Te gretige Ilse doet best zeer

Still uit de tv-serie ‘Nieuw Zeer’ met Ilse Warringa

Jammer, jammer, jammer, dat die nieuwe sketchserie ‘Nieuw Zeer’ van Ilse Warringa zondagavond op NPO3 zo tegenvalt. Zij lijkt veel te gretig haar grote succes met ‘De Luizenmoeder’ snel voort te zetten met iets nieuws. Maar ‘iets nieuws’ kun je misschien wel even uit je mouw schudden, maar ‘iets goeds’ vereist wat meer tijd.  Een creatief productieteam dat met een kritische blik naar zichzelf kijkt, lijkt daarbij ook van belang. Maar daar ontbreekt het aan bij ‘Nieuw Zeer’.

Echt jammer, want Warringa had me zo verrast met in elk geval de eerste serie van ‘De Luizenmoeder’ dat ik haar graag beter had gegund. De tweede serie was over het geheel genomen ook nog best leuk, maar vertoonde toen toch al wat barstjes. Te veel van hetzelfde bijvoorbeeld. Heel goed dat Diederik Ebbinge besloot dat er zeker geen derde serie moest volgen.

Maar goed, ik keek dus vol verwachting uit naar ‘Nieuw Zeer’. Heel nieuwsgierig was ik naar wat Warringa nu uit de hoge hoed ging toveren. Dat viel bij de eerste aflevering een beetje tegen. Maar misschien moest de boel nog op gang komen. Misschien moest mede-bedenker Niek Barendsen de juiste toon nog weten te vinden voor stevige sketchjes over hedendaags onbegrip en onvermogen, over nepnieuws en over de multiculturele samenleving.  Dus toch ook maar een tweede keer en zelfs een derde keer gekeken. Maar nu is het ook wel klaar. ‘Nieuw Zeer’ is een aaneenschakeling van flauwigheden, die je niet eens mislukte grappen kunt noemen. En dan die dodelijke herhaling van zetten: de werkster één keer Marokkaanse noemen terwijl ze van Turkse afkomst is, mag misschien nog een beetje leuk beschamend zijn, maar als je dat twee keer gaat herhalen, wordt het vervelend. Te meer daar die scènes geen enkele point hebben. Dat geldt ook voor de babbelzieke oma met kleinkind in de wachtkamer van de dokter. Wat willen de makers hier mee zeggen? Dat het niet fraai is om hardop vooroordelen over een andere patiënt te gaan zitten opsommen? En wat valt er te lachen om die irritante ‘verbindingsactie’ van Ilse als die bevoogdende Els? Of om die platte quiz-scènes of om die verstoorde uitvaartspeeches?

Ik weet het niet. Misschien ligt het wel aan mezelf en heb ik simpelweg geen gevoel voor humor. Of is dat plots aangetast door de huidige op hok plicht als gevolg van het coronavirus. Hoewel om de poep-, pis- en kotshumor in de serie Toren C heb ik ook nooit kunnen lachen. En dat was al lang voordat er een intelligente lock down werd afgekondigd. Wellicht ben ik gewoon een chagrijn. Maar toch hoop ik ooit weer eens te kunnen lachen.

 

Marian van Puyvelde laat mooie sporen na

Beeldend kunstenares Maria Antoinetta (Marian) van Puyvelde-Burg uit Nieuw-Haamstede is op 97-jarige leeftijd overleden. Zij is op 23 februari dit jaar in eigen huis heen gegaan met enkele naaste verwanten om zich heen. Pas deze week bereikte mij dit bericht. Het afscheid had in kleine kring plaats gevonden.

Het overlijden van deze krachtige, eigenzinnige, talentvolle vrouw op zo hoge leeftijd wekt berusting en enige melancholie op. Uiteindelijk heeft de tand des tijds de laatste jaren toch ook op deze onverwoestbaar lijkende vrouw grip gekregen. En wat heeft ze lang stand weten te houden en haar leven op de door haar zelf gekozen wijze geleefd. Dat hield in: ruimte bieden aan je creativiteit, kunst maken en daar voorwaarden voor scheppen, zonder toeters en bellen. Voor Marian betekende dat vooral ook: samenwerking,  andere kunstenaars stimuleren en open staan voor nieuwe impulsen.

Zo was zij vanaf het begin van de Kunstschouw Westerschouwen in 1993 lid van de werkgroep die immer op zoek was naar jong talent. Haar eigen ruime tuin aan de Torenweg in Nieuw-Haamstede bood tijdens de jaarlijkse Kunstschouw  naast haar eigen beelden, altijd plaats aan werk van diverse andere kunstenaars. Het was elk jaar ook weer een van de drukst bezochte locaties.  Ook stond Marian samen met Anita Dekker en Etienne Vindevogel destijds aan de wieg van een gezamenlijk kunstenaarsatelier in Middelburg. Dat was eerst gevestigd aan de Balans en nu al twintig jaar in een pand op het industrieterrein Arnestein. Later nam Berita Valk het aandeel als mede-eigenaar over van Etienne Vindevogel.  Dit Beeldhouders Collectief Arnestein (BCA) is nog steeds een plek om te kneden, hakken, gieten, collectief gebruik van specifieke apparatuur en om de leden te stimuleren zich verder te scholen en af en toe naar buiten te treden. Precies zoals Marian van Puyvelde altijd heeft bepleit.

Zelf is zij pas op latere leeftijd begonnen met het maken van beelden. Eerst schilderde zij lange tijd met een grote voorkeur voor iconen. Daarvoor nam zij les bij onder meer uitgeweken Russische kunstenaars. Doordat zij moeite begon te krijgen met haar ogen, kon zij dit nauwkeurige werk niet meer doen. Daarop besloot ze beelden te gaan maken en volgde daarvoor een vijfjarige opleiding boetseren en brons gieten aan de Vrije Academie in Rotterdam. Zij laat met haar werk een veelheid aan ‘mooie sporen’ na. Mensen en dieren waren voor haar een belangrijke inspiratiebron.  Zij maakte veelal figuratief werk, maar verraste af en toe ook met meer abstract werk.  Zo maakte zij voor de groepsexpositie ‘Balans’ in De Keukenhof in 2013 een installatie met platte schijven met daarop dansende figuren.

Marian beschikte over een bewonderenswaardige levenslust en vitaliteit. Zij exposeerde haar werk tot op zeer hoge leeftijd in een tiental galeries in Nederland en België. Ik herinner me nog goed een gesprek met haar te midden van heel veel poezen als haar trouwe vrienden. Zij was toen 91 en zei: ,,In de praktijk krijg ik veel te maken met betutteling hoor. De samenleving is er duidelijk op gericht mensen die wat ouder worden niet meer zo serieus te nemen en te gaan afschuiven. Maar ik werk door zo lang het kan. Wat zou ik anders moeten doen?’’

 

Broeinest vol egoïsten

Scène uit ‘Familie'(Foto: Peter Kouijzer) 

GEZIEN: Zaterdag 7 maart 2020, Theater De Verdieping Zierikzee: ‘Familie’, tragikomedie van Maria Goos; Theatergroep Zierik; regie: Cees Möhlmann; Spel: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Carina Bartels, Jeffrey Limburg, Tamara van As, Mels Hoogenboom.

Dat die zes leden van de familie Tegenkamp tot elkaar behoren, is in feite te wijten aan ‘toeval’, tenminste als je huwelijken en geboorten zo wilt noemen. Het is hen min of meer overkomen, ze hebben er in elk geval niet zelf voor gekozen. Maar het feit ligt er nou eenmaal: vader en moeder Jan en Els Tegenkamp zijn getrouwd en hebben ooit twee kinderen op de wereld gezet: zoon Nico en dochter Bibi. Die zoon en dochter zijn op hun beurt ook weer getrouwd, met Sandra en Von. Bij elkaar zijn het zes zeer egoïstische individuen die het in de eerste plaats moeilijk hebben met zichzelf. Zoon Nico zwelgt in zijn woede en verongelijktheid dat hij nooit een liefhebbende moeder heeft ervaren in Els. Dochter Bibi manifesteert zich als drammerige zweefteef die alles naar haar hand wil zetten. Schoondochter Sandra voelt zich behoorlijk verheven boven haar aangetrouwde familieleden en wil vooral tonen dat zij WEL een moeder is die zich om haar kinderen bekommert. Schoonzoon Von moet vroeger ooit ambities hebben gehad, maar nu hij die niet heeft kunnen waarmaken is hij een alcoholische cynicus geworden. Vader Jan is minder warmhartig dan hij zich voordoet. Hij blikt met enige gretigheid vooruit op het aanstaande overlijden van zijn vrouw. Dat moet allemaal netjes worden afgewikkeld, maar daarna kan hij eindelijk aan zijn nieuwe, gedroomde leven beginnen. En tenslotte moeder Els: Zij had ooit een andere toekomst voor zichzelf in gedachten dan dat ze heeft waargemaakt. Dat neemt ze vooral haar man en kinderen kwalijk.

Scène uit ‘Familie'( foto: Peter Kouijzer)

Zet die zes personages bij elkaar in een chalet in Zwitserland en je krijgt een broeinest vol egoïsten. Theatergroep Zierik geeft met ‘Familie’ dankzij gedegen regie en spel een boeiende impressie van wat er dan ontstaat. Schrijfster Maria Goos heeft haar talent bij dit stuk vooral ingezet op rijk taalgebruik met tal van vlijmscherpe dialogen. Die zijn vaak bijtend, maar ook doorspekt met humor waar de spelers over het algemeen goed raad mee weten dankzij prima timing en tekstbehandeling. Een stuk als ‘Familie’ vergt wel wat spelervaring om geloofwaardige personages te kunnen neerzetten. Joos de Oude heeft nog wat meer ‘vlieguren’ nodig om van vader Jan een man van vlees en bloed te maken. Hij getuigt van inzet die te gaan maken. Mels Hoogenboom is met zijn rijke spelervaring zeer wel in staat een geëmotioneerde Nico neer te zetten. Dat hij dat vooral boos en als miskende jongen doet, is wellicht een regiekeuze. Mels kan ook prima uit de voeten met heftigheid, maar heeft wel een spelregister tot zijn beschikking dat nog veel breder aangeboord zou kunnen worden. Carina Bartels trekt de rol van de zweverige Bibi aan als een jas en die zit haar als gegoten. Bovendien weet zij ook de venijnige trekkers van Bibi prima te benutten. Tamara van As kan in haar rol van Sandra laten zien dat ze veel meer kan dan een mooie, lieve vrouw spelen. Met leuk aangezette stress en vileine houding maakt zij van Sandra een hooghartig loeder, dat het in feite goed bedoelt.

Scène uit ‘Familie’ (foto Peter Kouijzer) 

Jeffrey Limburg weet alleen al met zijn fraaie mimiek een mooie Von leven in te blazen. Zijn tekstbehandeling en timing dragen er toe bij dat deze loser de aandacht steeds naar zich toe weet te trekken. Met als hoogtepunt de bijtende confrontatie met schoonmoeder Els. Het is knap hoe Hildegard van Popering de moederfiguur inkleurt. Els is niet in eerste instantie een aardige vrouw, maar daar windt zij zelf ook geen doekjes om. Els doet geen krampachtige pogingen om zich als ideale moeder te manifesteren. Zij noemt de dingen bij de naam. Het is wat het is voor haar en zij toont wel haar goede bedoeling om er nog het beste van te maken. Als publiek zou je haar die kans op den duur ook gunnen.
‘Familie’ door Theatergroep Zierik in Theater De Verdieping in Zierikzee is nog te zien op: do 12, vrij 13, za 14 , do 19, vrij 20 en za 21 maart. Zie voor tijden en kaartverkoop: http://www.theatergroepzierik.nl

Filmquiz in fiZi Zierikzee

Bij de fiZi Filmquiz op zondagmiddag 8 maart 2020 draait het natuurlijk in de eerste plaats om winnen. Al kom je verlies uiteindelijk ook wel te boven. Het wordt de vijfde editie en de ervaring heeft inmiddels geleerd dat er ambitieus en soms zelfs fanatiek wordt gespeeld. In acht rondes krijgen de teams van maximaal vier leden de kans zoveel mogelijk punten te vergaren. De rondes worden afwisselend gespeeld in de foyer en in de filmzaal en variëren van algemene vragen tot het herkennen van filmposters en filmmuziek, maar ook vragen over acteurs, regisseurs of filmprijzen. Wie zich inhoudelijk wil voorbereiden zou bijvoorbeeld alle Oscarwinnaars van dit jaar in z’n hoofd kunnen prenten. Loop je wel de kans dat er niet naar winnaars, maar naar Oscar nominaties wordt gevraagd. Zo zijn die quizmasters dan ook wel weer. De filmquiz begint om 15.00 uur.  De kosten voor deelname zijn € 3,50 per persoon. Inmiddels hebben zich al 11 teams aangemeld, dus is er nog plaats voor slechts één team als late beslisser. Dat kan zich nog snel aanmelden via: filmquiz@fizi.nl

Middelburgs Theater speelt ‘De Vader’

De tragikomedie ‘De Vader’ gaat over een groeiend maatschappelijk probleem: Dementie. Dus het gaat ook over het verdriet, de angst en de verwarring. Het stuk wordt gespeeld door Het Middelburgs Theater en gaat zaterdag 14 maart 2020 in première in het Minitheater in Middelburg.

Het verhaal gaat over André. Hij is een man op leeftijd die steeds meer wegglijdt in het doolhof van alledag. Het publiek wordt meegenomen in de gedachtewereld van André, waarin steeds meer gaten ontstaan. Net als zijn dochter probeert hij wanhopig grip te krijgen op zijn ziekte. Maar wat als je herinneringen je ontglippen, gezichten vervagen en wantrouwen groeit? Langzaam verandert de wereld en niet alleen die van André.

‘De Vader’ is geschreven door de Franse auteur Florian Zeller. Eerder trok deze productie volle zalen in onder meer Parijs, Londen en New York. Het stuk werd binnen het professionele circuit ook in Nederland opgevoerd, maar niet in Zeeland. Daarin werden de hoofdrollen vertolkt door Hans Croiset en Johanna te Steege. Bij het Middelburgs Theater is ‘De Vader’ ingestudeerd onder regie van Lynn Schutter. Zij is oorspronkelijk afkomstig uit Goes en ze is net afgestudeerd aan de Toneelacademie Maastricht. Met dit stuk maakt Lynn haar debuut. De cast wordt gevormd door: Kees Baijens, Barbara Kouwijzer, Derek Meijer, Bob van Schuylenburch, Wilma Selen en Marianne Sinke.

De première op zaterdag 14 maart in het Minitheater aan de Verwerijstraat 53 in Middelburg begint om 20.00 uur. De verdere voorstellingen daar zijn op: vr 20, za 21, zondagmiddag 22, za 28 en zondagmiddag 29 maart, vr 3, za 11, za 18 en zondagmiddag 19 april. De avondvoorstellingen steeds om 20.00 uur en de matinees om 14.30 uur. Info kaartverkoop: www.middelburgsminitheater.nl

 

Theatergroep Zierik speelt ‘Familie’

Scène uit ‘Familie’ met Carina Bartels en Joost de Oude (foto Peter Kouijzer)

ZIERIKZEE – Ze horen bij elkaar, maar ze passen absoluut niet bij elkaar. Dat constateerde schrijfster Maria Goos zelf over de personages in haar eerste avondvullende toneelstuk ‘Familie’ dat zij schreef na haar succesvolle televisieseries ‘Pleidooi’ en ‘Oud Geld’.  Theatergroep Zierik speelt deze tragi-komedie onder regie van Cees Möhlmann vanaf  vrijdag 6 maart 2020 in Theater De Verdieping in Zierikzee.’

Het stuk vertelt over de familie Tegenkamp die voor een lang weekend bijeen komt in een Zwitsers chalet. De familie bestaat uit: moeder Els, vader Jan, zoon Nico en zijn vrouw Sandra, dochter Bibi en haar man Von. De aanleiding voor dit familie uitje is het feit dat moeder Els ongeneeslijk ziek en uitbehandeld is. Vader Jan wil dat de familie tijdens een korte skivakantie nog één keer bij elkaar is om op warme wijze afscheid te nemen van moeder Els. De Glühwein vloeit rijkelijk, maar dat maakt dit samenzijn nog niet gezellig. Het verleden wordt opgerakeld en er komen oude frustraties boven. Maria Goos toont zich in dit stuk een meester in het schrijven van vileine en vooral ook humoristische dialogen. Dat maakt dat er naast de rauwe, pijnlijke gebeurtenissen in dit stuk ook heel veel te lachen valt. Bovendien komt moeder Els uiteindelijk ook nog met een verrassing voor de familieleden. De rollen worden gespeeld door: Hildegard van Popering, Joost de Oude, Mels Hoogenboom, Tamara van As, Carina Bartels, Jeffrey Limburg.

Een avondje meeleven met de Tegenkampjes in en buiten hun Zwitsers chalet belooft een fijne toneelavond te worden voor een breed publiek. De première is op vrijdag 6 maart, aanvang 20.00 uur,  in Theater De Verdieping in Zierikzee, Jannewekken 19A, ingang via het Lange Pad. De verdere avondvoorstellingen zijn: za 7, do 12, vr 13, za 14, do 19, vr 20 maart, om 20.00 uur en de matinees op za 14 en za 21 maart om 14.30 uur.

Voor info en kaartverkoop: www.theatergroepzierik.nl

 

Toneel, maar dan toch net iets anders


Gezien: Vrijdag 21 februari, restaurant The Ballroom, Vlissingen; ‘Schot in de roos’, De Zeeuwse Komedie; tekst: Billy St. John, bewerking: Aris Bremer; regie: Rianne van der Feen-Kooiman; spel: Tom Roovers, Jolanda Kasse, Marike Kerklaan, Angelique Boonman, Anneke van Jaarsveld, Annet Minderhout, Bryan Plant, Jos Broeke, Addie van de Walle, Sjef van Wijnen, Tabita Goovaarts.

Via een Cold Case, Bloody Mary, Smashed Crime en Mixed Feelings word je door het verhaal van de moord op Rutger de Roos geleid om uiteindelijk uit te komen bij de dader. ‘Schot in de roos’ is in feite een gewoon toneelstuk in het thrillergenre, maar de Zeeuwse Komedie heeft er nog net iets anders van gemaakt in de vorm van een theater- en amuse avond. Dat levert een paar uurtjes ‘beleving’ op. De toeschouwers schuiven met elkaar aan enkele grote tafels aan en krijgen voor hun neus allerlei spelscènes op wisselende locaties voorgeschoteld. Naast de zeer smakelijke amuse-gerechtjes bovendien.
Politie-inspecteur Pareis leidt ons door de ‘moordzaak Rutger de Roos’. Een complexe zaak, want die rijke Rutger was geen lieverdje en alle zeven personen in zijn directe omgeving hadden een motief om hem om zeep te brengen. Maar…..waar is het moordwapen en waar zijn de bewijzen? In één op één gesprekken met deze mensen probeert Pareis dichter bij de waarheid te komen. Als toeschouwer ga je met haar mee op deze zoektocht en begin je je allerlei dingen af te vragen. Hoe het zat met het huwelijk van Rutger met Evelien? Hoe broeierig was zijn verhouding was met zuster Acacia die allemaal occulte kunstjes beheerst? Of er ooit erotiek bestond tussen Rutger en zijn advocate Emma Boogaard? Of zijn stiefkinderen Krijn en Laura Warnaar niet heel veel dingen verborgen houden en of de tuinman Felix Maas en zijn vrouw Minie wel zo toegewijd zijn als ze doen voorkomen?
De formule blijkt te werken. Het publiek toont grote betrokkenheid en lijkt zich werkelijk het hoofd te breken over de vraag: ‘Wie heeft het gedaan?’. Wat ook werkt zijn de vaak onverwachte opkomsten van de personages die soms hevig geëmotioneerd zijn of heel mysterieus doen. Hier en daar zijn er zelfs argwanende blikken van toeschouwers die wellicht niet zo vertrouwd zijn met toneel. In de zin van ‘wat hangt me nou weer boven het hoofd’? Het spel wordt vaak dicht op de huid van de bezoekers gespeeld. Dat geeft een extra dimensie.
De meetlat van wat De Zeeuwse Komedie ooit met toneel ambieerde moet je er niet naast leggen. De tijden veranderen, maar beetje melancholie blijft. De cast bestaat uit een mengeling van nog beginnende spelers en mensen met jaren ervaring. Een wisselend niveau dus, maar met elkaar weten ze er een spannende en lollige belevenis van te maken. Vooral voor iedereen die van thrillers houdt.
‘Schot in de roos’ is nog te zien op vrijdag 6 en vrijdag 13 maart. Zie: http://www.zeeuwsekomedie.nl