakt. Verder zullen voordragen uit eigen werk de jonge dichter Kaj Lems uit Noordwelle en Ester van Meurs uit Zierikzee.

Voor de muzikale omlijsting zorgt het Nederlandstalig duo El Capsoñez (Jur Houtman en Mels Hoogenboom). Tamara van As zal een aantal liedjes ten gehore brengen van onder anderen Sjaan Duinhoven en Eva Crutzen, begeleid door multi-instrumentalist Frans Blanker. De band Cabin 6 geeft in een poëtische muziekschets hun interpretatie van de Griekse mythe Agamemnon. Tot slot zal Mels Hoogenboom een aantal gedichten spelen, die hij op muziek heeft gezet.

De Poëzie- en muziekmiddag begint om 14.30 uur, foyer open om 14.00 uur.

Kaarten via www.theatergroepzierik.nl

 

De Keuze van Swen Blikman in fiZi

Filmtheater fiZi in Zierikzee begint donderdagavond 14 november  2019 weer een nieuwe serie van het programma ‘De keuze van….’. Daarin staat een gast centraal die zijn of haar favoriete film mag presenteren.  De eerste centrale gast in de reeks van dit seizoen is Swen Blikman., ontwerper van huisstijlen annex horeca-ondernemer in Zierikzee en tevens voorzitter van Poppodium Brogum.  Swen heeft gekozen voor de film ‘Snatch’ van regisseur Guy Ritchie met in de hoofdrollen Jason Statham, Brad Pitt en Vinnie Jones.

‘Snatch’ is een komische gangsterfilm uit 2000. De film speelt zich af in Londen en draait zowel om een enorme gestolen diamant als om perikelen in het plaatselijke illegale bokscircuit. Turkish en zijn partner-in-crime Tommy raken door de beruchte crimineel Brick Top betrokken bij de wereld van de illegale bokswedstrijden. Daar valt grof geld te verdienen.

In een gesprek dat ik met Swen Blikman voorafgaand aan de filmertoning zal hebben, zal hij nader ingaan op zijn filmkeuze. Wellicht zullen ook het wel en wee van Brogum  en het belang van een poppodium in Zierikzee aan de orde komen. Ook vertelt Swen over zijn bewuste keus voor het ondernemerschap en het belang van muziek in zijn leven. Voor reserveringen: www.fizi.nl

Dwingende Jossen laten publiek veel vrijheid

Scène uit ‘De Jossen’ (foto: Peter Kouijzer)

GEZIEN: Vrijdag 1 november, Theater De Verdieping, Zierikzee: ‘De Jossen’ – Theatergroep Zierik; tekst: Tom Lanoye; regie: Nelleke Tamerus; spel: Yolanda Smits, Maryse van de Plasse, Tamara van As, Margaret van Velthoven, Inge Kooijmans, Nettie Jumelet, Mels Hoogenboom, Justin Troost; muziek: Frans Blanker.

Ze leven met z’n achten in ‘Het Josdom’ en ze heten allemaal Jos. Dat is praktisch, want onderscheid hoeft er niet te zijn. Ze vormen immers een hechte groep, waarin iedereen gelijk is en waarin ze allemaal dezelfde gevoelens en opvattingen hebben. Dat voelt als een warm bad, als een veilig nest. Het moet heerlijk zijn om in ‘Het Josdom’ te vertoeven.

Nou ja…totdat je voelt dat je toch niet altijd zo gelukkig bent binnen zo’n dwingende groep, dat je af en toe ook wel eens iets voor jezelf wilt doen, iets anders wilt vinden en denken dan die anderen binnen de groep. Dan….ga je ineens even buiten de kring staan, maar dat betekent dan meteen een enorme stap waar heel veel moed voor nodig is. Want je weet, dat de anderen niet blij zullen zijn, het niet kunnen of willen begrijpen, je zo snel mogelijk weer terug in de kring willen hebben. Dat ze er alles aan zullen doen om je te overtuigen dat je aan het dwalen bent. Dat ze op allerlei manieren zullen proberen om je volledig ‘terug te bekeren’.  Door ogenschijnlijk een beetje mee te bewegen met jouw twijfels, maar ook door je geen kans te geven te ontsnappen, door je letterlijk de pas af te snijden. En als dat allemaal niet werkt dan maar door je letterlijk dood te knuffelen.  Het vergt moed en doorzettingsvermogen om uit zo’n knuffeldood te herrijzen, maar als dat lukt, lonkt ook de vrijheid: schitterend én angstaanjagend, want je weet niet hoe die vrijheid eruit zal zien, of er daar ook muziek zal klinken en er een warm nest zal zijn. Maar wat je wel weet is, dat je er jezelf zult mogen zijn.

Scène uit ‘De Jossen’ (foto Peter Kouijzer)

In ‘De Jossen’ wordt dit thema op knappe wijze verbeeld en verteld.  Auteur Tom Lanoye gooide alle tekst van alle Jos-personages op een hoop en liet aan de regie over om de teksten per Jos te verdelen. Nelleke Tamerus is daarin zeer zorgvuldig te werk gegaan en heeft daarmee herkenbare mensen gecreëerd, die reageren zoals je vanuit hun persoon kunt verwachten. ‘De Jossen’ is een absurdistisch toneelstuk, dus geen zeer toegankelijk verhaal dat je als toeschouwer op een bordje geserveerd krijgt. Maar het publiek krijgt wel heerlijke metaforen opgediend om de tanden in te kunnen zetten en daarmee ook de vrijheid krijgt voor je eigen herkenning. Iedereen heeft immers wel een ervaring die op enigerlei wijze vergelijkbaar is met ‘De Jossen’: Het uiteen vallen van een vriendschap, je niet meer kunnen verenigen met de opvattingen van een ander, je eigen ambities en verlangens willen gaan volgen, maar ook het star vasthouden aan tradities en verbanden omdat ze ooit wél leuk waren.

Het klinkt misschien wat zwaar, maar dan moet snel gezegd worden dat de cast fijn, licht en humorvol spel brengt als evenwichtig presterend ensemble. Fijn om naar te kijken, al had de kleding misschien net wat meer aandacht mogen krijgen. De afstemming in kleuren en nuances doet het goed, maar iets meer uniformiteit had die acht Jossen wellicht gepast. De live-muziek door multi-instrumentalist Frans Blanker geeft de voorstelling een belangrijke meerwaarde, want voegt spanning, sfeer en extra groepsgevoel toe.

‘De Jossen’ is een opmerkelijk stuk, geen hapklare brok, maar weer een fijne productie in de rijk gevarieerde opvoeringsgeschiedenis van Theatergroep Zierik. Nog te zien op: 2, 8, 9, 10 (matinee) 15, 16 en 17 (matinee) november. De avondvoorstellingen beginnen om 20.00 uur, dat zondagmatinees om 14.30 uur. Kaarten à € 12,50 zijn te reserveren via: www.theatergroepzierik.nl

 

Josien verstaat een beetje ‘Meeuws’

Josien de Graaf presenteert haar boek ‘Ik versta een beetje Meeuws’ op zaterdag 2 november om 13.30 uur bij Boekhandel De Vries in Zierikzee..

Sprekende dieren, kibbelende echtgenoten, gehaaide familieleden, verlegen jongens en meisjes… en een verteller die vooral zichzelf niet te serieus neemt maar de o zo herkenbare eigenaardigheden van alles en iedereen met liefde en humor beschrijft.

Josien de Graaf zou dat nooit over haar eigen werk schrijven, maar herkent de waarheid als ze hem leest en durft het aan om die publiek te maken.

Op vrijdag 1 november om 15.30 uur presenteert ze haar bundel poëtische verhaaltjes eerst in de Drvkkerij in Middelburg.  Ze leest daar voor en vertelt over hun ontstaan. Daarnaast dienen stadsdichter Anna de Bruyckere en Suzanne Krijger haar van repliek: zij laten hun favorieten uit de bundel horen en brengen met eigen werk een ode aan De Graafs komische observatiekunst. Zaterdagmiddag doet zij haar presentatie in Boekhandel De Vries in Zierikzee.

Josien de Graaf is artistiek leider van de Jeugdtheaterschool Zeeland. Zij heeft veel theaterteksten geschreven voor kinderen, jongeren en volwassenen. Ruim een jaar geleden is zij begonnen met het schrijven van korte poëtische verhaaltjes. In de bundel “Ik versta een beetje Meeuws” zijn 71 van deze prozagedichten opgenomen.

De bundel wordt uitgegeven door Anthoni Fierloos van boekhandel en uitgeverij ’t Paard van Troje in Goes. Wim Hofman maakte de tekening op de omslag.

 

Erfenis overschaduwt de Bevrijding

Repetitiescène voor ‘De Erfenis’ met vlnr: Wilma Selen, Anneke Goedhart en Leonard van den Berge. 

In het kader van ‘Vlissingen 75 jaar Slag om de Schelde’ brengt De Zeeuwse Komedie een reprise van de eerder gemaakte voorstelling ‘De Erfenis’. De opvoeringsreeks vindt vanaf zondag 3 november plaats in de bovenzaal van café de Concurrent, Bellamypark 22 in Vlissingen.

De voorstelling duurt circa een uur. ‘De Erfenis’ is geschreven en geregisseerd door Rens Schot. De spelers zijn: Wilma Selen, Anneke Goedhart en Leonard van den Berge. Het verhaal speelt zich af in het nu en ook nu nog, nu die Tweede Wereldoorlog toch al zo’n 75 jaar achter ons ligt, kruipen die 5 bezettingsjaren gevraagd en ongevraagd het leven van mensen binnen.  De vader en de moeders uit die tijd zijn, op een enkeling na, overleden, maar hun kinderen en kleinkinderen leven nog. Ook zij, die na de bevrijding geconfronteerd werden met de verkeerde keuze van hun ouders.  Ook ouders uit Vlissingen. Bij die kinderen was zeker geen sprake van schuld. Wel van leed. Onvoorstelbaar veel leed. Voor niet iedereen was er na de oorlog sprake van bevrijding.

Scène uit ‘De Erfenis’

In ‘De Erfenis’ vertellen drie mensen hun verhaal: een bevlogen onderzoekster naar historische feiten, de zoon van een Vlissingse kleermaker en zelf later-NSB burgemeester in Ede en Femke, de dochter van een NSB-politiefunctionaris. De verhalen laten je huiveren: de man met zijn fanatieke overtuiging en zijn immer ontbroken inzicht en de vrouw met haar kansloze leven als nazaat van een vader die fout was in de oorlog. De onderzoekster legt op subtiele wijze verbinding tussen die twee personages.

De reprise voorstellingen van ‘de Erfenis’ in de bovenzaal van café De Concurrent in Vlissingen zijn op: 3 november (16:00 uur en 20:00 uur), 8,9,10, 15 16 november (20:00 uur) en 17 november (16:00 uur en 20:00 uur) .

Via de website van de Zeeuwse Komedie: www.zeeuwsekomedie.nl  kunnen toegangskaarten gereserveerd worden.