Campus Cultura pakt uit

Wethouder Jacqueline van Burg wordt onderbroken door ‘de Koningin’. De bewaker tracht het maken van foto’s te voorkomen. 

ZIERIKZEE – Veel verder dan ‘Goede middag dames en heren’ kwam wethouder Jacqueline van Burg aanvankelijk niet zaterdag bij de opening van de presentaties bij Pontes Campus Cultura in Zierikzee. Met veel bombarie stevende er op hoge poten een ‘koningin’ op haar af met in haar kielzog enkele prinsessen en een aantal strenge bewakers die het publiek op afstand hielden en het maken van foto’s ten strengste verboden. Van Burg speelde spontaan mee met deze act die leerlingen van de Jeugdtheaterschool Zeeland haar voorschotelden.

De ‘koningin’ (gespeeld door Jelt Pekaar) wilde weleens weten van de wethouder wat zij hier nou eigenlijk kwam doen en of zij dan wel zoveel verstand had van cultuur. De ‘koningin’ wist immers niet beter dan dat zij zelf deze open middag bij Pontes Campus Cultura zou openen. ,,Nou dat is dan blijkbaar een fout in de communicatie’’, constateerde Van Burg. Uiteindelijk werden ‘koningin’ en wethouder het eens: De koninklijke hoogheid en haar gevolg zouden terugtreden en later op de middag de slotmanifestatie openen met een korte voorstelling en aan de wethouder dan maar de eer de middag te openen. Dat deed Van Burg met de complimenten voor het feit dat de organisaties binnen Campus Cultura met deze gezamenlijke manifestatie naar buiten traden. Onder één dak zitten, wil immers nog niet zeggen dat er ook echt wordt samen gewerkt, volgens de wethouder. De deuren uitnodigend open zetten en bezoekers kennis te laten maken met alles wat Campus Cultura te bieden heeft, kan volgens haar een gunstig effect hebben.

Het programma voorzag in laagdrempelige kennismakingen met het culturele aanbod van Jeugdtheaterschool, Muziekschool en Bibliotheek. Met enige schroom en zelfs wat angstige blikken stapten sommige kinderen binnen bij de workshop toneel, maar onder aanmoediging van dramadocenten Josien de Graaf en Jonathan Perquin deden ze weldra enthousiast mee met allerlei spelletjes, die veel minder eng waren dan ze aanvankelijk vreesden. De Jeugdtheaterschool is er voor iedereen van 7 jaar en ouder om te leren toneelspelen.  Het cursuspakket begint met ‘Kleintje Toneel’ voor kinderen van 7 en 8 jaar. Wie de smaak te pakken krijgt kan daarna nog jaren vooruit  met basiscursussen toneelspelen, improvisatiecursus, zanggroepen en een talentengroep. Meer info: http://www.jtsz.nl

Jong geleerd bij de Muziekschool.

De Zeeuwse Muziekschool bood  in verschillende lokalen de gelegenheid kennis te maken met allerlei instrumenten. Voor wie het best eens verder wil uitproberen, maar zich niet direct voor een heel cursusjaar wil vastleggen, komt de Muziekschool met een handreiking: 3 proeflessen van 20 minuten voor 30 euro. Meer info: www.zeeuwsemuziekschool.nl

Mogelijkheid tot kennismaking met de trompet. 

Wie worstelde met de vraag: ‘wat houdt een 3D-printer nou eigenlijk in?’ kon zaterdagmiddag terecht in de Bibliotheek bij Campus Cultura. Daar stond een 3D-printer allerlei kleurrijke voorwerpjes (boekenlegger, sleutelhanger, schroefjes) te produceren. Leuk om naar te kijken, maar wie meer wil weten over het hoe en wat, kan daar  een workshop voor volgen. ‘Ook als je nog nooit een 3D tekening op de computer gemaakt hebt, is dat geen probleem.  We helpen je jouw ontwerp tot een product te ontwikkelen’, belooft de folder van de Bibliotheek Oosterschelde. Meer info: www.bibliotheekoosterschelde.nl/3dprinter

Pontes Pieter Zeeman liet tijdens deze open middag uiteraard ook van zich horen. Dat gebeurde met een swingend concert van de schoolband Partypuberz.

 

Nog een heel weekend Kunstschouw

‘Vergeten trouwjurk’ van Afke Posthuma.

Een periode van tien dagen Kunstschouw lijkt misschien lang, maar die is voorbij voor je het weet. Om er maar eens een cliché tegenaan te gooien. Nou ja, nu is er nog een heel weekend beschikbaar om de 34 kunstlocaties af te gaan. Een kwestie van keuzes maken natuurlijk en dat zal elke bezoeker ongetwijfeld op basis van eigen overwegingen en voorkeuren doen, maar mocht een tip welkom zijn: Ga vooral weer even kijken in de N.H. kerk in Noordwelle. Hier borrelen de woorden van kunstenares Iris le Rutte bij de opening van De Kunstschouw vorige week weer op: ,,Je maakt iets waar niemand op zit te wachten.’’

Die constatering klopt exact, want een kunstenaar creëert immers iets dat er voorheen niet was, iets dat verrast, of verbaast, of allerlei andere emoties oproept. Iets waar ‘het grote pubiek’ dus niet om kon vragen, omdat het niet van de mogelijkheid van het bestaan af wist. Kunst is een specifieke vorm van communicatie, constateerde Le Rutte ook en ze voegde daar aan toe: ,,Het bestaansrecht van kunst wordt gerechtvaardigd omdat er iemand is die het in zich op wil nemen en hopelijk mee wil dragen in zijn hart.’’ In de kerk in Noordwelle denk ik dus terug aan die woorden, bijvoorbeeld als ik kijk naar de ‘Vergeten bruidsjurken’ van Afke Posthuma. Zij bewerkte bruidsjaponnen die in het verleden – om wat voor redenen dan ook –  niet zijn opgehaald bij een bruidszaak. Posthuma bewerkte de jurken met allerlei materialen en verf en vertelt met haar objecten levensverhalen die je als beschouwer zelf mag invullen. Haar ‘bierjurk’ of de met werkhandschoenen verrijkte japon wekken een glimlach op, maar maken ook je ook een beetje melancholiek.

Werk van Chrystl Rijkeboer.

In de kerkzaal zelf verrast Chrystl Rijkeboer met haar installatie ‘Spirits’, tien palen met maskers gemaakt van mensenhaar, die ook op de cover van het Kunstschouwmagazine prijken. De keus voor het werken met dit opmerkelijk materiaal heeft alles te maken met Rijkeboers zoektocht naar emoties en spiritualiteit, omdat die in de huidige westerse maatschappij vaak ondergeschikt raken.  De wanden van de kerk zijn opgesierd met het resultaat van de workshop die Rijkeboer gaf aan leerlingen van Scholengroep Pontes in Zierikzee. Het project was toegespitst op het maken van avatar maskers en leverde een gevarieerde serie werkstukjes op met enkele mooie uitschieters.

 

Een van de zeer geslaagde avatar maskers.

Na het bezoek aan de kerk in Noordwelle lijkt het aan te bevelen vervolgens koers te zetten naar Landhuis Serre aan de Wellandweg. Eigenaar Lolke van der Bij heeft daar weer op basis van zijn persoonlijke voorkeuren een divers groepje exposanten uitgenodigd. Eén van hen is Emiel Bruggeman. Juist omdat alles tijdelijk is en verval een gegeven is, moet het leven vooral ook gevierd worden, is de levenshouding van Bruggeman. In de tuin van Serre verrast hij met een serie objecten waarmee hij de bezoekers aan het denken wil zetten. ,,Kunst mag ergens over gaan’’, vindt hij en dat draagt hij op een mooie theatrale wijze uit met zijn specifieke installaties van allerlei materialen, waaronder metaal en schedels van dode dieren.

Werk van Emiel Bruggeman.

Ook de Belgische keramiste Paula Strauven die naast Bruggeman hier in de tuin bij Serre haar werk exposeert, laat zich inspireren door ‘de mensheid’. Zij toont haar soortgenoten in haar beelden in hun poging ‘iets van het leven te maken’ en in zorgzaam zijn voor elkaar. Maar dat blijkt niet mee te vallen in een wereld vol snelheid en eigen belang. Humor en weemoed krijgen een mooie balans in haar werk.

Kaders in kleur van glaskunstenares Annemarie Elberse.

Op een andere fraaie plek op dit landgoed heeft glaskunstenares Annemarie Elberse zich genesteld. Zij verdient beslist de aandacht met haar objecten en sieraden van glas, maar verrast vooral ook met haar ‘kaders in kleur’ om wat vrolijker naar de wereld te kunnen kijken. Het zijn kleurrijke, glazen vierkantjes van glas met in het midden een ruimte om doorheen te kijken en zo elk gewenst details in de buitenwereld door een kadertje van kleuren te kunnen bekijken. Haar motto is dan ook: ‘kader en kleur je kijk op de wereld’.

De Kunstschouw 2017 is nog geopend tot en met zondag 25 juni van 10.00 tot 17.00 uur (de kerken op zondag van 13.00 – 17.00 uur). Meer info: www.kunstschouw.nl

 

Figuranten in ‘Een nieuwe god’

Marlies Hamelynck en Bram Kwekkeboom in ‘Coupure’, een eerdere  Zeelandia-productie. (foto: Lex de Meester).

Theaterproductiehuis Zeelandia is voor de voorstelling ‘Een nieuwe god’ tijdens het Zeeland Nazomerfestival van 23 augustus t/m 2 september op zoek naar figuranten. Toneelervaring is geen vereiste, wel enthousiasme en beschikbaarheid tijdens de repetitieperiode en de opvoeringsreeks. ‘Een nieuwe god’ is geschreven door Heleen Verburg, de regie is in handen van Stefan Perceval en de hoofdrollen worden gespeeld door Bram Kwekkeboom en Marlies Hamelynck.  De voorstellingen worden gespeeld in de Nieuwe Kerk in Middelburg.

Het centrale thema in ‘Een nieuwe god’ is de vraag: ‘Waarom is het zo moeilijk conflicten over verschillen in godsbeeld te overbruggen? Hoe ga je hiermee om? Hoe houd je jezelf staande?

Vanaf maandag 17 juli wordt er voor de voorstelling gerepeteerd. De gewenste aanwezigheid van de figuranten tijdens de repetities wordt in overleg bepaald. De voorstellingen worden gespeeld op 23, 24, 25, 26, 29, 30 en 31 augustus en op 1 en 2 september. Op deze data dienen de figuranten van 17.00  – 21.00 uur beschikbaar te zijn.

Wie belangstelling heeft om als figurant mee te doen kan zich tot donderdag 6 juli aanmelden door een mail te sturen aan: info@theaterzeelandia.nl met vermelding van naam en telefoonnummer, zodat de organisatie ook telefonisch contact kan opnemen.

 

‘In Blue’ openingsfilm Festival Film by the Sea

Still uit de film In Blue metMaria Kraakman and Bogdan Iancu. (fotografie: Jo Voets).

VLISSINGEN – Filmfestival Film by the Sea 2017 in Vlissingen opent vrijdagavond 8 september met de film ‘In Blue’ van regisseur Jaap van Heusden. ,,Het verheugt mij enorm  dat we met deze krachtige film, waarin Maria Kraakman een ijzersterke rol speelt, de 19e editie van het festival kunnen starten’’, laat festivaldirecteur Leo Hannewijk weten.

‘In Blue’ gaat over de Nederlandse stewardess Lin die tijdens een vlucht helpt bij een bevalling. Deze gebeurtenis confronteert haar met haar eigen verleden. Een toevallige ontmoeting met de vijftienjarige Nicu. Die in de ondergrondse tunnels van Boekarest leeft, mondt uit in een complexe verbondenheid tussen beiden.

Het scenario voor deze film werd geschreven door Jan Willem den Bok en Jaap van Heusden, die dus ook de regie voert. Producent is Marc Bary voor IJswater Films. Cast en crew zullen tijdens de opening van Film by the Sea op vrijdag 8 september in CineCity in Vlissingen aanwezig zijn. De 19e editie van Film by the Sea wordt gehouden van 8 t/m 17 september. Voor kaarten en meer informatie: ww.filmbythesea.nl

Verrassingen van een potzenmaker

De installatie ‘Quo Vadis’ van Jan Ketelaar’ bij De Drie Wilgen in Ellemeet. 

Of het nou herfstachtig guur is of zoals nu ‘als de mussen dood van het dak vallen’, want dat kan allebei gebeuren in juni, De Kunstschouw in de Westhoek van Schouwen-Duiveland biedt bij alle weertypen verrassingen. Reden dus om er – weer of geen weer – steeds op uit te trekken om zoveel mogelijk locaties te bezoeken. In elk geval ook ‘De Drie Wilgen’ in Ellemeet. Een aanrader, want hier valt zoveel te beleven.

Overigens blijkt dit landgoed aan de Kuijerdamseweg 33 in Ellemeet ook moeilijk te passeren, want Jan Ketelaar weet je met zijn beelden in de tuin en voor de oprijlaan al deze locatie in te zuigen. Ketelaar is beeldend kunstenaar, dichter en schrijver en bovendien directeur van arbeidscollectief Potzenmakerij en in dit verband noemt hij zichzelf ‘potzenmaker’. ,,We proberen serieuze grappen te maken. Dat lukt niet altijd, soms wordt het ook gewoon mooi. Dat is geen ramp hoor’’, aldus Ketelaar zelf. Hij verrast de bezoekers met werken als ‘Quo Vadis’ (Waarheen gaat gij?). Het betreft een man op een koffer van gelast staal en cortenstaal. Het is een fraaie blikvanger die zeker op deze locatie – naast de rotonde voor de Brouwersdam allerlei associaties oproept. Denkend aan openbaar kunstbezit op Schouwen-Duiveland bijvoorbeeld.

Het kunstobject ‘Samen’ met daarachter de maker: Marcel Haccuria. 

Ook Ketelaars kunstwerk ‘Spreek mij van liefde’ vergt specifieke aandacht: drie hoofden (2 volwassenen en een kind?)  die uit het gazon omhoog steken en tot elkaar lijken te spreken, maar zeker tot de verbeelding van de bezoekers. En dan wacht er in de achterliggende tuin en voormalige boerenschuren nog veel meer verrassends. De installaties van Marcel Haccuria bijvoorbeeld. Zijn transparante objecten ‘Jeugd’, ‘Samen’ en ‘Samen Sterk’ van glas, steen en metaal en werkend met weerspiegeling lijken speciaal voor deze mooie glooiende tuin gemaakt. Goed om na het bekijken van specifiek deze objecten nog even achterom te zien en te ervaren dat de ogen van de ‘gevangen portretten’ je blijven achtervolgen. Slechts een paar stappen verder vergt een ‘Evenbeeld’ met spiegels, ook van Marcel Haccuria,de aandacht op.

Designer en kunstenares Ineke Otte bij  De Kunstschouw.

Wie even later naar binnenstapt in de eerste ruimte ontmoet de voor velen bekende designer en beeldend kunstenaar Ineke Otte uit Goes. Haar veelzijdigheid heeft haar al talrijke internationale prijzen opgeleverd. Naast haar hedendaagse sieraden presenteert zij zich tijdens deze Kunstschouw ook met textiel, glaswerk, 3d-prints, binnenhuisdesign en sculpturen. Alles in sprankelende, felle kleuren, want dat is haar handelsmerk.

Werk van Els Lemkes: ‘Ode aan Rothko’. 

Via de grote binnenplaats voert de route naar een tweede grotere ruimte waar onder meer het werk van Els Lemkes de aandacht opeist. Zij werkt vanuit haar fascinatie voor oude, handgeweven linnen stoffen. Zij maakt er met plooien, stikken, spannen en soms met kleuren opmerkelijke schilderijen van. Ook hier weer geldt dat het werk goed tot zijn recht komt op deze prima gekozen locatie. Bij De Drie Wilgen is verder ook nog werk te zien van de kunstenaars: Zus van Zand, Marijke in den Bosch, Hanneke Vleugel en Eugène Wijffels. Het zal duidelijk zijn dat je als Kunstschouw-bezoeker wel even de tijd moet nemen voor deze locatie. Dat kan overigens nog t/m zondag 25 juni. Zie ook: http://www.kunstschouw.nl

 

Verbittering wil slecht slinken

Scène uit de voorstelling ‘Verkeerde afslag’, de laatste in ’t Spiegeltheater. 

De voorstelling ‘Verkeerde afslag’ van de Talentengroep van de Jeugdtheaterschool Zeeland zondagmiddag in ’t Spiegeltheater in Middelburg verdiende kwalitatief beschouwd best eerder al een stukje op dit blog, maar beter leek het om de bijkomende verbittering eerst even te laten zakken. Maar dat blijkt nauwelijks te lukken. Die verbittering wil slecht slinken.

Dit optreden betrof immers de allerlaatste voorstelling in ’t Spiegeltheater aan de J. V. Sprengerlaan 6 in Middelburg.  De slopershamer zweeft inmiddels boven dit prachtige theatertje waarin de afgelopen veertien jaar zoveel gedenkwaardige producties van Theatergroep Duinart, zoveel verrassende Eenakterfestivals en zoveel andere bijzonder optredens te beleven zijn geweest. Het verdriet over het verlies van ‘t Spiegeltheater bij alle betrokkenen is groot, maar het tij valt niet te keren en iedereen doet er dan ook nu maar apathisch het zwijgen toe. Ik zag het verdriet in de lege blik van Arduin-cliënt Jurgen Hoogstrate die zondagmiddag achter de bar nog zijn uiterste best deed. Hij lijkt omhuld met een wolk van weemoed over het feit dat hij hier nu nooit meer op deze plek met zijn makkers en mede-cliënten van Arduin mag schitteren in een voorstelling. Terwijl die voorstellingen juist bij deze mensen zoveel kwaliteiten aanboorden en de optredens deze mensen zoveel specifieke levensvreugde gaven en bij de bezoekers vaak zoveel verrassing en ontroering te weeg brachten.

Het is allemaal voorbij. Zondag mocht de Talentengroep van de JTSZ letterlijk het licht uitdoen na de voorstelling ‘Verkeerde afslag’ onder regie van Sara Zwigtman en Marcos Valster. Bepaald geen vrolijke voorstelling en dus passend in de sfeer van deze afscheidsmiddag van ’t Spiegeltheater. De productie bestaat uit drie los van elkaar staande delen, maar met een verbindende thematiek: de wijze waarop jongeren naar de klote kunnen gaan door verkeerde keuzes te maken. Dat zingen ze ook bij aanvang al uit volle borst: ‘Wij gaan helemaal naar de klote’. Het zijn bepaald geen kansarme jongeren, geen vluchtelingen of armoedzaaiers, maar juist pubers met een prima opleiding en met ouders die zich best wel om hen bekommerden. Maar als die pubers het dan zonder die helpende hand van vader of moeder moeten gaan doen, blijkt het plots moeilijk te worden. In alle drie de delen staat één van de jongeren centraal en toont de groep met naaste vrienden zich ook onmachtig om troost of goede raad te bieden. In het eerste deel herkent het publiek het verhaal over de door Joran van der Sloot vermoorde Natalee Holloway. In het tweede stukje worstelt een meisje met stemmen in haar hoofd. Stemmen die zeggen dat ze zichzelf moet snijden en in het laatste deel gaat het over een meisje dat op jonge leeftijd zwanger is geworden en die niet weet wie de vader is. Schrijnende verhalen over jongeren die veel ellende over zichzelf afroepen.  De Talentengroep speelde de stukken op vaardige wijze en in een bijzonder mooie en functionele vormgeving. Hier en daar en vooral in het eerste stuk had de tekstbehandeling van de hoofdrolspeelster wat meer aandacht mogen hebben, maar verrassend in dit deel was wel een bijzonder mooi gezongen duet. De dertien spelers van de Talentengroep bewijzen overtuigend dat ze heel veel hebben geleerd tijdens zes jaar opleiding aan de Jeugdtheaterschool en het ware dan ook te hopen dat ze het toneelspelen blijven koesteren als hobby en sommigen misschien zelfs er hun beroep van gaan maken.

Zin in de nazit ontbreekt bij me wegens dit afscheid van ’t Spiegeltheater. Bij het wegrijden kijk ik nog eens naar Zorgvilla Rittenborgh die inmiddels tegenover ’t Spiegeltheater is verrezen en ik denk: ,,Kapitaal verdrijft cultuur’’. Door verbittering kunnen zulke zinnen zomaar in je hoofd opborrelen.

Weer veel te beleven bij Oud Brabers

Installatie ‘Groot, Groter, Grootst’ van Inge van Rijsbergen-Brekelmans.

Misschien was de inrichting bij Boerderij Oud Brabers aan de Steursweg in Burghsluis tijdens eerdere edities van De Kunstschouw wel eens wat strakker en gestileerder, maar door de veelheid aan kunstuitingen dit jaar biedt deze locatie wel veel te bekijken en te beleven.  Presentaties die een breed publiek zullen aanspreken en dat is van groot belang voor deze druk bezochte plek als één van de in totaal 34 locaties van De Kunstschouw 2017.

Mooie blikvanger bieden de ferme jurken van Inge van Rijsbergen-Brekelmans. Haar installatie ‘Groot, Groter, Grootst’ bestaat uit drie avondjaponnen oplopend in afmetingen van 130 cm, 250 cm en 400 cm. De gedaante van de oude vrouw op de bank die staart naar deze jurken en de zwerm zwarte kraaien rondom haar geven het geheel een ontroerende lading van weemoed en vergankelijkheid. Een ode aan wat ooit was, in dit geval een bijzondere vriendschap, valt verderop in de schuur ook te beleven bij een presentatie van Els van Baarle. Zij brengt met haar mooi vorm gegeven installatie van 1000 enveloppen onder de titel ‘Brieven van een vriend’ de verzameldrift van wijlen Henk Wakkee uit Renesse in herinnering. Van Baarle is een van de tien kunstenaars binnen het collectief Windkracht 10 die in 2008 in Burghsluis voor De Kunstschouw het zogeheten Vlaggenproject creëerden. Deze tien vrouwen tonen nu in Oud Brabers ieder een individuele kunstuiting. Dat resulteert in een verrassend gevarieerd aanbod.

Fragment van de installatie van Els van Baarle: ‘Brieven van een vriend’

Ook Ingerid Opstelten en haar zus Karen Opstelten zijn onder de naam ‘The Artsisters’ neergestreken op deze locatie. In de grote schuur worden de bezoekers geconfronteerd met de opmerkelijke figuren in ‘contactkleding’ van Ingerid. Het zijn menselijke gedaanten gemaakt van hout, bubbelplastic, plakband en DD-lak die op subtiele wijze de aandacht weten te vangen. Samen met haar zus Karen maakte Ingerid ook een opmerkelijke performance die in de aparte schuur bij Oud Brabers is te zien: een foto- en filmpresentatie geïnspireerd door mode en vooral door hetgeen mensen met hun kleding tot uiting willen brengen. Alle in de film gebruikte kledingstukken zijn ook ter plekke aanwezig en de bezoekers kunnen zich desgewenst daarin tooien en zich daarin laten fotograferen. Zo zijn er onder meer de ‘4 handen op 1 buik trui’, ‘onder moeders rok’ en de ‘blok aan je been broek’.

Ingerid Opstelten naast twee figuren in ‘contactkleding’. 

Het is slechts een bescheiden impressie, want er is veel meer te zien daar op die ene locatie van De Kunstschouw aan de Steursweg in Burghsluis. Om over al die andere 33 expositieplekken nog maar te zwijgen. Wie ze allemaal wil bezoeken heeft nog tot en met zondag 25 juni en kan zich informeren via het Kunstschouwmagazine en via: http://www.kunstschouw.nl