Vijftig jaar na Woodstock! Ook in Zierikzee!

Woodstock: drie dagen van liefde en muziek. Het geldt als ‘de moeder aller festivals’. Die legendarische gebeurtenis tijdens dat weekend in augustus 1969 op een boerenveld in de buurt van Bethel, New York.

Nu vijftig jaar later, in de zomer van 2019 gaat dat op spetterende wijze herdacht worden . Ook in Zierikzee: met muziekoptredens bij Café De Gekroonde Suikerbiet in Zierikzee  op 14 en 28 juli en met een eenmalige vertoning van de muziekdocumentaire ‘Woodstock 3 days of peace and music’ in Filmtheater fiZi op zondagavond 18 augustus.

Het duo De Zeevruchtjes met zanger/toetsenist René Geelhoed en drummer Maarten Kooymans hebben een speciaal programma samengesteld onder de titel ‘Back to Woodstock’ voor hun optredens bij De Biet. ,,Bij Woodstock ging het natuurlijk om veel meer dan om de muziek. De ontwikkeling van de jongerencultuur, de drang naar vrijheid, fly high en geen oorlog meer. Iets van die sfeer als grote verbindende factor hopen we voelbaar te maken’’, laat René Geelhoed weten.

Bij Woodstock in 1969 beleefden ruim 400.000 mensen onvergetelijke optredens van onder meer Jimi Hendrikx, Joe Cocker, Santana, The Who, Janis Joplin, Jefferson Airplane, Joan Baez en Crosby, Stills & Nash. Regisseur Michael Wadleigh was erbij en maakte een ruim drie uur durende muziekdocumentaire. Om 50 jaar Woodstock te vieren brengt Warner Bros. Pictures deze muziekdocumentaire terug in de Nederlandse bioscoop voor een speciale vertoning alleen op zondag 18 augustus 2019 in enkele bioscopen in Nederland. En fiZi doet natuurlijk mee. Het betreft nu de zogeheten ‘Director’s Cut’ van de film met een speelduur van 3 uur en 44 minuten. De documentaire bevat unieke sfeerbeelden, interviews en natuurlijk veel muziek. Wegens de lengte van de film begint de voorstelling al om 19.00 uur. De zaaldeuren en de bar blijven gedurende de hele avond geopend. In- en uitlopen is toegestaan. fiZi hanteert geen dresscode, maar……. wie het leuk vindt om in  Woodstock-achtige outfit te komen, wordt van harte uitgenodigd dat zeker te doen. Dat zal de sfeer van deze uniek filmavond alleen maar verhogen. Reserveren: www.fizi.nl

Advertenties

Eerste hulp bij snelle vooroordelen

Scène uit ‘Stadswild’ (foto: Sven Zeijen).

VLISSINGEN – ,,Vooroordelen zijn natuurlijk niet helemaal weg te denken, maar we willen wel graag erover nadenken hoe vooroordelen ontstaan’’, zegt Yuri Bongers. Zij is een van de twee choreografen van Vloeistof, het getalenteerde dansgezelschap waar Zeeland al enkele keren eerder kennis mee heeft gemaakt. Dat was twee jaar geleden bij Festival Onderstroom in Vlissingen en vorig jaar met de voorstelling ‘Hellend Vlak’ in de Kreek bij Ouwerkerk in het kader van het Zeeland Nazomerfestival.

Vloeistof is zeer binnenkort weer te zien in Zeeland, te weten op 5, 6 en 7 juli tijdens festival Onderstroom 2019 in Vlissingen. Daar wordt de locatievoorstelling ‘Stadswild’ opgevoerd. ‘Stadswild’ wordt omschreven als een interactieve dansexpeditie speciaal voor jongeren: een fysieke en zintuigelijke wandeling die aanmoedigt om op nieuwe manieren naar de stad, de ander en zichzelf te kijken. Op een lichtvoetige en eigentijdse manier verleiden de dansers de toeschouwers, die een koptelefoon dragen, zoals bij een silent disco, om verbanden te leggen tussen de dans, de muziek, de voice-over en wat er spontaan op straat gebeurt en wat dus elke keer anders kan zijn. Het belooft een beleving te worden waarin je als toeschouwer gaat twijfelen over wat nou echt ‘echt’ is en wat niet.

,,We hoeven niet met iedereen vrienden te worden, maar onbewuste vooroordelen beïnvloeden onze keuzes in het contact maken, maar zeker in de publieke ruimte en heeft op die manier veel impact op het samenleven’’, benadrukt  Yuri Bongers. Haar collega-choreografe Anja Reinhardt vult aan: ,,Het avontuur begint bij uit je eigen bubbel te stappen. Dat is letterlijk wat we met het publiek willen doen.’’

Voor informatie over opvoeringstijd en kaartverkoop zie: festivalonderstroom.nl/stadswild

 

Zomeravondconcerten Zeeuws Orkest

Sopraan Anneke Luyten (foto: Hans Colijn)

‘Een avond met muziek die door de ziel snijdt’. Dat belooft het Zeeuws Orkest te gaan brengen in het zomerconcert 2019 dat komende week wordt gegeven in de Sint-Nicolaaskerk in Brouwershaven (do. 27 juni), St. Baafskerk in Aardenburg (vrijdag 28 juni) en in de Grote Kerk in Veere (zaterdag 29 juni).

Het symfonieorkest van Zeeland onder leiding van dirigent Ivan Meylemans werkt dit keer samen met Vocaal Ensemble Musica Cordis uit Goes. Verder zal de Belgische sopraan Anneke Luyten als solist optreden. Zij eindigde enkele jaren geleden bij de laatste vier tijdens de Koningin Elisabeth wedstrijd voor zang. Dit is een concours voor de toptalenten van de wereld. Anneke Luyten beschikt over een uitzonderlijk rijk timbre.

Het programma voor dit zomerconcert:  Poulenc – Gloria;  F. Schmitt – La tragédie de Salomé; Mahler – Wir geniessen die himmlischen Freuden (uit Mahler IV); Mendelssohn – Psalm 42, Wie der Hirsch schreit.  Alle concerten beginnen om 20.15 uur. Voor kaartverkoop: www.zeeuwsorkest.nl

 

Kunstschouw vol doorzettingsvermogen, daadkracht en muziek

De Kunstschouw, de grootste beeldende kunstmanifestatie in Zeeland, wordt dit jaar gehouden van 15 tot en met 23 juni. Het is de 26e editie en het programma getuigt van doorzettingsvermogen en daadkracht en er blijkt ook veel muziek in te zitten. De officiële opening gebeurt vrijdagavond 14 juni vanaf 20.00 uur in de Hervormde Kerk in Haamstede.

,,Het afgelopen jaar verliep afwisselend goed en triest. Zoals meestal het hele leven verloopt….. .’’ Met deze treffende woorden opent Marjolijn van den Adel als hoofdredactrice het voorwoord van het Kunstschouw Magazine 2019. Zij was ook 15 jaar artistiek leidster van De Kunstschouw en draagt die functie nu over aan Pim van der Wel. Wat de trieste gebeurtenissen betreffen, doelt Van den Adel op het overlijden van Dick Gaasbeek, levenspartner van voorzitter Edzard Gelderman en zelf trouwe Kunstschouwvriend. Ook betreurt zij het plotseling overlijden van gemeentelijk cultuurambtenaar Bert Stuit, die destijds samen met zijn collega Geert van Breugel in de toenmalige gemeente Westerschouwen aan de wieg stond van De Kunstschouw. Ook memoreert Van den Adel het overlijden van Helene Frijns-Briels, beeldend kunstenares uit Burghsluis van wier werk altijd zo’n inspirerende kracht uitging. Tenslotte staat zij ook stil bij het verdriet om het verlies van Hans Simons, Kunstschouwvriend en inspirerend voorzitter van de Stichting Renesse, trouwe subsidiegever van deze jaarlijkse manifestatie.

‘Wereldmensen’: beeldjes van Riet Blüm gemaakt van cortenstaal en brons te zien bij ‘In de Boogerd’, Vertonsweg 2, Haamstede. 

Daartegenover staan, volgens Van den Adel, de nieuwe impulsen voor de Kunstschouw met drie nieuwe medewerkers binnen de kunstcommissie en met Pim van der Wel als nieuwe artistiek leider. Na de sprankelende zilveren jubileumeditie van vorig jaar, mag de organisatie toch ook met gepaste trots het programma voor dit jaar presenteren. Op 36 locaties verspreid over de Westhoek en een stukje Midden-Schouwen presenteren tientallen kunstenaars hun beeldend werk in allerlei verschillende stijlen en gemaakt van talrijke gevarieerde materialen. De bewering dat er veel muziek in deze 26e editie van De Kunstschouw zit, duidt op de samenwerking met het Zeeuws Orkest. Vijf ensembles daarvan in wisselende samenstelling zullen op diverse locaties optreden tijdens de ‘Dag van de muziek’ op zondag 23 juni, de slotdag van De Kunstschouw. Ook tijdens de officiële opening vrijdagavond 14 juni zal er muziek zijn, dan van het blaaskwintet  bestaande uit Jana Suilen (hoorn), Maaike van der Heijdt (fluit), Evelien de Vries (klarinet), Victor Kruis (hobo) en Lieselot Toorop (fagot). Na een welkomstwoord door voorzitter Edzard Gelderman, verricht Anna de Bruckere, stadsdichter van Middelburg, de officiële opening van De Kunstschouw 2019 met een speciaal door haar geschreven gedicht. Later tijdens deze Kunstschouw-week  – op woensdag 19 juni – treedt De Bruckere ook nog op bij de locatie ‘Korreltje Zeezoet’ in Ellemeet met een theatermonoloog onder de titel ‘Eerst maar eens naar Nieuw-Zeeland’.

Voor een volledig overzicht van het kunstaanbod op de verschillende locaties en van de talrijke nevenactiviteiten is het Kunstschouw Magazine onmisbaar. Nadere info: www.kunstschouw.nl

 

Wiebe en consorten in de startblokken

Bijna tijd voor afvaart project ‘Muziek in de zeilen’

Nog amper twee dagen en de tros van De Stoere Eenvoud wordt donderdagavond in de Nieuwe Haven in Zierikzee los gesmeten voor het project ‘Muziek in de zeilen’:  Een muzikale vaartocht meanderend door Nederland naar West-Terschelling. Muzikant en zeeman Wiebe Radstake laat weten dat hij samen met zijn Zeeuwse muzikale vrienden in de startblokken staat om deze bijzondere tiendaagse trektocht aan te gaan.

Na maandenlange voorbereidingen is het tijd om aan boord te gaan, de muziekinstrumenten uit te pakken en de zeilen te zetten. ,,De afgelopen week hebben try outs gedaan in Brussel met dichter Jan Ducheyne, in Ruigoord en in Schiedam en Middelburg met de band Rommelhond’’, zegt Wiebe. Hij constateert dat het rommelig is en dat het alle kanten op gaat, dat het nu al schuurt en druist. ,,Wat moet dat niet worden na een week met elkaar op een schip?’’, vraagt hij zich af. De muzikanten met wie hij op reis gaat, zijn Stefan Fokker op bas, dwarsfluit en sax, Nathanael Boelen op contrabas, Olaf Willemse op drums, Frans Blanker op piano en sax, Chris Collier op gitaar, Frans Friederich op trompet, Tjalle Gallema op cello,  Erik van de Berge op gitaar, Max Swagenmakers op viool en Frank P. Jef Mercelis en Teuk Henri samen met Jan Ducheyne als ‘Noodzakelijk kwaad’.

,,Natuurlijk zijn we niet altijd samen aan boord. Dat is nomaden eigen: soms zal iemand invoegen en dan weer van boord gaan. Maar juist hierdoor ontstaat een grote wisselwerking tussen de muzikanten’’, zegt Wiebe. De crew bestaat verder uit Nadine en Suzan, die gaan koken, Jan, Joris en Wiebe nemen het nautische deel van de reis op zich en Marie Sarah reist mee om te filmen, want het is de bedoeling dat er na afloop een documentaire over deze muzikale vaartocht wordt uitgebracht.

Het geplande vaarschema ziet er als volgt uit:

Donderdag middag 6 Juni rond 17 uur komt de Stoere Eenvoud gevaren door Roy, Jan Joris en Wiebe aan in Zierikzee om daar bij Café de Biet na een welkomswoord van wethouder Jacqueline van Burg de muzikanten van Morjak te verwelkomen, een aantal nummers te spelen en de zeilen te zetten richting de Krammer sluizen. Kijken en luisteren kan  vanaf het terras van de Biet aan de Nieuwe Haven Zierikzee en daarna kunnen schip en bemanning uitgezwaaid worden.

Vrijdag 7 Juni  zeilen naar Dordrecht om daar een last minute optreden te doen bij de kunstenaars broedplaats DS17, dit vanaf 20 uur in de avond.

Zaterdag 8 juni in de ochtend vertrek naar Rotterdam om het schip aan te leggen bij het lichtschip V11 in de Leuvehaven. Vanaf de Stoere Eenvoud zal het terras van V11 rond 16:00 worden toegezongen.

Zondag 9 juni varen naar Gouda door om daar in het havencafe Ijsselhuis aan de haven te spelen rond 15:00 in de middag. Daar zal ook Jan Ducheyne en het noodzakelijk kwaad zich bij de muzikanten voegen.

Maandag  10 juni varen van Gouda naar Haarlem om in de avond een optreden in de Pletterij te doen: De bandleden lopen eerst van het schip al spelende daar heen en gaan dan binnen een groots optreden verzorgen.

Dinsdag 11 juni oversteek naar Noorderlicht cafe Amsterdam op de NDSM werf om daar aan het eind van de middag op het terras te spelen.

Woensdag 12 juni  is een lange zeildag naar Makkum waar de band aan dek een kort optreden zal geven.

Donderdag 13 juni aankomst op West Terschelling om in de haven een optreden te doen en de dag daarna natuurlijk Oerol festival.

,,Ik hoop zoveel mogelijk van jullie te zien, aankomende week. Tot snel!’’, luidt de oproep van Wiebe Radstake, schipper van de Stoere Eenvoud en zanger van de band Morjak.

https://www.youtube.com/watch?v=56M-3pD2EOo&t=11s

Waisisi imponeert met zang, woord en beeld

Scène uit ‘Lied zonder vrijheid. Terug naar Terezin’. (Foto Peter Kouijzer)

Gezien: Zaterdag 25 mei 2019 in schuur bij ’t Uulhof, Zierikzee: ‘Lied zonder vrijheid. Terug naar Terezin’, Koor Waisisi m.m.v. Elly Geelhoed Ballet, figuranten; muziek: Mar van der Veer; script en regie: Nelleke Tamerus; muziekensemble: Rianne van der Maas (fluit), Annette Jumelet (viool), Marya Heij (cello).

,,Al zoekend naar een juiste structuur voor de voorstelling kwam ik zoveel mooie verhalen tegen. Verhalen die getuigen van strijdkracht, van hoop, van overlevingsdrang (….) Wat zijn mensen toch onvoorstelbaar krachtige schepsels. Iets van die kracht wil ik laten zien in de voorstelling. De kracht die de gevangenen haalden uit hun geloof, uit de liefde, uit de muziek.’’

Dit is zijn enkele zinnen uit het voorwoord van Nelleke Tamerus in het programmaboekje. Ik wil graag constateren dat zij volledig in haar streven is geslaagd. Samen met koorleider Mar van der Veer natuurlijk, want zijn bewerking van de koorliederen vormen een even belangrijke pijler van deze muziekvoorstelling. Maar wat ik wil benadrukken is dat ‘zoeken naar de juiste structuur’, waar Nelleke het over heeft.  Ga er maar aan staan om die te vinden, want daar staat of valt in feite zo’n ambitieus project van Waisisi mee. Het koor bewees al eerder zijn nek te durven uitsteken met opmerkelijke muziekvoorstellingen. Met ‘Lied zonder vrijheid’ geeft Waisisi in feite een vervolg aan de eerdere productie ‘Ik kus je duizendmaal’.  De koorleden gingen hiervoor zelf naar Theresienstadt, of (in het Tschechisch) Terezin. Dat stadje werd door de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog geheel tot een gevangenkamp voor Joden gemaakt. Zij stuwden er specifiek kunstenaars, zangers, musici, architecten, juristen en heel veel kinderen bijeen. Doel van de voorstelling is te tonen hoeveel kracht kunstbeleving in een mens kan bewerkstelligen. Het levert in deze voorstelling talrijke ontroerende en vertederende momenten op met onder meer Jiddische liederen, met het broze en imponerende Summertime, met de fraai uitgevoerde Wals in B van Chopin en vele andere momenten. Verder is er de vrolijkheid van ‘Brundibár’, de kinderopera destijds gemaakt door Hans Krása die in het getto van Terezin in première ging.

Vrolijkheid en kracht uit muziek en zang, maar daarnaast waren er natuurlijk wel degelijk de angst, de ontberingen, de vernederingen en de dood voor velen, zo velen. De makers zijn erin geslaagd een fraai evenwicht te vinden, waardoor je als toeschouwer afwisselend wordt geraakt en zelfs geamuseerd, maar ook intens bij je strot wordt gegrepen. Het spel blijft overwegend licht en zelfs de zang is af en toe bijna cabaretesk, zoals in de liedjes van het duo Johnny and Jones, maar de gesproken citaten van kampbewoners en vooral de projecties van historische feiten geven het zware tegenwicht. De zangeressen van Waisisi zijn geen actrices, maar tonen na diverse producties een duidelijke groei ook in hun performances. Het ballet en de evenwichtige  bijdrage van de figuranten tillen de voorstelling nog wat hoger. De keus voor de locatie is subliem: alles in deze grote boerenschuur draagt bij  aan de beleving vanaf de omgevingsgeluiden tot aan de harde banken en de geur van schapenurine toe.

De voorstelling is nog te zien op vrijdag 31 mei en zaterdag 1 juni. Info kaartverkoop: www.waisisi.nl

 

 

Lekker lang nakauwen op ‘Een Zwarte Pool’

Spelscène met Izaäk Wondergem (Seiffert) en Wilma Selen (Lilly)

GEZIEN: Vrijdag 24 mei 2019, Minitheater Middelburg:  ‘Een Zwarte Pool’; De Zeeuwse Komedie; tekst: Karst Woudstra; regie: Marieke van Dijk; Spel: Wilma Selen, Izaäk Wondergem, Jeffrey Limburg, Mels Hoogenboom, Jolanda Kasse.

Het is zo’n stuk waar je lekker lang op kunt nakauwen en dat deden we dan ook in klein comité gisteravond direct na de première en op de terugweg naar huis. Duidelijk dus dat ‘Een Zwarte Pool’ in elk geval iets bij ons teweeg heeft gebracht. Op sommige punten blijken de meningen verdeeld. Eens zijn we het wel over de vraag of dit stuk dat in 1992 is geschreven anno 2019 nog gespeeld kan worden. Ja, waarom niet? Marieke van Dijk heeft vaardig het communisme van toen ontweken en die summiere verwijzingen naar Lech Wales, glasnost en perestrojka kan het publiek best aan. Met wat driftig gehanteerde mobieltjes erbij kan het stuk gewoon ook over mensen van nu gaan. Want daar draait het natuurlijk ook om: menselijke relaties, het mislukken daarin, onvervulde levensverwachtingen, teleurstellingen en leegheid, heel veel leegheid.

Zo zijn daar twee stellen: Lilly en Seiffert en Daan en Marguérite. Elk van hen gaat anders om hun lege leven en hun teleurstellingen. Lilly is hard, koud en gevoelloos ten opzichte van haar man Seiffert. Haar persoonlijke motor lijkt alleen nog te draaien op de lustgevoelens die zij koestert voor Daan en waar ze heel ver in gaat. Maar voor Daan hoeft het allang niet meer, hij heeft haar gedumpt. Ook de vriendschap met Seiffert lijkt hij zat te zijn. Daans enthousiasme vlamt vrijwel uitsluitend nog op als hij het over zijn kinderen en hun belevingswereld heeft. Met Lilly en Daan voel je als toeschouwer dan ook weinig verbinding. Het zijn lege, verbitterde personages die niks meer te bevechten hebben en daardoor vrij één-dimensionaal blijven. De regisseur volgt hierin ongetwijfeld ook de bedoeling van de auteur, want zo’n positieve kijk heeft Woudstra niet op de mensheid.

Seiffert manifesteert zich als zielige stumper, maar weet uiteindelijk toch ook wat mededogen op te wekken. Hij maakt als personage wel enige ontwikkeling door en als toeschouwer gun je hem de kans op ontsnapping uit zijn sombere bestaantje. Dat gaat Marguérite niet lukken. Achter al haar uitgesponnen meningen over gezond eten en leven, de angst voor de toekomst en het omgaan met elkaar schuilt een enorme onzekerheid over hoe ze als mens nou echt in het leven moet staan. De rol van Marguérite wordt vrij bombastisch neergezet, wellicht ook een keuze van de regie om de eenzaamheid en onzekerheid van deze vrouw nog wat extra te benadrukken.

Jeffrey Limburg in zijn rol van de Poolse student Zygmynt.

Een prachtig contrast met die vier uitgebluste personages biedt de Zwarte Pool, een frisse, ongecompliceerde jonge vent nog bruisend van levensvreugde. Een dankbare rol ook, omdat hij veel tegenwicht kan bieden en vol zit met spelmogelijkheden. Jeffrey Limburg wist dat alles met gretigheid en veel talent goed uit te buiten. Hij bekijkt die merkwaardige mensen om hem heen met oprechte verwondering, zonder direct een oordeel over hen te vellen, maar het lachje om zijn mond verraadt heel subtiel dat hij wel iets van ze vindt.

Het stuk zal in de loop van de opvoeringsreeks ongetwijfeld nog wat groeien in de onderlinge scherpte tussen de spelers. Vooral na de pauze in de scène met de  ‘crosstalk’ met twee dialogen door elkaar zou de snelheid nog flink omhoog moeten. Dat er nu te veel op elkaar werd gewacht, zal te wijten zijn aan premièrespanning.

De voorstelling dwingt respect af voor de keuze, de aanpak en de spelprestaties. Het stuk biedt geen happy end. Als publiek zul je tevreden moeten zijn dat er in elk geval ‘een knip’ komt in een onhoudbare situatie. En dat je op ‘Een Zwarte Pool’ dus lekker lang kunt nakauwen.

Nog te zien op: zo 26 mei (14.30), vr, 31 mei (20.00), zo 2 juni (14.30), vr. 7 juni (20.00), vr. 21 juni (20.00) en za. 22 juni (20.00). Minitheater, Middelburg. www.zeeuwsekomedie.nl